Η κριτική μου για τη "Ρόουζ" και το "ευχαριστώ, αγαπούλα μου" της Ζωής Λάσκαρη....

Η ντίβα "την έκανε" για τον "μύθο" της...

Η θεατρίνα που ενσάρκωσε την ηλικιωμένη Εβραία που επέζησε του Ολοκαυτώματος, 

θα "ζει" μέσα στις καρδιές μας

Η "Ρόουζ" ο καλύτερος ρόλος της θεατρικής της πορείας... 

| του Κώστα Βλουτή

kostas.vloutis@gmail.com

Η Ζωή Λάσκαρη ..."πέθανε"...

Λες τη λέξη "πέθανε" για να μπορέσεις να το "πιστέψεις" και δεν σου βγαίνει...

Η Ζωή πέθανε...

Μα η Ζωή πεθαίνει; 

Αυτό το πλάσμα που προκάλεσε τόσα καρδιοχτύπια και χάρισε απλόχερα τόσες πόζες πραγματικής ντίβας...

Αυτό το χαρισματικό πλάσμα, η "Ξανθή Αγαπημένη Παναγιά", θα μπορούσε κανείς να φανταστεί πως θα μας αποχαιρετούσε;

Κι όμως η Λάσκαρη "την έκανε" για τον μύθο της...

Εφυγε σήμερα από τη ζωή, σε ηλικία 73 ετών, στο αγαπημένο της εξοχικό, στο Πόρτο Ράφτη...

Η είδηση σοκάρει, όσο και να πιστεύεις πως "η Ζωή δεν πεθαίνει ποτέ"!...

Πριν λίγα χρόνια την είδα στην "Ρόουζ", του βραβευμένου με Πούλιτζερ, Αμερικανού Μάρτιν Σέρμαν, σε σκηνοθεσία του διεθνούς φήμης θεατράνθρωπου Αντολφ Σαπίρο, από τους συνεχιστές της μεθόδου Στανισλάφσκι, γνωστού για τις σπουδαίες παραστάσεις έργων από κλασικούς συγγραφείς (Τσέχοφ, Ιψεν, Γκόρκι, Μπρέχτ, Αλμπι κ.ά).

Ενσάρκωσε την ηλικιωμένη Εβραία που επέζησε του Ολοκαυτώματος, ζώντας κρυμμένη στους υπονόμους της Βαρσοβίας επί δύο χρόνια, για να καταφύγει -τελικά- στο Μαϊάμι Μπιτς...

Ηταν συγκλονιστική στο μονόλογό της ως "Ρόουζ" και της το είπα.

"Αγαπούλα θα γράψεις κάτι για μένα;", μου λέει και ξεσπάει σε δυνατά γέλια...

Της το υποσχέθηκα γιατί ο "μύθος" Λάσκαρη είχε βρει το ρόλο της ζωής του... 

Γιατί είναι κάποιοι ρόλοι που σε ζητούν απεγνωσμένα. 

Δεν μπορείς να τους ξεφύγεις. 

Η σχέση είναι καρμική... 

Είναι ο νόμος της έλξης, βλέπεις...

Νομίζω ότι πήγα στο θέατρο άλλες 3 ή 4 φορές για να καταλήξω στη γραφή μου...

"Η Ρόουζ της Λάσκαρη, ρόλος Ζωής!" ήταν ο τίτλος του άρθρου μου για εκείνη και την "ηρωίδα" της...

Το αναρτώ σε όλα τα Μέσα που διαθέτω αλλά ξεχνώ να ...επικοινωνήσω μαζί της λόγω φόρτου εργασίας...

Μπήκε στον κόπο ...εκείνη, η απόλυτη Ζωή Λάσκαρη, να μου τηλεφωνήσει για να με... ευχαριστήσει και να μου κάνει το τραπέζι...

Το άρθρο μου το ανάρτησε και στο σάιτ της... 

Δεν ήταν η πρώτη φορά που συναντιόμουν με τη Ζωή, αλλά μεγαλώνοντας πια η Λάσκαρη του σινεμά είχε παραχωρήσει τη θέση της στο "αποστάγμα" πετυχημένης πορείας μιας ηθοποιού που πραγματικά σε καθήλωνε...

Ηταν χάρμα οφθαλμού να βλέπεις την "ντίβα" (του καλού ελληνικού κινηματογράφου) ... να τσαλακώνεται, ως οφείλει να "ποιεί" κάθε πραγματική θεατρίνα...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ:

Η "Ρόουζ" της Λάσκαρη, ρόλος Ζωής!

Η "Ρόουζ" της Λάσκαρη, ρόλος Ζωής!

του Κώστα Βλουτή

Δημοσιογράφος

"Μετά από τον Βουτσινά, τον Κακογιάννη, τον Βολανάκη, η επιλογή του Άντολφ Σαπίρο ήταν ένα φυσικό επακόλουθο. Έχει σκηνοθετήσει τις σπουδαιότερες παραστάσεις μεγάλων κλασικών συγγραφέων όπως ο Τσέχωφ, ο Ίψεν, ο Μπρεχτ, ο Άλμπι και ο Κλάιστ κι έχει διδάξει θέατρο στα τμήματα υποκριτικής των μεγαλύτερων πανεπιστημίων της Ευρώπης με επαίνους και βραβεία. Θέλω να πω, με όλα αυτά, πως πάνω απ όλα είναι δάσκαλος. Και η πρόκληση μπροστά στη Ρόουζ ήταν τεράστια. Δεν πρόκειται απλά για μία ερμηνεία. Πρόκειται για ένα ρόλο - σύμβολο που χρειάζεται εξονυχιστική μελέτη και ο Αντολφ Σαπίρο είναι αυτός που θα αποσυμβολίσει την ηρωίδα"... που ενσαρκώνει τελικά, με πολύ πολύ επιτυχία, στο θεάτρο η "μυθική" φιγούρα του καλού ελληνικού κινηματογράφου... 

Η Ζωή Λάσκαρη.

Η "Ρόουζ" βρίσκει στη Λάσκαρη την ανάσα και την μαγκιά για να κατέβει στην πλατεία και να φτάσει στον εξώστη, για να καταλήξει σε παρατεταμένο χειροκρότημα, ως επιβράβευση...

Γιατί η απαιτητική "Ρόουζ" χρειάζεται μια γυναίκα με τσαγανό και θεατρική παιδεία να "ζωντανέψει" και να ταξιδέψει τους θεατρόφιλους στον περιπετειώδη κόσμο της που είναι γεμάτος αγώνα, απογοήτευση, θλίψη, πείσμα...

Μια γυναίκα "Ρόουζ" (μια θεατρίνα, όχι υποκρίτρια) να ζωντανέψει μνήμες μιας ηρωίδας που "ξεκινά από τη Ρωσία, φτάνει στη Βαρσοβία,  μπαίνει στα γκέτο, μέσα στους υπονόμους, για να βρεθεί στην Αμερική και να φτάσει στο τέλος να την απαρνηθούν τα παιδιά της γιατί δεν την θεωρούν Εβραία και τη βρίζουν... Κυρίως, η νύφη της που "εγινε" Εβραία για να παντρευτεί το γιο της... Της λέει, σε μια στιγμή: "Δεν έχεις το δικαίωμα να λέγεσαι Εβραία'', για να την αποστομώσει η Ρόουζ: "Εσύ, την ώρα που βαφτιζόζουν Εβραία, εγώ θρυνούσα νεκρούς"!...

Ζεις, μαζί της, τις διαδρομές και τις αλήθειες της σε ένα μόνολογο εκκωφαντικό, τόσο που δεν σε παίρνει να μη συνειδητοποιήσεις την αξία και την συνεισφορά αυτής της γυναίκας...

Για τον εκκωφαντισμό του θεατρικού μονολόγου υπάρχει εξήγηση, έτσι κι αλλιώς: "Η Ρόουζ είναι ένας θεατρικός μονόλογος, αλλά η ίδια δεν είναι μόνη. Η πρόκληση αυτής της παράστασης ήταν εξαρχής αντιφατική: μια ηθοποιός μόνη πρέπει να ταυτιστεί με μια γυναίκα, να γίνει μια γυναίκα που δεν υπήρξε ποτέ μόνη. Πότε δίπλα σε ένα γερμανικό άρβυλο, πότε δίπλα σε έναν ραβίνο και πότε δίπλα στους ταξιδιώτες του ''Έξοδος 1947''...

Η Ρόουζ συντροφεύεται από ανθρώπους που εκπροσωπούν πολλούς και διαφορετικούς μικρόκοσμους. Αυτά όλα ο Σαπίρο ήθελε να αποδοθούν στη σκηνή. Ο σταυρός της Ρόουζ, άρα και ο δικός μου, δεν είναι προσωπικός. Φέρει, μαζί της, τις τραγωδίες των ανθρώπων με τους οποίους ανταμώθηκε. ’'Αρα εγώ είχα να αναμετρηθώ με μια γυναίκα, της οποίας ο λόγος συνοψίζει τους λόγους των ανθρώπων αυτών. Είναι ένας υπέροχος πολυφωνικός μονόλογος". 

Η ατμόσφαιρα σχεδόν μαγευτική που απλώνεται, για την ηρωίδα στα χρόνια του Ολοκαυτώματος, που κουβαλά στην πλάτη της όλους τους σταυρούς των γυναικών, που την στηρίζει η υπερηφάνεια της και το πείσμα να κρατήσει οικογένεια, σπίτι, δουλειά... 

Παρακολουθώντας το έργο θα σου θυμίσει πολλές στιγμές του σημερινού μας κόσμου !

 

Ο "μύθος" Λάσκαρη έχει βρει το ρόλο της ζωής του...

Και να φανταστείς πως η "Ρόουζ" πήγε και του χτύπησε την πόρτα της καρδιά του! Τον βρήκε κι εκείνος την καλοδέχτηκε. Της φέρθηκε με τιμιότητα... Και την απογείωσε... 

Νόμος έλξης, βλέπεις...

Γιατί είναι κάποιοι ρόλοι που σε ζητούν απεγνωσμένα... 

Δεν μπορείς να τους ξεφύγεις... 

Καρμική σχέση...

Μην πας να δεις τη Λάσκαρη του σινεμά. 

Πήγαινε να δεις το αποστάλαγμα πετυχημένης πορείας μιας ηθοποιού που θα σ' εκπλήξει...

Θα σκλαβώσει "κάθε θεατή ξεχωριστά, έξω από ηλικία, κουλτούρα ή κοινωνική τάξη. Ακριβώς (γιατί) αυτό είναι το θέατρο: ''συμφιλιώνει'' τις διαφορές των ανθρώπων, όποιες και αν είναι αυτές"...

Η θεατρίνα βλέπει, με το τέλος κάθε παράστασης, να ολοκληρώνεται ο στόχος της: " Να μπει ο θεατής σε μια κατάσταση εγρήγορσης, σκέψης. Να πάει το μυαλό του παρακάτω ή παραέξω από εκεί που ήταν πιο πριν. Να συγκινηθεί επίσης. Αλλά να θυμάται την επόμενη ημέρα αυτό που είδε. Και αν το θυμάται, αν στροβιλίζει στη σκέψη του, τότε έχω κάνει αληθινό θέατρο".

Αυτός είναι και ο λόγος που παίζει στο σανίδί! 

Σου δίνεται και πάλι, η δυνατότητα, ένθερμε θεατρόφιλε, να απολαύσεις τη "Ρόουζ" Ζωή Λάσκαρη, στο ρόλο που τη λάτρεψε...

Στις 24, 25 και 26 Μαρτίου θα σε "περιμένει" στη θεατρική Σκηνή "Ζωή Λάσκαρη" να την αποθεώσεις.

Γιατί μόνο η αποθέωση της αξίζει!

Ταυτότητα παράστασης: απόδοση: Μιμή Ντενίση, σκηνοθεσία: Adolf Shapiro, σκηνικά: Μιχάλης Σδούγκος, φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη. Ερμηνεύει η Ζωή Λάσκαρη.
Για άτομα με κινητικά προβλήματα υπάρχει ειδικό lift για πρόσβασή στο θέατρο.

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ 1η,  Κυριακή 24 Μαρτίου 2013, 20:00
ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ 2η, Δευτέρα 25 Μαρτίου 2013, 20:00
ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ 3η,  Τρίτη 26 Μαρτίου 2013, 19:00

*Όλα τα έσοδα της παράστασης της 26ης Μαρτίου θα διατεθούν στο Κέντρο Αυτισμού SOS.
ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟΣ: 10 ευρώ

Θεατρική Σκηνή «ΖΩΗ ΛΑΣΚΑΡΗ», Καστοριάς 34-36 & Ιερά Οδός, Βοτανικός.
Τηλέφωνο κρατήσεων: 210.34.77.878.

ΑΡΕΣΕΙ:
* Σαν παλιό σινεμά likes this.
* Kythira Kythiraa A Full, Billy McTsiou Matsoukas, Mimi Kanimos Samioti and 2 others like this.
* Panagiotis Koumtsidis, Viktoras Lampros, Thodoris Aggelasopoulos and 26 others like this.
* Lamprini Thrilitsa, Despina Alexantonaki, Simos Aramp and 22 others like this.

ΣΧΟΛΙΑ:
* Tzina Alimpoutaki !!!!!!!!!!!!!!!!!
*

Mairi Psarompa kalhmera