"ΝΥΧΤΑ ΜΑΓΙΚΗ" ΜΕ ΤΟΝ "ΜΥΘΟ" ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΣΤΟ ΚΑΛΛΙΜΑΡΜΑΡΟ!

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Μίκη, σ ευχαριστούμε για ότι απλόχερα μας χάρισες

"Ολη η Ελλάδα για τον Μίκη - 1.000 φωνές", το αφιέρωμα στον χορωδιακό μουσικοσυνθέτη, με τα "διαμάντια" του που αντέχουν στο χρόνο, γιατί έχουν "φωλιάσει" στην καρδιά κάθε Ελληνα...  

| επιμέλεια: Κώστας Βλουτής

kostas.vloutis@gmail.com

* φωτογραφίες: EUROKINISSI

Χιλιάδες κόσμου κατέκλυσαν το Καλλιμάρμαρο Στάδιο για να χειροκροτήσουν και να αποθεώσουν τον ζωντανό "μύθο" Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος κατεύθασε στο χώρο με αυτοκίνητο...

Παρακολούθησε όλο το πρόγραμμα πάνω σε αναπηρικό αμαξίδιο, λόγω προβλημάτων υγείας... Δύο φορές μάλιστα σηκώθηκε για να χαιρετήσει το πλήθος, λέγοντας: "Σας αγαπώ"!!!

Η βραδιά ήταν αφιερωμένη σε εκείνον, τον σπουδαίο Ελληνα, τον χιλιοτραγουδισμένο στα πέρατα της γης, Μίκη Θεοδωράκη...

"Ολη η Ελλάδα για τον Μίκη - 1.000 φωνές" ο τίτλος και 30 χορωδίες απέδωσαν τα "διαμάντια" του μουσικοσυνθέτη, πλημμυρίζοντας την ατμόσφαιρα με εμβληματικές μουσικές και ήχους...

Αριστουργήματα όπως "Νύχτα μαγική", "Του Μικρού Βοριά", "Ομορφη Πόλη", "Μέρα Μαγιού μου Μίσεψες", "Της Δικαιοσύνης Ηλιε Νοητέ" "Μαργαρίτα Μαγιοπούλα" "Ποιος τη Ζωή μου", "Ασμα Ασμάτων", "Στρώσε το Στρώμα σου", "Βάρκα στο Γυαλό", "Χρυσοπράσινο Φύλλο", αποδόθηκαν μοναδικά από την Συμφωνική Μαντολινάτα και τους ερμηνευτές της παράστασης, τους λυρικούς Τζίνα Φωτεινοπούλου, Ελένη Βουδουράκη, Αντώνη Κορωναίο, Μπάμπη Βελισσάριο, Παντελή Κοντό και τον λαϊκό Γεράσιμο Ανδρεάτο!

Η ενορχήστρωση και η μουσική διεύθυνση πραγματοποιήθηκε από τον μαέστρο Παναγή Μπαρμπάτη, ενώ στην παράσταση συμμετείχαν και οι ηθοποιοί: Γιάννης Στάνκογλου - Ιωάννα Παππά...

Οι ηθοποιοί διάβασαν κείμενα του βραβευμένου συγγραφέα και ποιητή Γιώργου Μπλάνα.

"Οι γενναίοι και οι τραγουδιστές ανήκουν στην απεραντοσύνη. Η λύρα και το τόξο ανήκουν στην αιωνιότητα. Μαζί θα πορευτούμε στους αιώνες των Ελλήνων. Μαζί θα τραγουδάμε. Και ο θάνατος δεν θα έχει πια εξουσία", είπαν -μεταξύ άλλων- οι Στανκογλου και Παππά που διάβασαν τα κείμενα, στα οποία ο Μίκης -ως μουσική συνείδηση- συνομιλεί με τους Ελληνες!!

"Σ' αγαπάμε, Μίκη", "Σ' ευχαριστούμε" ήταν τα... συνθήματα αγάπης προς τον μοναδικό Ελληνα που ακούστηκαν σε κενά μεταξύ των τραγουδιών που καταχειροκροτήθηκαν από το ένθερμο κοινό που παρακολούθησε την παράσταση!!!

Στο τέλος του αφιερώματος στον χορωδιακό Ελληνα μουσικοσυνθέτη, ο ίδιος ο Μίκης Θεοδωράκης, καθισμένος στην αναπηρική του καρέκλα διηύθυνε δύο τραγούδια του: "Βρέχει στη Φτωχογειτονιά", "Στο Περιγιάλι το κρυφό"!!!

Η συγκινησιακή φόρτιση ήταν πολύ μεγάλη, με τον Μίκη να δακρύζει και το κοινό να παραληρεί και να χειροκροτεί την πιο λατρεμένο Ελληνα: Τον Μίκη Θεοδωράκη!!!

Αδέσμευτη Πολιτική Εφημερίδα "Η ΝΙΚΗ": 41 χρόνια με την αλήθεια στην πράξη!...

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1974 - ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2014

41 χρόνια με αγώνες για την ...

Την Αδέσμευτη Πολιτική Εφημερίδα που εμπιστεύτηκαν, σε δύσκολα χρόνια για την Ελλάδα, όλοι οι  ομογενείς, 

απανταχού της γης!...

Ακριβώς 41 χρόνια πέρασαν από τότε που κυκλοφόρησε το πρώτο φύλλο της Αδέσμευτης Πολιτικής Εφημερίδας "Η ΝΙΚΗ". Η εφημερίδα που αγαπήθηκε πρώτα από τους Νικαιώτες, από τους Πειραιώτες και την Β΄Περιφέρεια Πειραιά, ταξίδεψε στις πέντε Ηπείρους να κρατήσει συντροφιά, στα δύσκολα χρόνια για την Ελλάδα, σε όλους τους ομογενείς μας που μάθαιναν για την πατρίδα από την εφημερίδα μας!... Πρωτεργάτης του εγχειρήματος ο Κωνσταντίνος Ρουφογάλης. Τώρα η εφημερίδα περνά στα χέρια της νεότερης γενιάς, με σεβασμό στις αξίες,  με την αλήθεια στην πράξη, αδέσμευτα να καταγράφει τα γεγονότα... Και είμαστε εδώ να σταθούμε σε κάθε πολίτη, να δώσουμε βήμα στον οποιονδήποτε χωρίς λογοκρισία, αλλά με την αξιοπρέπεια σε πρώτο πλάνο, στα χρόνια κρίσης!... 

"Κρίναμε αναγκαία την έκδοση μιας εφημερίδας στην πόλη μας, γιατί είχε

 πολύ πνευματικό σκοτάδι στα χρόνια της δικτατορίας", έγραψε στο σημείωμά του και στο πρώτο φύλλο της "ΝΙΚΗΣ", ο εκδότης της, κος Κωνσταντίνος Ρουφογάλης.

Από τότε μέχρι σήμερα ρίχνει άπλετο φως δημοκρατίας, υπερασπιζόμενη τα δικαιώματα των πολιτών, αμερόληπτα και αδέσμευτα...

Όλα αυτά τα χρόνια υπερασπίζεται το νόμιμο και αντιπαλεύεται τις αδικίες που σημειώνονται κατά των αδυνάτων να υπερασπιστούν το αυτονόητο. 

Κυρίως τώρα, στα χρόνια της κρίσης, απαραίτητη όσο ποτέ άλλοτε, δίνει τις μάχες της, με πένα αδέσμευτη, γίνεται αρωγός των προσπαθειών πολλών να σηκώσουν και πάλι το κεφάλι, να σταθούν στα πόδια τους, να βρουν λύση στα προβλήματά τους... Κι έχει τη "νιότη" του μυαλού, για άλλα τόσα χρόνια να συνεχίσει να φωτίσει τις αξίες που χάνονται, με το πέρασμα του χρόνου, ανανεώνοντας το "συμβόλαιο τιμής" που υπέγραψε με τους αναγνώστες της που κάθε μέρα γίνονται ακόμη πιο πολλοί...

Από το αρχείο της εφημερίδας:

* ο εκδότης της , κος Κωνσταντίνος Ρουφογάλης

* 1986: Από τα εγκαίνια των εγκαταστάσεων της Αδέσμευτης Πολιτικής Εφημερίδας "Η ΝΙΚΗ", παρουσία πολιτικών και πολιτειακών παραγόντων, ανθρώπων  των γραμμάτων και των τεχνών, επιφανών πολιτών...

* ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1974: Σχόλιο, με την πτώση της Χούντας...

* Στο φακό του εκδότης αποτυπώνεται η πρώτη Μεταχουντική ψηφοφορία, στις Εκλογές της 17/11/1974, με τους Νικαιώτες να ψηφίζουν ελεύθερα πια, στην Ποντιακή Στέγη!...

* Εκλογές 1981

Ο Χρήστος της δύναμης και της θέλησης!...

Ο "ΑΦΑΝΗΣ ΗΡΩΑΣ" ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ

Χρήστος Ταμπαξής 

Ο Παραολυμπιονίκης που κέρδισε τον ίδιο τον εαυτό του και παίρνει το ένα μετάλλιο πίσω από το άλλο, στις αθλητικές πισίνες του κόσμου...

του Κώστα Βλουτή

kostas.vloutiw@gmail.com

"Οι γιατροί πάντα µου έλεγαν πως το κολύμπι, μαζί µε τις φυσιοθεραπείες, ήταν η σημαντικότερη αγωγή για την αποκατάστασή µου. Από ατύχημα την ώρα της γέννησής µου (έμεινα χωρίς οξυγόνο) έχω σπαστική τετραπληγία µε αθέτωση. Όλα στο σώμα µου ήταν μπλοκαρισμένα και το να μάθω να κολυμπάω ήταν ένα άπιαστο όνειρο", είναι τα πρώτα λόγια του παρολυμπιονίκη της κολύμβησης, Χρήστου Ταμπαξή.

Αυτό κυνήγησε ο Χρήστος, το όνειρό του και παρά τις αντίξοες συνθήκες, κατάφερε να είναι σήμερα παράδειγμα προς μίμηση...

Κολυμβητής της κατηγορίας S1, κατηγορία που δεν είχε άλλους αθλητές ώστε να δείξει την κλάση του, με αποτέλεσμα να αγωνίζεται στην αμέσως επόμενη κατηγορία (S2) και να αντιπαλεύεται με τον δικό του χρόνο, κάθε φορά...

Στους Παραολυμπιακούς της Ατλάντα, δημοσιογράφοι του CNN, τον αποκάλεσαν "αφανή" ήρωα στα ρεπορτάζ και στις αναφορές τους, ακριβώς γι αυτό το λόγο... 

Έγινε θέμα και μάλιστα μεγάλο...

Στην Αθήνα του 2004, δημιουργείται, επιτέλους, η κατηγορία του, αφού βρέθηκαν στον πλανήτη άλλοι 6 αθλητές με τον ίδιο βαθμό αναπηρίας που έχει και εκείνος...

Χρύσωσε τις επιδόσεις του, πήρε χρυσό μετάλλιο και όλη η Ελλάδα, αλλά και όλος ο κόσμος, χειροκρότησε τις προσπάθειές του που συνοδεύονταν με ρεκόρ.

Χαίρεται με τα επιτεύγματά του αλλά φοβάται το "απρόοπτο" που μπορεί να τον βγάλει από την πορεία του.

"Παλεύεις χρόνια για τη στιγμή του αγώνα σου, όμως πολλές ατυχίες μπορεί να συμβούν στο πάρα-πέντε: ένας τραυματισμός, μια άκυρη προσπάθεια ή εκκίνηση, μια αδιαθεσία -π.χ. εγώ στο Λονδίνο είχα γαστρεντερίτιδα και δεν έλαβα μέρος στο δεύτερο αγώνισµά µου", λέει ο Χρήστος που, ευτυχώς, είναι λίγες αυτές οι φορές του αθλητή μας.

Ενδιαφέρεται για τα κοινά και τη νεολαία: "Η νεολαία μας προβληματίζεται,

απογοητεύεται, πιέζεται, ταπεινώνεται, αγανακτεί. Η νεολαία µας είναι το µέλλον του τόπου µας. Θέλει διεξόδους και ο αθλητισμός είναι µία από αυτές. Ο αθλητισµός είναι τρόπος ζωής (Νους υγιής εν σώµατι υγιεί) και ο πρωταθλητισμός προβολή, πολιτισμός και αξιοπρέπεια της κάθε χώρας στον κόσμο".

Η κρίση που ταλαιπωρεί όλους τους έλληνες, δυστυχώς, έχει χτυπήσει και τον ειδικό αθλητισμό: "Αυτή η καταιγίδα που σαρώνει τα πάντα παρέσυρε και τον αθλητισµό. Κλείνουν  αθλητικοί χώροι, διαλύονται σύλλογοι. Προπονητές που καταθέτουν ώρες και ψυχή, για να βγάλουµε το πρόγραµµα προπόνησης, παραµένουν απλήρωτοι.

Οι χώροι άθλησης µε υποδοµές είναι ελάχιστοι και µετά τις 15:00 µ.µ. που ξεκινούν Σωματεία και Σύλλογοι τις προπονήσεις, ανύπαρκτοι. 

Όλοι ξεπερνάµε τους εαυτούς µας και πηγαίνουμε στους αγώνες με το φιλότιμό μας.

Την ίδια ώρα, το νέο νοµοσχέδιο για τις εργασιακές σχέσεις, έκλεισε το δρόµο σε πολλά νέα παιδιά που έπρεπε να επιλέξουν ανάµεσα σε δουλειά ή αθλητισµό –ειδικά για έναν αθλητή µε αναπηρία το καθηµερινό κόστος είναι δυσβάστακτο. Θέλει βοήθεια, πολλές φορές ένα δεύτερο άτοµο, όπως χρειάζοµαι π.χ. εγώ να βγω από την πισίνα.

Από την άλλη πλευρά, νιώθω άβολα να μιλώ για τον ειδικό αθλητισμό, τη στιγμή που βλέπουμε την εξαθλίωση που βιώνουν καθημερινά οι συνάνθρωποί µας".

Και απευθύνει έκκληση στα ίδια τα παιδιά, που έχουν κάποιες δυσκολίες, να μην παραιτούνται από τη ζωή, γιατί η ζωή τους ανήκει: "Θέλω να βγουν από τα σπίτια τους, να διεκδηκήσουν την ισοτιμία τους και να για να το πετύχουν αυτό πρέπει να απαιτήσουν παρεμβάσεις από τους δήμους... Δεν πρέπει να επιτρέψουμε πια σε κανέναν να θεωρεί τα άτομα µε αναπηρία, πολίτες Β κατηγορίας"!

"Ο πατέρας μου μου έμαθε πως μόνο με κόπο, υπομονή και επιμονή καταφέρνεις τα πάντα", καταλήγει ο Χρήστος. "Θα τον θυμάμαι πάντα να μου λέει «μπορείς... προσπάθησε λίγο ακόμα... μπορείς!» και τα κατάφερα".

Ναι, Χρήστο... Τα κατάφερες και είμαστε όλοι υπερήφανοι για σένα!

1)2004, στην Αθήνα: Ο Χρήστος Ταμπαξής στο πρώτο σκαλί του βάθρου και το χρυσό μετάλλιο στο στήθος του...

2) Σημαιοφόρος στην έναρξη των Παραολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου.

Rolling Stones: 50 χρόνια κρατάει αυτή η κολώνια!

 ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Στους "παπούδες" που το αίμα τους βράζει σαν ...20άρηδες!

Στις 12 Ιουλίου του 1962 οι Rolling Stones που τότε ονομάζονταν The Rollin' Stones έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση παίζοντας μουσική για το κοινό του κλαμπ Marquee στο Λονδίνο.

Στη σκηνή του περίφημου κλαμπ το συγκρότημα είχε την εξής σύνθεση: Μπράιαν Τζόουνς και Κιθ Ρίτσαρντς (κιθάρα), Μικ Τζάγκερ (φωνητικά), Ιαν Στιούαρτ (πιάνο), Ντικ Τέιλορ (μπάσο) και Τόνι Τσάπμαν (ντραμς).

Το νέο τότε συγκρότημα έπαιξε τραγούδια άλλων καλλιτεχνών: «Kansas City», «Baby What's wrong», «Confessin' The Blues», «Bright Lights Big City», «Dust my Blues», «Down the road apiece» και κράτησαν για το τέλος το «Happy Home».

Πέρασαν 50 χρόνια και εξακολουθούν να είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία της ροκ. Κάτι σαν παλιά μετοχή, από εκείνες που δεν τις πουλάς ποτέ, γιατί η αξία τους είναι ανυπολόγιστη σε κάθε νέο κύκλο εργασιών.

Οπως δηλαδή συμβαίνει σήμερα που οι Rolling Stones επιμελήθηκαν και διάλεξαν μόνοι τους ποιες φωτογραφίες θα περιέχει η επετειακή έκδοση των 350 σελίδων «The Rolling Stones: 50» που κυκλοφόρησε χθες από τον οίκο Thames & Hudson. Και η οποία θα συνοδεύσει ως κατάλογος την ομώνυμη έκθεση που ανοίγει σήμερα στο Σόμερσετ Χάους στο Λονδίνο και διαρκεί έως τις 27 Αυγούστου.

  Το όνομα τους; 
Σύμφωνα με τους ίδιους, βγήκε εκείνο το βράδυ λίγες ώρες πριν την εμφάνιση τους όταν ο ιδιοκτήτης του κλαμπ τους πήρε τηλέφωνο ρωτώντας «Μα πως λέγεται η μπάντα σας;» Ο Brian Jones που σήκωσε ένα album του blues τραγουδιστή Muddy Waters  με τίτλο «Rollin’ Stone» από το πάτωμα είπε βαριεστημένα “Μα The Rolling Stones φυσικά..»
Τα υπόλοιπα τα κατέγραψε η ιστορία…για τα επόμενα πενήντα χρόνια που ακολούθησαν. Φαντάζομαι ότι υπάρχουν πολύ λίγα μέρη στον πλανήτη που να πεις τις λέξεις “rolling stones” και να σε κοιτούν σαν εξωγήινο χωρίς να καταλάβουν ότι αναφέρεσαι ίσως στο μεγαλύτερο συγκρότημα των τελευταίων 50 χρόνων (μαζί με τους Beatles θα πουν οι περισσότεροι- εγώ πάλι θα διαφωνήσω).

Έχουν γραφτεί μάλλον χιλιάδες σελίδες για τους Stones, έχουν απασχολήσει εκατοντάδες φορές τα ΜΜΕ, όχι μόνο με την μουσική τους, αλλά με τις πάρα πολλές ατασθαλίες τους,τους θανάτους που τους περιτριγύριζαν και τελευταίως με τους καυγάδες τους.
Οι Rolling Stones βέβαια δεν είναι απλά μια μουσική μπάντα. Καθόρισαν την πολιτική στάση μιας γενιάς, ή αν θέλετε την ενέπνευσαν και την παρότρυναν. Ειδικά την πρώτη δεκαετία της ύπαρξης τους με albums όπως τα “Beggars Banquet” και “Let it Bleed”, ξεσήκωναν τους νέους με τρόπους που λίγοι μουσικοί κατάφερναν. Στην ουσία μελοποιούσαν τις σκέψεις μιας γενιάς και την ανάγκη της για μια εναντίωση στην εξουσία και τον συντηρητισμό.
Οι συναυλίες τους, ειδικά στις αρχές, ήταν ακραίες και τους έφεραν ακόμα περισσότερα προβλήματα και φυσικά…φήμη. Η δολοφονία που συνέβη στην δωρεάν συναυλία που είχαν δώσει στο Altamont, οι ατελείωτες συλλήψεις τους για ναρκωτικές ουσίες. Ότι και να έκαναν οι Rolling Stones είχε σημασία: ακόμα και μια βόλτα στο πάρκο.
Και τα κλισέ για την κατάληξη τους από τους «προφήτες» της εποχής ήταν ότι με το lifestyle που είχαν δεν θα άντεχαν πάνω από 10 χρόνια. Μετά τον θάνατο του Brian Jones , τον οποίο ακόμα τυλίγει ένα μυστήριο, τα στοιχήματα που έπεφταν εδώ και δεκαετίες για το ποιος θα είναι ο επόμενος ροκ σταρ που θα πεθάνει, είχαν πάντα σαν την πιο ασφαλή επιλογή τον Keith Richards.

Και όμως, ο Richards τους έβγαλε όλους ψεύτες παρ’ όλες τις απίστευτες περιπέτειες υγείας που είχε -που επιτέλους τις διηγήθηκε ο ίδιος στην πρόσφατη απολαυστική βιογραφία του Life. Ο Mick Jagger εξακολουθεί να σαγηνεύει τις γυναίκες και να χοροπηδάει σαν έφηβος επάνω στην σκηνή. Και ο Charlie Watts παρά τον καρκίνο που πέρασε πριν λίγα χρόνια, δήλωσε χθες σε βρετανική εφημερίδα ότι «εμείς είμαστε εδώ, βρεθήκαμε πρόσφατα για μια εβδομάδα να ηχογραφήσουμε με τον Mick και τον Keith και πρέπει να πω ότι όλα είναι ίδια, εγώ τους αγαπώ ακριβώς όπως τότε».

Ναι οι Rolling Stones άντεξαν στον χρόνο και τους διέψευσαν όλους. Κατά την βίβλο της μουσικής, του περιοδικού Rolling Stone –που ιδρύθηκε 5 χρόνια μετά τους Stones και εμπνεύστηκε το όνομα του από το ίδιο τραγούδι με τους Stones- τους κατατάσσει στην 4^η θέση των πιο σημαντικών καλλιτεχνών όλων των εποχών (με τους Beatles στην 1^η,τον Bob Dylan στην 2^η και τον Elvis στην 3^η) με 200 εκατομμύρια άλμπουμ να έχουν πουλήθει όλα αυτά τα χρόνια.
Είναι κατά γενική ομολογία το καλύτερο rock and roll band της μουσικής ιστορίας. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Η μουσική τους. Που είναι ιδιοφυής, αξεπέραστη, πρωτότυπη, αυθεντική. Δεν υπάρχει κιθαρίστας που μπορεί να εκτελέσει ή να εμπνευστεί τα riffs του Keith Richards. Δεν υπάρχει κανένας που να κουνιέται όπως ο Mick Jagger.

Το 2005 έβγαλαν το τελευταίο τους άλμπουμ με τίτλο A bigger Bang, αλλά πόσα μεγαλύτερα μπαμ μπορεί να κάνει ένα ροκ συγκρότημα, από τα μπάμ που έχουν κάνει συνεχόμενα αυτοί για μισό αιώνα ακριβώς;
Μάλλον κι άλλα. Συνεχίζουν…ψίθυροι ακούγονται για νέα τουρνέ το 2013, σε λίγους μήνες θα βγει το νέο τους documentary, σε σκηνοθεσία Brett Morgen, ο οποίος μάζεψε 50 ώρες υλικό συνεντεύξεων με όλους τους, πάρα πολλά μουσικά κομμάτια που δεν ακούστηκαν ποτέ, και υλικό από την ελεύθερη πρόσβαση στα προσωπικά τους αρχεία.  Και σήμερα την ημέρα της επετείου τους το βιβλίο-τόμος των 50 χρόνων της μουσικής τους ιστορίας (εικόνες του μπορείτε να δειτε παρακάτω) βγαίνει στα βιβλιοπωλεία.
Αυτές οι «πέτρες» ακόμα ρολάρουν...

*πηγή: πρώτο θέμα, τα Νέα

ΑΡΕΣΕΙ:

* Barbara Makri likes this.

* Maria Metaxatou likes this.

* Stelios M. Koundourakis, Nikos Tsalapatas and 2 others like this.

*  Nikitas Soulos and 3 others like this.

"Αγρίμια κι αγριμάκια μου", ετών 44...

Αφιέρωμα στο Νίκο Ξυλούρη

Ο Νίκος Ξυλούρης έφυγε από τη ζωή στις 8 Φεβρουαρίου του 1980, σε ηλικία 44 χρόνων, για να περάσει στο Πάνθεον των αθανάτων. Ερμήνευσε ποιήματα των Σεφέρη, Ελύτη, Ρίτσου και άλλων σπουδαίων ποιητών, με την ξεχωριστή φωνή του. 29 χρόνια μετά το θάνατό του ακόμη τραγουδάμε τα τραγούδια του...

Ιστορική ημέρα η 7η Ιουλίου του 1936, αν και κανείς τότε δεν γνώριζε στα Ανώγεια την πορεία που θα ακολουθούσε ένα αγόρι που γεννήθηκε τότε. Ένα αγόρι που από πολύ μικρό έδειξε την κλίση του στο τραγούδι και τη μουσική. Δώδεκα ετών αποκτά την πρώτη του λύρα για να εξελιχθεί πολύ γρήγορα σ΄ έναν από τους πλέον περιζήτητους σε γάμους, βαφτίσια και λοιπές κοινωνικές εκδηλώσεις, οργανοπαίχτες και τραγουδιστές της περιοχής του. Δεκαεπτά μόλις χρόνων δουλεύει στο Ηράκλειο, στο κέντρο "Κάστρο".

Όπως ο ίδιος αφηγούνταν, στην αρχή τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα. « ... Εις τα ορεινά χωριά της Κρήτης δεν ημπορούσε να εισχωρήσει αυτό που εισχώρησε στις πόλεις. Εκεί χόρευαν ταγκά, βαλς, ρούμπες, σάμπες και είμαστε υποχρεωμένοι εμείς να τα μαθαίνουμε αυτά τα τραγούδια, να τα παίζουμε στα πανηγύρια και στους γάμους, για να μπορούμε να ζήσουμε και ‘μεις, να βγάλουμε τα έξοδα μας και να τους κάνουμε σιγά-σιγά ν΄ αλλάξουνε και να αγαπήσουνε την κρητική μουσική».

Τέλη του 1958 έρχεται η πρώτη ηχογράφηση. Είναι το τραγούδι "Κρητικοπούλα μου" ("μια μαυροφόρα όταν περνά"). Λίγο νωρίτερα είχε παντρευτεί την Ουρανία Μελαμπιανάκη, κόρη ευκατάστατης οικογένειας του Ηρακλείου.

Εγκαθίστανται στο Ηράκλειο και το 1960 έρχεται στον κόσμο το πρώτο τους παιδί, ο Γιώργος και έξι χρόνια μετά το δεύτερο, η Ρηνιώ.

Το 1966, βγαίνοντας για πρώτη φορά από την Ελλάδα, συμμετέχει στο πασίγνωστο φολκλορικό φεστιβάλ στο Σαν Ρέμο και παίρνει το πρώτο βραβείο. Το 1967 ανοίγει στο Ηράκλειο το πρώτο κρητικό κέντρο, τον "Ερωτόκριτο". Το Φεβρουάριο του 1969 ηχογραφεί την ανοιχτή "Ανυφαντού", ένα τραγούδι που "σπάει ταμεία". Ακολουθούν εμφανίσεις στην Αθήνα, στο κέντρο "Κονάκι" και το Σεπτέμβριο εγκαθιστάται μόνιμα στην πρωτεύουσα.

Ένας άνθρωπος που ξέρει να κρίνει καλά τα ταλέντα, ο σκηνοθέτης Ερρίκος Θαλασσινός, μιλάει γι΄ αυτόν στον συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο. Το καλοκαίρι του 1970 ο διευθυντής της COLUMBIA Τάκης Λαμπρόπουλος κατεβαίνει μαζί του στ΄ Ανώγεια, γίνονται κουμπάροι και ξεκινούν μια συνεργασία σε νέα πλαίσια. Η αρχή είχε γίνει και το ποτάμι δεν γύριζε πίσω. Η κρητική παραδοσιακή μουσική θα αποκτούσε μια δυναμική που ποτέ δεν είχε στο παρελθόν, όσο μεγάλοι κι αν ήταν οι καλλιτέχνες, οι τραγουδιστές και οι οργανοπαίχτες που την υπηρέτησαν.
Με τον Γιάννη Μαρκόπουλο συνεργάζονται για πρώτη φορά στο "Χρονικό", ενώ το Μάιο του 1971 ξεκινούν κοινές εμφανίσεις στην μπουάτ "Λήδρα" στην Πλάκα. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας η φωνή του Ξυλούρη γίνεται σημαία αντίστασης. "Πότε θα κάνει ξαστεριά" ,"Αγρίμια κι αγριμάκια μου"... πόσοι από εμάς δεν τα τραγουδήσαμε, πόσοι από εμάς δεν στηρίξαμε την κρυφή δημοκρατική μας ελπίδα σε αυτούς τους στίχους. Ακολουθούν συνεργασίες με τον Σταύρο Ξαρχάκο και τον Χρήστο Λεοντή, ενώ το καλοκαίρι του 1973 τραγουδά σε μια παράσταση που ανεβάζουν η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος στο θέατρο "Αθήναιον" με θέμα την ιστορική διαδρομή της Ελλάδας στα νεότερα χρόνια, "Το μεγάλο μας τσίρκο".

Από τη "Λήδρα" στην "Αρχόντισσα" και στην "Αποσπερίδα". Ξανά στη "Ληδρα", μετά στο "Κύτταρο" και στο "Θεμέλιο". Εξι μελωδικοί σταθμοί μέχρι το 1979. Μετά τη μεταπολίτευση ηχογραφεί τα "Αντιπολεμικά" τραγούδια του Λίνου Κόκοτου και του Δημήτρη Χριστοδούλου και ορισμένα μελοποιημένα από τον Ηλία Ανδριόπουλου ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη. Με τον "Αργαλειό", το "Φιλεντέμ", τον "Πραματευτή" αλλά και το "Μεσοπέλαγα αρμενίζω" η φωνή του Νίκου μας κάνει το γύρο του κόσμου.
Είναι όμως η τελευταία φορά που ακούγεται.

Η μόνη μάχη που έχασε ήταν αυτή με την επάρατη νόσο, όταν άφησε για πάντα τα εγκόσμια την Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου του 1980, σε ηλικία μόλις 44 χρονών. Είχε πολλά να δώσει ακόμα και ίσως ο Θεός, που τόσο αγαπούσε ο Νίκος, να έκανε λάθος. Η ψυχή του και η φωνή του όμως παραμένει ζωντανή στις ψυχές των Κρητών σε ολόκληρο τον κόσμο που τον σιγοτραγουδούν ακόμη και σήμερα, κρατώντας άσβηστη την φλόγα της κρητικής λεβεντιάς. Κι όμως, ο Ξυλούρης είχε προφητέψει ακόμη και το θάνατό του ...

Μια μέρα μια Παρασκευή

θα πέσω να πεθάνω
και μια Λαμπρή θ’ αναστηθώ
από το χώμα απάνω.