"Βαγγέλη είμαι ένας από τους φονιάδες σου"...

Ομολογία ενός "νταή":

..."μπορεί να είμαι εγώ αυτός που σε "σκότωσε"...

Το γύρο του διαδικτύου κάνει η κατάθεση ενός νταή για τον θάνατο του Βαγγέλη Γιακουμάκη. Αν σε είχα γνωρίσει, μπορεί να ήμουν εγώ αυτός που σε "σκότωσε".

Αυτή η κατάθεση ενός 40χρονου, ο οποίος παραδέχεται ότι σε διάφορες φάσεις της ζωής του έχει συμπεριφερθεί ως "νταής" και όπως γράφει χαρακτηριστικά "Αν σε είχα γνωρίσει, μπορεί να ήμουν εγώ αυτός που σε "σκότωσε".

Γράφει ένας παλιός "νταής":

Έμαθα από τα κανάλια την είδηση ότι σε βρήκανε Βαγγελάκη…Να ταφείς, τουλάχιστον, αγόρι μου, να ησυχάσει η ψυχούλα σου, να ξέρει που είσαι η μανούλα σου.Δεν στο κρύβω, έχω τύψεις για τον χαμό σου. Ποιος είμαι; Ο δολοφόνος σου.Όχι, όχι, δεν με ξέρεις. Δεν έτυχε να συναντηθούμε ποτέ.Αλλά 40 χρόνια τώρα, έχω σπρώξει στον θάνατο δεκάδες άλλους Βαγγέληδες.Στο νηπιαγωγείο ακόμη γελούσα με την ψυχή μου όταν ένα παιδάκι κατουριόταν πάνω του. Ρε το ζαβό. Πλάκα που είχε…Στο δημοτικό δεν έκανα ποτέ παρέα με τον Δημητράκη. Αφού ήταν εμφανώς φτωχός. Μπορεί να ήταν και άπλυτος. Μπορεί να μην ήταν καν άνθρωπος. Δεν έβγαλα συμπέρασμα.Στο γυμνάσιο ακόμη θυμάμαι τα γέλια που ρίχναμε με τη Γεωργία τη χοντρή. Το τι της γράφαμε στο θρανίο, το τι της λέγαμε στο διάλειμμα. Μιλάμε για ΠΟΛΥ πλάκα. Και αυτή η φακλάνα όλο έκλαιγε!Στο λύκειο αυτός ο Σωτήρης το πρεζάκι ήταν η ντροπή της τάξης. Μπάσκετ δεν έπαιζε, μπάλα δεν έπαιζε, με γκόμενες δεν έβγαινε και όλο χανόταν στο δασάκι με μια κιθάρα. Καλλιτέχνης. Σώπα ρε τι καλλιτέχνης; Απλώς διαφορετικός.Στο στρατό ποιος να ξεχάσει τον κοντό τον Νικόλα από την Κοζάνη; Βλαχαδερό, μαλ……νο. Τραβούσε τη φάπα. Και μετά γελούσε. Του άρεσε να τον πειράζουμε. Και εμείς, ως γνήσιοι παλιοί τον είχαμε τσακίσει. Κάποια στιγμή πήρε μετάθεση. Αυτός λέει τη ζήτησε. Κωλόπαιδο…Δε συνεχίζω Βαγγελάκη. Με κατάλαβες. Αν σε είχα γνωρίσει, μπορεί να ήμουν εγώ αυτός που σε «σκότωσε».Σκατοχώρα φίλε. Γεμάτη μάγκες. Ανίκανη να δεχθεί το διαφορετικό.Καλό ταξίδι φίλε. Πας κάπου καλύτερα. Χωρίς Έλληνες κομπλεξικούς…

TheTOC

Success story: το πιο σύντομο ανέκδοτο της μεταπολιτευτικής μας ιστορίας...

Κ Ο Ι Ν Ω Ν Ι Α

Η ιστορία ενός άστεγου που 

θέλει να μείνει άγνωστος...

Ζει, εδώ και 5 χρόνια, σε ένα αυτοκίνητο, κάπου κοντά στο κέντρο της πόλης. Ζήτησε να πει την ιστορία του, χωρίς ο ίδιος να αποκαλύψει το πρόσωπο 
ή τη φωνή του.

Περνούσα συχνά από αυτό το σημείο, κάτω από μία γέφυρα, κοντά στο κέντρο της Αθήνας. Είχα δει το αυτοκίνητο, γεμάτο πράγματα, με ξεφουσκωμένα λάστιχα, απόδειξη ότι κάποιος ζούσε εκεί. Επιδίωξα να ξαναπεράσω, ελπίζοντας να συναντήσω τον άστεγο της γέφυρας και να τον πείσω να μιλήσει στην κάμερα για την ιστορία του. Αρνήθηκε κατηγορηματικά, ακόμη και τη φωνή του να καταγράψω. «Δεν θέλω να γνωρίζουν που βρίσκομαι και τι κάνω» μου είπε και ζήτησε κάτι απλό: «Θα σου τα πω και θέλω να τα γράψεις όπως θα τα θυμάσαι, χωρίς να αποκαλύψεις ποιος είμαι και που βρίσκομαι». Έτσι ξεκίνησε να μου λέει την ιστορία της ζωής του.

Ήταν παντρεμένος, είχε οικογένεια. Εργαζόταν ως ηλεκτρολόγος και, στα μέσα της δεκαετίας του 2000, ο μισθός έμπαινε κανονικά στο σπίτι και η οικογένεια μπορούσε να ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις της, το ενοίκιο, τα καθημερινά έξοδα, το μεγάλωμα του μοναχογιού τους. Κι ύστερα, ήρθε η ανεργία. Ο Χρήστος πήγε στον ΟΑΕΔ, άρχισε να παίρνει το επίδομα, αλλά δουλειά δεν έβρισκε. Τα οικονομικά προβλήματα δημιούργησαν εντάσεις στη σχέση με τη γυναίκα του και ο χωρισμός δεν άργησε να έρθει. «Η γυναίκα μου κουράστηκε, πήρε το παιδί και με εγκατέλειψε».

Πέρασαν πέντε χρόνια από τότε. Το αυτοκίνητο ακινητοποιήθηκε. Χρήματα, άλλωστε, για βενζίνη δεν υπήρχαν. Ψάχνει πάντοτε εργασία, οτιδήποτε, ακόμη και με μισθό πείνας. «Πριν από λίγο καιρό, πήγα σε κάποιον για δουλειά και μου είπε ότι θα έπρεπε να δουλεύω 12ωρο με 400 ευρώ. Νόμιζε ότι θα του έλεγα όχι και, μάλλον, τον αιφνιδίασα όταν δέχτηκα, ευχαρίστως, να εργαστώ. Δεν με πήρε, όμως, ποτέ τηλέφωνο». Μου λέει ότι, πρόσφατα, ένας φίλος του, επίσης άστεγος, έπιασε δουλειά σε μια αποθήκη. Δουλεύει 16 ώρες την ημέρα και παίρνει μεροκάματο 18 ευρώ. «Δεν έχω πρόβλημα να κάνω και τέτοια δουλειά, αλλά ούτε αυτή βρίσκεται εύκολα». Έτσι κάνει μικροδουλειές επισκευάζοντας ηλεκτρολογικά, εκεί στη γειτονιά. «Μια μέρα μια ηλικιωμένη μου ζήτησε να έρθω να της αλλάξω μια πρίζα. Αγόρασα την πρίζα, έκανα τη δουλειά και όταν ήταν να με πληρώσει, άρχισε να μου λέει ότι περνούσε και εκείνη δύσκολα, δεν τα έβγαζε πέρα με τη σύνταξή της και άλλα τέτοια, για να μην με πληρώσει. Της χάρισα και την πρίζα και έφυγα», λέει ο Χρήστος που δηλώνει απογοητευμένος από τους ανθρώπους. 

Στο σημείο που έχει αράξει το αυτοκίνητό του, έχει και γείτονες, μια παρέα από άστεγους, που μένουν με τα λιγοστά υπάρχοντά τους, πάνω σε παλιά στρώματα και τρώνε στο συσσίτιο του δήμου Αθηναίων. Μας λέει πόσο δύσκολο ήταν να φτάσουν στο σημείο να αισθάνονται ασφαλείς, καθώς, πολύ συχνά, περνούσαν από το σημείο διάφοροι περιθωριακοί τύποι που έψαχναν να κλέψουν ακόμη και τα μεταλλικά κομμάτια από το αυτοκίνητό του. Τρώει κι εκείνος στο συσσίτιο του δήμου Αθηναίων. «Έχω περάσει κι από άλλα συσσίτια. Πήγαινα παλιά σε κάποιες θρησκευτικές οργανώσεις που πρόσφεραν ένα πιάτο φαί, αλλά σε υποχρέωναν να ακούσεις το κήρυγμά τους για να σου το δώσουν. Αποτέλεσμα να έχω πρόβλημα με το στομάχι μου. Ευτυχώς, στον δήμο το φαγητό είναι καλό και δεν έχω τέτοια θέματα». 

Ακόμη κι αυτά που εμείς θεωρούμε δεδομένα και στοιχειώδη, για τον Χρήστο είναι ένας καθημερινός γολγοθάς. «Για να πάω τουαλέτα καθε μέρα, παίρνω δύο συγκοινωνίες, φυσικά χωρίς να πληρώσω εισιτήριο, και πηγαίνω στις δημόσιες τουαλέτες στην πλατεία Συντάγματος. Παίρνω μαζί μου και χαρτί υγείας, αφού δεν έχω το κέρμα που ζητούν για να μου δώσουν εκεί». 

Ο Χρήστος έχει έναν γιο που είναι, σήμερα, 17 χρονών. «Για ένα διάστημα επικοινωνούσαμε. Του έστελνα και μονάδες στο κινητό του τηλέφωνο για να με παίρνει να μαθαίνω νέα του. Μου μιλούσε για το σχολείο, για μία κοπέλα που είχε γνωρίσει και ήταν μαζί. Κάποια μέρα όμως, όλα αυτό σταμάτησε. Δεν ήθελε να ξαναεπικοινωνήσει μαζί μου». Και κάπως, έτσι, σταμάτησε και η επικοινωνία με τον γιο του, το μόνο στήριγμα που είχε στη μοναξιά, εκεί, κάτω από τη γέφυρα.

Ο Χρήστος είναι ακόμη ένας νεοάστεγος της οικονομικής κρίσης. Δεν θέλει κανείς από τους παλιούς του γνωστούς να γνωρίζει τι κάνει και που βρίσκεται. Αντιμετωπίζει με μια αξιοπρόσεκτη αξιοπρέπεια την κατάστσή του και προσπαθεί να στέκεται όρθιος, ακόμη και στην κατάσταση που είναι υποχρεωμένος να ζει. Ένας από τους χιλιάδες νεόπτωχους της Αθήνας, απόδειξη ότι η φράση και μόνο «success story» είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο της μεταπολιτευτικής μας ιστορίας. 

| Προκόπη Αγγελόπουλου

THETOC

Τι θα κάνει η Αμάλ Αλαμουντίν στην Αθήνα

Π Ο Λ Ι Τ Ι Σ Μ Ο Σ

Οι ώρες της Αμάλ στην Αθήνα

Εχει επαγγελματικά ραντεβού και ζητά προσωπική ηρεμία. 

ΜεθαύριοΤετάρτη συναντά τον πρωθυπουργό, 

αύριο Τρίτη τον κ. Τασούλα στις 12.

Με μια ατζέντα πολλών ραντεβού και ζητώντας απόλυτη ηρεμία στον προσωπικό της χρόνο, η Αμάλ Αλαμουντίν Κλούνεϊ προσγειώνεται σήμερα, Δευτέρα 13 Οκτωβρίου στην Αθήνα και θα παραμείνει έως την Πέμπτη 16 του μηνός – αν δεν αλλάξει κάτι τελευταία στιγμή στο πρόγραμμά της. Η νέα κυρία Κλούνεϊ προσγειώνεται στην Αθήνα σήμερα Δευτέρα, μετά τις 6 το απόγευμα. Μεθαύριο, Τετάρτη, θα συναντηθεί με τον πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά και αύριο, Τρίτη στις 12 το μεσημέρι θα συναντηθεί με τον υπουργό Πολιτισμού, Κ. Τασούλα. Κεντρικό θέμα των συζητήσεών τους θα είναι η διεκδίκηση των Γλυπτών του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο.

  Αμέσως μετά τη συνάντησή της με τον κ. Σαμαρά, η νέα κυρία Κλούνεϊ θα επισκεφθεί την Ακρόπολη. Είναι πιθανόν την ίδια μέρα θα δώσει συνέντευξη τύπου σχετικά με το ζήτημα.

  Η 36χρονη λιβανέζικης καταγωγής δικηγόρος καταφθάνει στο Ελευθέριος Βενιζέλος με εμπορική πτήση από Λονδίνο. Είναι πολύ πιθανόν να την υποδεχτούν άνθρωποι από το Μέγαρο Μαξίμου. Αμέσως μετά την προσγείωση θα μεταβεί στη Μεγάλη Βρετανία, το ξενοδοχείο που θα τη φιλοξενήσει στο διάστημα παραμονής της στην Αθήνα. Ως γνωστόν, η Αμάλ Αλαμουντίν που θα συνοδεύεται στο ταξίδι της στην Ελλάδα με τον Τζόφρι Ρόμπερτσον, επικεφαλή του δικηγορικού γραφείου Doughty Street Champers στο οποίο εργάζεται αλλά και από τον Νόρμαν Πάλμερ. Επίτιμοι σύμβουλοι της Βασίλισσας της Αγγλίας και ιοι δυο έχουν βαθιά γνώση του διεθνούς δικαίου και εμπειρία αλλά επιτυχίες σε υποθέσεις διεκδίκησης έργων πολιτιστικής κληρονομιάς.

  Στη Μεγάλη Βρετάνια έχουν γίνει κρατήσεις για τέσσερις σουίτες. Εκτός από την Αμάλ Αλαμουντίν και τους συνταξιδιώτες της από το εξωτερικό, στο ίδιο ξενοδοχείο θα καταλύσει και ο Ντέιβιντ Χιλ, πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής για την Επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα ο οποίος βρίσκεται ήδη στην Ελλάδα και θα έρθει στην Αθήνα προερχόμενος από κάποιο νησί της χώρας. Ο κ. Χιλ είναι και ο συνδετικός κρίκος των δικηγόρων του  Doughty Street Champers και του Μεγάρου Μαξίμου που μαζί με το υπουργείο Πολιτισμού χειρίζονται τις λεπτομέρειες του ταξιδιού. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της, η σύζυγος του Τζορτζ Κλούνεϊ θα επισκεφθεί τον Ιερό Βράχο και θα είναι το τιμώμενο πρόσωπο σε γεύμα στο Μουσείο Ακρόπολης.

   Εν τω μεταξύ ο πρόεδρος της Ελβετικής Επιτροπής για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα, καθηγητής, Ντούσαν Σιτζάνσκι, σε επείγουσα επιστολή του προς τον πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά, επιμένει πως η κυβέρνηση θα πρέπει να χρησιμοποιήσει την Αμάλ Αλαμουντίν ως σύμβουλο κι όχι ως δικηγόρο. Σύμφωνα με την άποψή του, η δεύτερη επιλογή θα ήταν καταστροφική.

«Το οικονομικό κόστος θα είναι τεράστιο, αλλά και το πλέον σημαντικό είναι ότι η περίπτωση να χάσουμε στα δικαστήρια δεν πρέπει να αποκλείεται λαμβάνοντας υπ' όψιν ότι το Ηνωμένο Βασίλειο ασκεί μεγαλύτερη επιρροή απ' ότι η Ελλάδα», υπογραμμίζει με νόημα.

 Με την ίδια άποψη συντάσσεται και ο πρόεδρος της Βρετανικής Επιτροπής για τα Μάρμαρα, ΄Εντι Οχάρα: «Η προσφυγή στα δικαστήρια είναι νομικά μια περίπλοκη υπόθεση και αν δεν υπάρξει ξεκάθαρη απόφαση υπέρ της Ελλάδας, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο, τότε θα τορπιλιστεί η προσπάθεια για την επιστροφή των Μαρμάρων», εκτιμά ο τελευταίος ο οποίος, σημειωτέον, έχει μακρά θητεία στο βρετανικό κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο της Ευρώπης.

| Κατερίνας Λυμπεροπούλου

THETOC

Αμφίπολη: υπέροχα ψηφιδωτά στο δάπεδο του τάφου

Π Ο Λ Ι Τ Ι Σ Μ Ο Σ

Παγκόσμιο θαυμασμό προκαλούν 

τα νέα ευρήματα στην Αμφίπολη

Αρμα σε κίνηση, που σύρεται από δύο λευκά άλογα και το οποίο οδηγεί γενειοφόρος άνδρας με προπομπό τον θεό Ερμή, έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη.

Ενα ψηφιδωτό -κατασκευασμένο από μικρά βότσαλα, λευκού, μαύρου, γκριζωπού, μπλέ, κόκκινου και κίτρινου χρώματος- έφερε στο φως η σταδιακή αφαίρεση μέρους της επίχωσης πίσω από τις Καρυάτιδες, στο δάπεδο του τρίτου θαλάμου του τάφου της Αμφίπολης.  

Κατά την αφαίρεση της επίχωσης αυτής, αποκαλύφθηκε το μεγαλύτερο τμήμα ψηφιδωτού δαπέδου, το οποίο καλύπτει όλη την επιφάνεια του χώρου δηλαδή, 4,5μ. πλάτος επί 3 μ. μήκος.

Την κεντρική παράσταση περιβάλλει διακοσμητικό πλαίσιο, πλάτους 0,60μ.,το οποίο συντίθεται από διπλό μαίανδρο, τετράγωνα και τρέχουσα σπείρα. Το φόντο της παράστασης είναι σε αποχρώσεις γκρί-μπλέ...  

Η κεντρική παράσταση απεικονίζει άρμα σε κίνηση, που σύρεται από δύο λευκά άλογα, το οποίο οδηγεί γενειοφόρος άνδρας, με στεφάνι δάφνης στο κεφάλι. Μπροστά από το άρμα απεικονίζεται ο θεός Ερμής ως ψυχοπομπός, ο οποίος φορά πέτασο, μανδύα, φτερωτά σανδάλια και κρατά κηρύκειο. Η σύνθεση έχει κατεύθυνση από ανατολικά προς τα δυτικά.  

Η παράσταση διακρίνεται για την εξαίρετη τέχνη στην απόδοση των λεπτομερειών των χαρακτηριστικών, τόσο των μορφών, όσο και των αλόγων, όπως και για την αρμονία των χρωμάτων. Η σύνθεση είναι σύγχρονη του ταφικού συγκροτήματος και χρονολογείται στο τελευταίο τέταρτο του 4ου αιώνα π.Χ. Το ψηφιδωτό έχει υποστεί φθορά στο κέντρο, σε σχήμα κύκλου, διαμέτρου 0,80μ. Ωστόσο, πολλά μέρη από το φθαρμένο τμήμα έχουν βρεθεί στην αμμώδη επίχωση. Τις επόμενες μέρες θα γίνει προσπάθεια συγκόλλησης και αποκατάστασής του, προκειμένου να συντεθεί, στο μέτρο του δυνατού, η συνολική εικόνα της παράστασης.

Το ψηφιδωτό δάπεδο, ανατολικά και δυτικά, δεν έχει αποκαλυφθεί στο σύνολό του, καθώς η ανασκαφή είναι ακόμη σε εξέλιξη στα τμήματα αυτά. Στα νότια του ψηφιδωτού δαπέδου και ανάμεσα στα βάθρα των Καρυατίδων αποκαλύφθηκε πώρινο κατώφλι, καλυμένο με λευκό κονίαμα. Στα βόρεια του δαπέδου αποκαλύφθηκε το μαρμάρινο κατώφλι της θύρας, που οδηγεί στον τρίτο χώρο, διακοσμημένο με ιωνικό κυμάτιο, στο κάτω μέρος του.

Επίσης, εντοπίστηκαν, ακριβώς κάτω από το θύρωμα, προς το εσωτερικό του τρίτου χώρου, ακόμη δυο τμήματα από τα μαρμάρινα θυρόφυλλα.

THETOC

ΕΛΛΗ ΣΤΑΗ: Χρυσαυγιτισμός στα Media

>> Eμαθα ότι διευθυντικό στέλεχος της ενημέρωσης Μεγάλου καναλιού με περιέγραψε... γραπτώς ως ηλικιωμένη και άρα ανίκανη για τις ειδήσεις του... και όχι μόνον εμένα. Η ρατσιστική ηλικιακή αναφορά περιείχε κι άλλες κυρίες.

Γράφει η Ελλη Στάη

Ότι θα αισθανόμουν την ανάγκη το 2014 να σκεφτώ πως θα έπρεπε να αναζητήσουμε έναν "νέο φεμινισμό", ομολογώ ότι δεν μου πέρναγε καθόλου από το μυαλό.

Από πολύ νέα πίστευα ότι ζούμε σε μια από τις δυτικές κοινωνίες που, έστω και με πολλές ελλείψεις και στρεβλώσεις, είχαμε κατοχυρώσει θεσμικά τα βασικά δικαιώματα της ίσης μεταχείρισης των γυναικών. Πίστευα ότι η κοινωνία αντιμετώπιζε θετικά το "άλμα ζωής" των γυναικών δίπλα στους άνδρες. 
Ακόμη πίστευα ότι εξαρτιόταν κι από εμάς και τις δικές μας προσπάθειες, να σπάσουμε τα κοινωνικά ταμπού που δεκάδες γενιές έβγαζαν τις γυναίκες στα περιθώρια. 
Ήξερα βέβαια ότι ο " δράκος" δεν έχει πεθάνει. 
Ήθελα όμως να πιστεύω ότι η δικιά μου η γενιά, άντρες και γυναίκες, είχαμε ξεπεράσει πολλά. Φαίνεται ότι έκανα λάθος. Μεγάλο μάλιστα.

Το πρώτο μεγάλο χτύπημα ήρθε από την άνοδο του φασιστικού εκτρώματος της Χρυσής Αυγής. Όπου στην μεταμφιεσμένη πολιτική τους ατζέντα, ο ρατσισμός έχει ύψιστη προτεραιότητα. Και όχι μόνον εναντίον των μεταναστών και όσων το χρώμα δεν ταιριάζει με το δικό τους. Αλλά ο ύπουλος ρατσισμός εναντίον των "άλλων", όλων των κοινωνικών ομάδων που έχουν διαφορετικότητα ή πιο ευάλωτα χαρακτηριστικά στην ιστορική κοινωνική εξέλιξη. Με πρώτο στόχο τις γυναίκες. (Αλλά και τους γκέι βεβαίως). Οι πιο πολλοί θυμόμαστε τη βίαιη σεξιστική επίθεση Κασσιδιάρη κατά της Λιάνας Κανέλλη και της Ρένας Δουρου, κάποιοι θα θυμούνται την εξ ίσου βίαιη και σεξιστική επίθεση εναντίον μου, επειδή στη ΝΕΤ είχα αναφερθεί στο ναζιστικό μόρφωμα.

Eμαθα ότι διευθυντικό στέλεχος της ενημέρωσης Μεγάλου καναλιού με περιέγραψε... γραπτώς ως ηλικιωμένη και άρα ανίκανη για τις ειδήσεις του... και όχι μόνον εμένα. Η ρατσιστική ηλικιακή αναφορά περιείχε κι άλλες κυρίες.

Και στις δυο αυτές (και σε παρά πολλές άλλες) περιπτώσεις το λεξιλόγιο ήταν σεξιστικά υβριστικό με αναφορές στις προσωπικές ζωές, στην ηλικία, στη μορφή, τελικά στο δικαίωμα να υπάρχουμε ως δυναμικοί και κυριαρχικοί πολίτες, σε όλο το φάσμα της ζωής.

Νόμιζα ότι για κάποιες γυναίκες από εμάς, που περάσαμε από όλα τα στάδια της αμφισβήτησης, αλλά... δεν μασήσαμε, ο απροκάλυπτος ρατσισμός θα είχε σημεία τέλους. Και ότι θα είχαμε μόνο τα τέρατα του φασισμού απέναντι. 
 Έκανα και πάλι λάθος. 
Γιατί τον ρατσισμό δεν τον βρίσκουμε μόνο στους "επίσημους χρυσαυγίτες" αλλά υπάρχει παντού.

>> Εμβρόντητη, έμαθα ότι διευθυντικό στέλεχος της ενημέρωσης Μεγάλου καναλιού με περιέγραψε... γραπτώς ως ηλικιωμένη και άρα ανίκανη για τις ειδήσεις του (εν άγνοια μου και χωρίς να ενδιαφέρομαι για το θέμα)... και όχι μόνον εμένα. Η ρατσιστική ηλικιακή αναφορά περιείχε κι άλλες κυρίες. 

Το θέμα δεν είναι προσωπικό, είναι γενικό... και ό,τι αυτό σημαίνει ως αμιγώς ρατσιστική αντίληψη σε μια κοινωνία που πρέπει να ξεφύγει από τη δαγκάνα του "χρυσαυγιτισμού".

Εκτός από εμβρόντητη, έμεινα και έντρομη, διαπιστώνοντας ότι το αυγό του ρατσισμού κατά των γυναικών δεν επωάζεται μόνο στα γραφεία της Χρυσής Αυγής, αλλά και σε γραφεία των media.

Χρησιμοποιώ αυτό το περιστατικό για να ανοίξουμε τη συζήτηση για ένα "νέο φεμινισμό". 

>> Γιατί εκτός από εμβρόντητη, έμεινα και έντρομη, διαπιστώνοντας ότι το αυγό του ρατσισμού κατά των γυναικών δεν επωάζεται μόνο στα γραφεία της Χρυσής Αυγής, αλλά και σε γραφεία των media. 

Κι αν τέτοιες αντιλήψεις υπάρχουν στον εμφανή κόσμο των media, είναι προφανές ότι διαπερνούν όλους τους τομείς της ελληνικής κοινωνίας (δεν έχει περάσει και πολύς καιρός που στην ίδια τη Βουλή ακούσαμε για... καλτσοδέτες και υπονοούμενα για ανικανοποίητες γυναίκες...)

Και το τι σημαίνει ρατσιστική συμπεριφορά εναντίον των γυναικών το γνωρίζουμε όλοι μας μέσα από την καθημερινότητά μας. Το sexual harassment είναι βαθιά ριζωμένο ακόμα σε πολλά ανδρικά μυαλά. 
Τα κλισέ είναι πολλά: Της "πουτάνας" όταν είναι νέα, πιθανόν και ωραία και πετυχαίνει ή προσπαθεί να πετύχει στη ζωή και τη δουλειά της , της υποτιμητικά "εύκολης", όταν ζει ελεύθερα και χωρίς πλέγματα στην προσωπική της ζωή, της "γλάστρας", της "ανίκανης" όταν ανταγωνίζεται για σημαντικές θέσεις τους άντρες και αλλά σχετικά... Η αναγνώριση της αξίας μιας γυναίκας σε μια κοινωνία που έτσι κι αλλιώς δεν τα πάει πολύ καλά με την αξιοκρατία, είναι ένας αγώνας δύσκολος.

Πρέπει να  σπάσουμε τη ραχοκοκαλιά του ρατσισμού, γιατί στις δύσκολες εποχές που περνάει η χώρα μας, οι γυναίκες έχουμε τεράστιο ρόλο αλλά και ευθύνη...

Γι’ αυτό πιστεύω ότι πρέπει να ανοίξουμε ξανά τη συζήτηση. 
Για να σπάσουμε τη ραχοκοκαλιά του ρατσισμού, γιατί στις δύσκολες εποχές που περνάει η χώρα μας, οι γυναίκες έχουμε τεράστιο ρόλο αλλά και ευθύνη: Για να ανταποκριθούμε εκτός των άλλων και στο ρόλο της μητέρας. Γιατί πίσω από κάθε ρατσιστικό αντρικό κεφάλι που τολμάει να μας υποτιμήσει με τον ένα η τον άλλο τρόπο, υπάρχει πάντα μια γυναίκα που το μεγαλώνει.

Ως "ηλικιωμένη γυναίκα", μπαίνω μπροστά, για να σπάσουμε το αυγό του φιδιού, όπου κι αν βρίσκεται. Εξάλλου και η πολύ νεαρή Eμμα Γουάτσον έκανε ανάλογο κάλεσμα, σε άντρες και γυναίκες, στην πολύ συγκινητική της ομιλία ως πρέσβειρα στον αγώνα για την ίση αντιμετώπιση των γυναικών στον ΟΗΕ: με τον πολύ χαρακτηριστικό τίτλο "Αυτός για Αυτήν" (HeforShe), καλώντας έτσι όπως πρέπει να κάνουμε κι εμείς όλους τους άντρες που δεν είναι ρατσιστές να συμπαραταχθούν μαζί μας για μια καλύτερη ζωή για όλους μας.

THETOC

Δ Η Μ Η Τ Ρ Α Γ Α Λ Α Ν Η "Αλλιώς" στο Passport...

Π Ο Λ Ι Τ Ι Σ Μ Ο Σ

Με νέα τραγούδια, μόνο με τους μουσικούς της Τέσσερις εμφανίσεις, από 23 Ιανουαρίου, 
στο Passport

Ταυτόχρονα με την κυκλοφορία της νέας της δισκογραφικής δουλειάς, με τίτλο "Αλλιώς", σε στίχους Παρασκευά Καρασούλου, η Δήμητρα Γαλάνη, επιστρέφει στη σκηνή. 

Για τέσσερις παραστάσεις, από 23 Ιανουαρίου και κάθε Πέμπτη, παρουσιάζει στη μουσική σκηνή Passport, στον Πειραιά, ένα πρόγραμμα με υλικό από τον νέο της δίσκο και βέβαια, πολλά, παλιά και λιγότερα παλιά, αγαπημένα τραγούδια. 

"Aλλιώς" είναι και ο τίτλος των παραστάσεων της, και δίνει τον τόνο αυτού που θα παρουσιάσει.

Μόνη της επί σκηνής με την μπάντα της, σε μία προσωπική αφήγηση. 

Είναι σπάνιες οι φορές που την απολαμβάνουμε μόνη της, κάτι που είναι ζητούμενο των ακροατών της που την αγαπούν και την παρακολουθούν όλα αυτά τα χρόνια. 

Ένα πρόγραμμα -σε επιμέλεια της Δήμητρας Γαλάνη και της Μαργαρίτας Μυτιληναίου- με τα τραγούδια που την ανέδειξαν, είτε τραγουδώντας τα, είτε γράφοντας την μουσική τους.

Μαζί της, οι φίλοι της, οι μουσικοί με τους οποίους συνεργάζεται τα τελευταία χρόνια. Ο Σεραφείμ Γιαννακόπουλος (τύμπανα), ο Λάμπης Κουντουρόγιαννης (ηλεκτρική κιθάρα), ο Νίκος Μέρμηγκας (λαούτο, μαντολίνο, λάφτα, κιθάρα), ο Σπύρος Μάνεσης (πιάνο), ο Στέλιος Προβής (μπάσο).

Info: 

Η Δήμητρα Γαλάνη στο Passport (Καραϊσκου 119, πλατεία Κοράη, Πειραιάς, τηλ.210-4296401). Ημέρες παραστάσεων: 23 και 30 Ιανουαρίου, 6 και 13 Φεβρουαρίου. Οι πόρτες ανοίγουν στις 9:30 μ.μ. Τιμές εισιτηρίων 15 ευρώ (με ποτό στο μπαρ), 25 ευρώ (με ποτό σε τραπέζι), 120 ευρώ η φιάλη ανά 4 άτομα, σε τραπέζι, 60 ευρώ το μπουκάλι κρασί ανά 2 άτομα, σε τραπέζι. 

Προπώληση εισιτηρίων: Καταστήματα Public, Παπασωτηρίου, Seven Spots, PassPort Café (Καραϊσκου 117, πλ. Κοραή, Πειραιάς) και on line: www.viva.gr

THETOC