Η Αννα, οι μυριάδες των νέων και ο "δράκος" κατάλυσης της δουλειάς...

ΚΕΝΤΡΙΚΟ  θέμα 

Αδέσμευτής Πολιτικής Εφημερίδας "Η ΝΙΚΗ"

Ρωμανιάς και Κασιμάτης αποτυπώνουν τη ζοφερή πραγματικότητα, 

με το πιο απαισιόδοξα χρώματα...

...Την ώρα που η Β΄Πειραιά καταγράφει το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας, κυρίως στους νέους... Την ώρα που, στο σύνολο της Επικράτειας, οι άνεργοι φτάνουν τα 1.205.857 άτομα, ενώ ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός ανέρχεται σε 3.347.358 άτομα. Οι οικονομικά μη ενεργοί, αυτοί δηλαδή που δεν εργάζονται ούτε αναζητούν εργασία, αυξήθηκαν κατά 3.797 άτομα, σε σχέση με τον Ιανουάριο του 2015... Στην Ελλάδα της τηλεπόζας, των μπλε (πατριωτικών) κουστουμιών και της "fake" σωτηρίας της!...

του Κώστα Βλουτή

kostas.vloutis@gmail.com

Έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο η ανεργία στη Β΄Περιφέρεια Πειραιά... 

Αυτή τη στιγμή και σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, κατέχει το μεγαλύτερο ποσοστό σε όλη την Ευρώπη, κυρίως στην περιοχή του Περάματος, όπου βεβαίως η Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη "πνέει τα λοίσθια", δεν δουλεύει σχεδόν κανείς σε νορμάλ συνθήκες, αφού και η οικοδομή, ως δουλειά, έχει προ πολλού στα χρόνια της κρίσης να σου δώσει μεροκάματο, ποιο μεροκάματο;

Και στο Κερατσίνι τα πράγματα δεν πάνε πίσω...

"Περιμένοντας τον διορισμό μου, ως καθηγήτρια Αγγλικών, είμαι διερμηνέας και μόλις ... απολυμένη. Ορθοστασία όλη μέρα στο Σύνταγμα, ξεχνώντας τι θα πει φαγητό, με χίλιες δυο υποχρεώσεις... Δουλειές δεν υπάρχουν και κάθεσαι με τρεις κι εξήντα που σου δίνουν γιατί ένα σύστημα τούς το επέτρεψε να καταπατούν τα δικαιώματα των εργαζομένων... Πριν δύο μήνες είχαν πρηστεί τα πόδια μου και παρά τις συστάσεις του γιατρού μου για ξεκούραση εγώ, την άλλη μέρα, βρισκόμουν και πάλι στο πόστο μου με μια ομπρέλα, αφού έβρεχε καταρρακτωδώς"... Είναι η Αννα, ετών 30 και ανύπαντρη, γιατί και ο γάμος "θέλει τα ...κέφια του. Χωρίς λεφτά που ...κέφι, που γάμος"...

Η Άννα, όπως και οι μυριάδες των νέων, βλέπουν μπροστά τους το "δράκο" κατάλυσης της δουλειάς η οποία, κατά τον συνταγματολόγο, κο Γιώργο Κασιμάτη, "προηγείται από τις καθημερινές μας ανάγκες"!...

Κάποια στιγμή, "θα έλθει σίγουρα η ανάπτυξη"... Την ανάπτυξη αυτή που όλοι την προφέρουν και δεν την έχει δει ακόμη, ...άνεργου μάτι!...

Και βέβαια, το πράγμα περιπλέκεται ακόμη περισσότερο, αν ακούσεις τον γενικό γραμματέα Κοινωνικών Ασφαλίσεων, κο Γιώργο Ρωμανιά, να σου λέει: "Οι δανειστές μάς ζητούν αύξηση όλων των ορίων στα 62 έτη, για πρόωρη συνταξιοδότηση και στα 67 έτη για όλους από 1ης Ιανουαρίου 2016"!... 

Παράλληλα, οι δανειστές απαιτούν η κατώτερη σύνταξη να

είναι ανάλογη των ετών και των εισφορών, περίπου, στα 320 ευρώ. "Απαιτούν δηλαδή", συνεχίζει ο κος Ρωμανιάς "η κατώτερη σύνταξη να είναι ανάλογη των ετών και των εισφορών"!...

Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, η Άννα και μυριάδες νέοι που παλεύουν με το θηρίο της κρίσης, "δεν θα δούμε ποτέ σύνταξη εμείς, έτσι όπως έχουν εξελίξει τα πράγματα... Μας φόρτωσαν, με βαρύ φορτίο, στις πλάτες μας οι προηγούμενες γενιές, που πίστεψαν τους αλιζβεριστές... Φταίμε κι εμείς. Μη βγάζουμε την ουρά μας απ΄έξω... Αλλά ξέρετε κάτι; Μόνο εμείς πληρώνουμε, στο τέλος, το λογαριασμό. Εμείς, άντε και ένας... Άκης"!!!... 

Η διαπραγμάτευση, η ανεργία και οι δεσμεύσεις ΣΥΡΙΖΑ με το λαό...

Σύμφωνα με την καταγραφή μηνός Μαρτίου, οι άνεργοι στην Ευρωπαϊκή Ενωση έφτασαν τα 23,7 εκατομμύρια, 

με την Ελλάδα στην 1η θέση! 

Η είδηση, κυρίως στην πράξη της, σε σοκάρει, όταν ακόμη δεν ξέρεις η νέα διαπραγμάτευση τι "κακό μαντάτο" θα σου στείλει, αν θα εξακολουθείς να έχεις τη δουλειά σου με τρεις κι εξήντα, όπως η 30χρονη Άννα από το Κερατσίνι, ξεναγός στο επάγγελμα, που ψάχνει και πάλι για δουλειά!...

Πάμε από το κακό στο χειρότερο, όσο ...αισιόδοξος κι αν είσαι, από τη φύση σου...

Κι έρχεσαι και σκέφτεσαι, με τα νέα ...δανειακά δεδομένα, αν θα ...ευτυχήσεις να δεις τον ...εαυτό σου, ποτέ, συνταξιούχο!!!...

"Οι δανειστές ζητούν αύξηση 17 ετών, στα όρια ηλικίας", λέει ο γενικός γραμματέας, κος Γιώργος Ρωμανιάς και συμπληρώνει: "Εμείς δεν υποχωρούμε. Είναι γραμμένο και αυτό στις αξιώσεις τους. Τα 15 χρόνια να γίνουν 20, τα 4.500 ένσημα να γίνουν 6.000. Επιμένουν στα κατώτατα όρια. Είδα προχθές τη λίστα που έχουνε, δεν έχουν αλλάξει τίποτα, σαν να μην έγινε τίποτα. Η κατώτατη σύνταξη λένε αυτή θα πρέπει να είναι ανάλογη με τις εισφορές που έχεις πληρώσεις, εάν δηλαδή εσύ έχεις δουλέψει και έχεις πληρώσει εισφορές που αντιστοιχούν στα 300 ευρώ, να μην πάρει τώρα 486 που δίνουμε εμείς... Όπως καταλαβαίνετε, δεν μπορούν να γίνουν δεκτά αυτά τα πράγματα, με καμία δύναμη από εμάς"...

Περιμένεις την κατάληξη της διαπραγμάτευσης και έχεις έκδηλη την ανησυχία σου για την τελική συμφωνία... Ασκείται έντονη κριτική από αντιπολίτευση, μεγάλα έντυπα και τηλεοπτικά ΜΜΕ... Η ...παρέλαση, καθημερινά, των μπλε κουστουμιών στα τηλεπαράθυρα, με τις τηλεπόζες, περισσότερο σε μπερδεύουν για να μάθεις την αλήθεια, ποια αλήθεια, ειλικρινά;
"Επανειλημμένα έχω δηλώσει την εκτίμησή μου ότι ούτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ούτε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ούτε κανένας από τους μεγάλους πολιτικούς μας ηγέτες του απώτερου παρελθόντος (όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Ηλιού, ο Σβώλος κ.ά.) θα δεχόταν τους όρους δανεισμού της Ελλάδας από τον Μάιο του 2010 μέχρι σήμερα – οι οποίοι, άλλωστε, είναι διεθνώς πρωτοφανείς", λέει ο συνταγματολόγος, κος Γιώργος Κασιμάτης.
"Είμαστε στη κόψη του ξυραφιού της κόκκινης γραμμής... 
Αν τελικά, ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει δεκτή τη δανειακή σύμβαση – μνημόνιο με τους όρους που, επιπλέον, πιέζει να μπουν ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Β. Σόιμπλε, τότε η κυβέρνηση είναι εκτεθειμένη σε όλο τον κόσμο για τα όσα έχει πει και δεσμευτεί"....

ΧΟΡΗΓΟΣ:

Βάστα Αλέξη...

"Ο Τσίπρας έχει ένα στοίχημα όχι μόνο απέναντι στη χώρα αλλά την Ευρώπη. Να αλλάξει αυτή η Ευρώπη με τα δομικά λάθη και τους οικονομικούς καταναγκασμούς"... 

του Κώστα Βαξεβάνη

Οι κάτοικοι αυτής της χώρας πρέπει κάποια στιγμή να ισορροπήσουν ανάμεσα στην απαίτηση αυτών που θέλουν και στην αναίρεση που δημιουργούν όσα κάνουν. Τα θέλουμε όλα ακόμα και αν δεν κάνουμε τίποτα. Ακούω αυτές τις μέρες τις βαθυστόχαστες αναλύσεις στα καφενεία, τις σφιγμένες κουβέντες στις παρέες και τις προφητείες στα τηλεπαράθυρα. Όλοι κάτι θέλουν και καλά κάνουν. Ανησυχούν για τις αγορές, φοβούνται για τη συμφωνία, ασκούν κριτική απ’ τα Αριστερά για την υποχωρητικότητα της κυβέρνησης. Όταν τα αθροίσεις όλα, βγαίνει ένας κόσμος που για πρώτη φορά έρχεται αντιμέτωπος με την ευθύνη, την επικαλείται αλλά τη φοβάται κιόλας.

Αναρωτιέμαι μερικές φορές αν η κυβέρνηση πάρει την απόφαση να προχωρήσει σε ρήξη, ποιός θα ακολουθήσει; Όσοι καταναλώνουν τον νεο-lifestyle που κρέμεται στα περίπτερα; Αυτοί που αγοράζουν εφημερίδα για τα DVD; Όσοι παρακολουθούν τα κανάλια διακατεχόμενοι από το σύνδρομο της Στοκχόλμης;

Αυτοί που παίρνουν συμβουλές ζωής από ξασμένες ξανθές; Αυτοί που ανησυχούν μήπως κλείσουν τα ΑΤΜ αν και στην Τράπεζα δεν έχουν ούτε σεντς; Ποιοί λοιπόν; Μήπως οι άλλοι; Οι συνειδητοποιημένοι που θέλουν η αλλαγή να έχει τα δικά τους μέτρα, τη δική τους ιδεολογική καθαρότητα και τη δική τους έγκριση; Όσοι αντιλαμβάνονται τη Δημοκρατία ως τη δική τους πλευρά η οποία έχει πιστοποίηση αλάθητου; Οι επαναστάτες του αντιβιοτικού που κάνουν επανάσταση τρεις φορές ημερησίως μετά το φαγητό, σα να παίρνουν αντιβιοτικό; Ποιοί αλήθεια;

Δεν είμαι των μέσων όρων, ούτε των μέσων δρόμων. Αλλά κοιτάξτε γύρω. Είμαστε μια χώρα που μαθαίνει ξαφνικά σε μια άλλη στάση και μια άλλη ευθύνη. Που μαθαίνει να ψελίζει «όχι» και προσπαθεί να το πιστέψει. Δεν αναφέρομαι στους προσκυνημένους, σε αυτούς που ανοιχτά παρακαλάνε να αποτύχει η κυβέρνηση γιατί διαφορετικά θα αποδειχθεί πόσο ψεύτες και απατεώνες ήταν. Αναφέρομαι στην πλειοψηφία του κόσμου που βγαίνει από τη βρώμα τόσων χρόνων και πασχίζει να αλλάξει κάτι με τέτοια αγωνία που θέλει όλα να αλλάξουν σχεδόν αυτόματα.

Πρέπει να βρεθεί ισορροπία και αυτή την ισορροπία δεν θα την φέρουν οι συμψηφισμοί ούτε οι εφορμήσεις σε θερινά ανάκτορα αλλά η ευθύνη. Η Αριστερά επί δεκαετίες κάνει ένα μεγάλο λάθος. Δίνει στη λέξη «ευθύνη» ένα αόριστο κοινωνικό νόημα με αυτοματισμούς και λαϊκές ομοβροντίες. Αυτή η ευθύνη είναι πολλές φορές εύκολη και συγκαλυπτική. Κανένας δεν απαιτεί, κανένας δεν απολογείται. Οι κοινωνικές μάζες κινούνται ευθύγραμμα προς την ευθύνη με ρομαντικό και μαγικό τρόπο. Αυτός ο αχταρμάς της ευθύνης, κατάλοιπο του υπαρκτού σοσιαλισμού και της στρέβλωσης της διαλεκτικής, δεν έχει χρησιμότητα σήμερα, γιατί πολλύ απλά η Αριστερά έχει την ευθύνη για όσα συμβαίνουν.

Το δάχτυλο λοιπόν πρέπει να στραφεί προς τα μέσα και να δείχνει συγκεκριμένα πράγματα. Δεν χρειάζονται αγκιτάτορες, ινστρούχτορες και τακτικές. Χρειάζεται όσοι διοικούν να σταθούν απέναντι στη δική τους ευθύνη. Και όσοι διοικούνται να επαναπροσδιορίσουν την ευθύνη τους απέναντι στα πράγματα.

Τι θέλουν κάποιον να τους σώσει; Ακόμη και αν έχει τις ικανότητες, αυτές αναιρούνται όταν ο πολίτης στερεί την δική του προωθητική δύναμη.

Ο Τσίπρας έχει ένα στοίχημα όχι μόνο απέναντι στη χώρα αλλά την Ευρώπη. Να αλλάξει αυτή η Ευρώπη με τα δομικά λάθη και τους οικονομικούς καταναγκασμούς. Το στοίχημα αυτό δεν σχετίζεται με την διαπραγμάτευση, αλλά είναι πολιτικό. Έχει τις αντικειμενικές δυνατότητες να το πετύχει, αλλά θα αποτύχει αν δεν υπάρξει συλλογική ευθύνη. Όσο αποδυναμώνεται απ αυτή, τόσο θα χάνει. Είναι εύκολο ίσως να εκθέτεις όσους χαιρέκακα εύχονται να αποτύχει λέγοντας πως αυτοπροσδιορίζονται ως η τρόικα του εσωτερικού. Το δύσκολο είναι να αποτελέσεις την έκφραση όλων των υπόλοιπων. Και των φοβισμένων, και των άπειρων, και όσων ανακαλύπτουν τη δύναμή τους και εκείνων που στον ύπνο τους φοράνε όλα τα φωτοστέφανα των χαμένων μαχών ακόμη και αν δεν τα δικαιούνται. Δύσκολη υπόθεση. Βάστα Αλέξη.