Πάρτι χλιδής Ελληνοαμερικανού κροίσου στο Καστελόριζο - Κλίντον, Ολάντ, Σαμαράς οι καλεσμένοι του...

Π Ο Λ Ι Τ Ι Κ Η

Ο Σαμαράς στο Καστελόριζο, 

σε πάρτι μεγιστάνων

Στο Καστελόριζο στα γενέθλια του ομογενή μεγιστάνα Αντριου Λιβέρης βρέθηκε ο Αντώνης Σαμαράς. Τι του είπαν οι "Κροίσοι".

Στον αντίποδα των Ευρωπαίων κοσμικών και του jet set που παρήλασε από το πάρτι της Εκατερίνα Ριμπολόβλεβα στον Σκορπιό, μια άλλη γιορτή γενεθλίων το Σάββατο στο Καστελόριζο έγινε χώρος συνάντησης των ισχυρών του πλανήτη. Ολοι έσπευσαν να πουν το happy birthday στον ομογενή Αντριου Λιβέρη, σύμβουλο του Ομπάμα, δισεκατομμυριούχο και πρόεδρο της The Dow Chemical Company.
O πανίσχυρος άντρας γιόρτασε τα 60 του χρόνια στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Καστελόριζο, με καλεσμένους μεταξύ άλλων τον Μπιλ Κλίντον, τον Φρανσουά Ολάντ, τον Αντώνη Σαμαρά και επιφανείς αμερικανούς παράγοντες της οικονομικής και πολιτικής ζωής από 25 χώρες, όπως αποκαλύπτει η εφημερίδα "Η Ροδιακή".

Ο Αντριου Λιβέρης που είναι ελληνικής καταγωγής, γεννήθηκε στην Αυστραλία και διαπρέπει στις ΗΠΑ, έρχεται τακτικά στο Καστελόριζο και στη Ρόδο και έχει ένα γνήσιο, ατόφιο πάθος για την Ελλάδα. Δεν είναι τυχαίο ότι είναι από τα ηγετικά στελέχη της πρωτοβουλίας Hellenic Initiative για την στήριξη της χώρας εν μέσω κρίσης.

 

Ο Λιβέρης, γεννήθηκε στο Darwin της Αυστραλίας  και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Κουίνσλαντ στο Μπρίσμπεϊν, λαμβάνοντας πτυχίου χημικού μηχανικού. Εκτός από πρόεδρος της The Dow Chemical είναι μέλος στο ΔΣ της ΙΒΜ, καθώς και πρόεδρος του Διεθνούς Συμβουλίου Ενώσεων Χημικών, αντιπρόεδρος του Business Council και μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του Business Roundtable. Ο Λιβέρης είναι, επιπλέον, μεταξύ άλλων, μέλος του US-India CEO Forum, του Peterson Institute for International Economics, της American Australian Association, καθώς και επίτροπος (trustee) του Πανεπιστημίου Tufts.

 

Ο Λιβέρις κατοικεί στο Μίντλαντ του Μίσιγκαν, ενώ με τη σύζυγός του, Paula, έχουν αποκτήσει τρία παιδιά.

iefimerida

Γράμμα στο Γιώργο (Παπανδρέου)

Αγαπητέ πρωθυπουργέ,

Όταν σε είδα να "κοπανιέσαι", στον προεκλογικό σου αγώνα για την εξουσία και να βροντοφωνάζεις "πού πήγαν τα λεφτά" (τα κλεμένα), σε συμπάθησα. Ήταν μια φράση που σε είχε βγάλει από το κουστούμι σου, μια φράση που σε είχε αφήσει με πουκάμισο και με μανίκια ανεβασμένα. Θυμάσαι;

Σκέφτηκα, στην απελπισία μου επάνω, πως είσαι "αναγκαία" λήση για να πιάσεις τους κλέφτες...
Μέχρι και ο γεράκος των 500 ευρώ, που δεν του φτάνουν παρά μόνο να πάρει φιδέ και να μείνει ακίνητος, γιατί με την κίνηση"καις" ενέργεια με αποτέλεσμα να ... ξαναπεινάσεις, σε είδε ως "μεσία".
Τα σποτάκια σου στο γυαλί, αμερικάνικης νοοτροπίας, "πρόδιδε" μια ήρεμη δύναμη...

Την περιβόητη φράση από τα χείλη σου "λεφτά υπήρχαν και υπάρχουν. Το θέμα είναι... που θα βρούμε τα λεφτά" την απέδωσα στα λάθη που κάνεις όταν μιλάς ελληνικά και αφέθηκα στα "άπταιστα ελληνικά" της καρδιάς σου...
Τί κι αν έχεις κάνει πολλά χρόνια στην Αμερική, πατριώτης είσαι..., είπα...

Κάναμε πολλές συζητήσεις με φίλους αν θα έπρεπε να σου δώσουμε την ευκαιρία να μας κυβηρνήσεις, μιας και στην Ελλάδα η πολιτική "φωτίζεται" σε δύο δρόμους και τρεις παρόδους...

Ζήτησες από τον γέροντα των 500 ευρώ και από την γενιά των 700, ανοχή 100 ημερών... μέχρι να "απλώσεις" πρόγραμμα". Έδωσες και κάτι ψιλά σε δόσεις, εξτραδάκι δώρο, στους συνταξιούχους και μισθωτούς, θυμίζοντας τον πατέρα σου την περίοδο 1981-82 που, και εκείνος, έκανε τέτοιου είδους καλές "μαγκιές"...

Κι εκεί που πήγαμε να βάλουμε τις...δάφνες στην ναφθαλίνη και να ξαναμπούμε, με σένα πια πρωθυπουργό, στην καθημερινή μας μιζέρια, άρχισε στην Ελλάδα να ...συννεφιάζει...
Μια συννεφιά, σαν του Τσιτσάνη την "συννεφιασμένη Κυριακή", μεταλλαγμένη από υποσχέσεις όλο "ορμόνες"...

Ώσπου ήρθε και η μαύρη Παρασκευή, της ιστορικής ημερομηνίας 23 Απριλίου του 2010...
Με το διάγγελμά σου προς τον ελληνικό λαό, που του έλεγες και επίσημα, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι "φτωχύναμε, άρα ...βγαίνουμε στη ζητιανιά", άρχισαν κι οι πρώτες καταιγίδες...

Ούτε η καρτ ποστάλ εικόνα από το Καστελόριζο δεν μπορούσε να σταματήσει την "θεομηνία" των λεγομένων σου... Τα πουλάκια που κελαϊδούσαν γύρω σου, είναι τα κοράκια ψυχών του αύριο...

Κινδυνολογώ; Εγώ;

Εσύ δεν είπες πως "το σκάφος-χώρα είναι έτοιμο να βυθιστεί"; Πως "βρισκόμαστε σε μια δύσκολη πορεία, με νέα Οδύσσεια για τον Ελληνισμό";
Και περιμένεις τώρα από μένα κι από τους γύρω μου να πληρώσουμε το "γκαρσόνι" που μας "σέρβιρε" υπερβολική ευημερία τα προηγούμενα χρόνια;
Ε, λοιπόν, σε πληροφορώ ότι εγώ ποτέ δεν αφέθηκα στις προκλήσεις του καταναλωτισμού σε μια κοινωνία βομβαρδισμένη από εορτοδάνεια, διακοποδάνεια...
Ξέχασες τους δικούς σου που μίλαγαν και προέτρεπαν τους Έλληνες να παίξουν στο χρηματηστήριο το κομπόδεμά τους; Ξέρεις πόσοι απελπισμένοι κρεμάστηκαν;...

Γιώργο, τα όνειρα της μεταπολίτευσης μέσα σε έξι λεπτά όσο έφτασε για να μας αναγγείλεις την καταδίκη μας, ακυρώθηκαν... Αποσύρθηκαν... Ματαιώθηκαν... Βούλιαξαν μαζί με τον "τιτανικό" που δημιούργησαν λαμόγια...

Και τώρα να βάλουμε πλάτη...

Ποιά πλάτη, Γιώργο... Που οι περισσότερες υποφέρουν από αρθροιτικά, οστεοπόρωση και βαριά σκολίωση...

Μπορεί η χολιστερίνη να πολεμήση την κρίση που δημιούργησαν οι άλλοι;
Με δουλεύεις;

Χάσαμε την Ιθάκη και τώρα ψάχνουμε άλλη;

Ας μη γελιόμαστε... Οι αυθεντικοί της γενιάς του πολυτεχνείου, με τα χρόνια, βάρυναν...
Το μόνο παρήγορο στην ιστορία είναι πως κάθε νέα γενιά μπορεί να δημιουργήσει το δικό της "πολυτεχνείο" που γι αυτό θα θυσιαστεί...

Γιατί η καταπράσινη τράτα, στην αρχή του διαγγέλματός σου και στο απάνεμο λιμάνι, δεν περιμένει εμάς...

Ελπίζω να μη τη χρειαστείς κι εσύ!...

Με την ελπίδα να τα ξαναπούμε,
Κώστας