Η συγκλονιστική εξομολόγηση του φωτογράφου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, Αριστοτέλη Σαρρηκώστα

Η 43η Επέτειος του Πολυτεχνείου

"Η αντίσταση των φοιτητών ήταν ο τάφος της χούντας"...

Σύμφωνα με τον ρεπόρτερ "το πρώτο θύμα ήταν ο Έλληνας φοιτητής Κώστας Γεωργάκης, που σπούδαζε στη Γένοβα, της Ιταλίας, ο οποίος αυτοπυρπολήθηκε δημόσια εις ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια στη χούντα".

Ο Αριστοτέλης Σαρρηλώστας υπήρξε ένας από τους κορυφαίους φωτορεπόρτερ στη χώρα μας και για δεκαετίες ανταποκριτής του Associated Press. Αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων του Πολυτεχνείου, αποθανάτισε την εισβολή του ταγκ σε αυτό... Ο σημαντικός αυτός φωτορεπόρτερ που κάλυψε πολέμους και εντάσεις σε όλο τον κόσμο, εξομολογείται και ξεδιπλώνει μνήμες που έχουν χαραχθεί στο DNA του καθενός μας.

Ιδού, λοιπόν, η αλήθεια που πολλοί προσπαθούν να την περάσουν ως απάτη στα δύσκολα χρόνια που περνάμε... Από τον "ανθρωπο-ορχήστρα", όπως τον έχει αποκαλέσει ο Λουί Μποκάρνι, πρώην διεθύνων Σύμβουλος του Associated Press, ο οποίος τράβηξε τις ιστορικές φωτογραφίες με το τανκ να ρίχνει την πόρτα του Πολυτεχνείου...

Πως φτάσαμε στην ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου; Όλα είχαν ξεκινήσει πολύ νωρίτερα από τη χούντα. Παρακρατικοί χτυπούν και σκοτώνουν, το παλάτι μαζί με τον ξένο παράγοντα και σκοτεινούς κύκλος ραδιουργούν, με αποκορύφωμα την αποστασία

| του Αριστοτέλη Σαρρηκώστα
τ. Ανταποκριτής Associated Press

Τις ημέρες του Πολυτεχνείου τις έζησα τόσο κοντά όσο λίγοι συνάδελφοι. Καρέ καρέ αποτύπωσα την ηρωική προσπάθεια των φοιτητών και όλων των άλλων που είχαν κλειστεί στο Πολυτεχνείο ενάντια στη στρατιωτική χούντα. Ήταν μία ακόμη φωτεινή σελίδα στη σύγχρονη ιστορία του τόπου.

Και τι δεν μου θυμίζουν εκείνες οι μέρες. Ας πάρουμε όμως τα γεγονότα με τη σειρά τους, διότι η 17 Νοέμβρη δεν είναι μόνο αυτή και μόνο η συγκεκριμένη ημέρα. Το ζητούμενο είναι να γνωρίζουμε τι προηγήθηκε και πως φτάσαμε μέχρι εκείνη τη μέρα του ηρωισμού και της αποκτήνωσης των χουντικών.

Η πολιτική κατάσταση της χώρας μας δεν ήταν και η καλύτερη μετά την αποστασία υπουργών από την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου. Η αποστασία ήταν μόνο η κορυφή του παγόβουνου, σε μία χώρα που οι πολιτικές εξελίξεις είχαν πάρει την κατηφόρα, το παλάτι έπαιζε βρόμικα παιχνίδια και ετοίμαζε το πραξικόπημα των “Στρατηγών”, ενώ ο ξένος παράγοντας ανησυχούσε ότι κάποιοι πολιτικοί θα έμπαιναν στον πειρασμό και θα έδιναν τη μάχη μαζί με τον ελληνικό λαό που ζητούσε εθνική ανεξαρτησία – λαϊκή κυριαρχία.

Τα γεγονότα έτρεχαν και οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου η Ελλάδα βρίσκεται στο γύψο. Υπό τη διακυβέρνηση της χούντας των συνταγματαρχών, καταργήθηκαν ατομικές ελευθερίες, φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν χιλιάδες πολίτες με μόνο κριτήριο τις πολιτικές τους πεποιθήσεις και την αντίθεσή τους στην απολυταρχία.

Το 1973, ο ηγέτης της χούντας Γεώργιος Παπαδόπουλος, ξεκίνησε κάποια διαδικασία φιλελευθεροποίησης του καθεστώτος, με μερικές αποφυλακίσεις πολιτικών κρατουμένων, με μερική άρση της λογοκρισίας, με υποσχέσεις για νέο σύνταγμα και εκλογές στις 10 Φεβρουαρίου του 1974.

Από την αρχή, η χούντα ήθελε και είχε βάλει σκοπό να ελέγχει τις φοιτητικές ενώσεις και με τον νόμο 2287 μπορούσε να επιστρατεύει ανά πάσα στιγμή τους συνδικαλιστές φοιτητές έτσι ώστε να μη μπορούν να δράσουν εναντίον της.

Το πρώτο θύμα ήταν ο Έλληνας φοιτητής Κώστας Γεωργάκης, που σπούδαζε στη Γένοβα, της Ιταλίας, ο οποίος αυτοπυρπολήθηκε δημόσια εις ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια στη χούντα.

Στις 5 Φεβρουαρίου 1973 έγινε η πρώτη αποχή των φοιτητών του Πολυτεχνείου από τα μαθήματά τους και στις 13 του ίδιου μήνα έγινε μεγάλη διαδήλωση μέσα στο Πολυτεχνείο, την οποία διέλυσαν οι αστυνομικές δυνάμεις με βία και συλλήψεις.

Η πρώτη κατάληψη έγινε στη Νομική στην οδό Σόλωνος στις 21 Φεβρουαρίου 1973, από τέσσερις χιλιάδες φοιτητές με αίτημα την κατάργηση του νόμου 1347 ο οποίος επέβαλε την επιστράτευση των "Αντιδραστικών Νέων". Η κατάληψη έληξε με την επέμβαση της αστυνομίας και αρκετές συλλήψεις.

Η δεύτερη κατάληψη έγινε και πάλι στη Νομική Σχολή τον Μάρτιο του 1973 και ήταν η πρώτη φορά που αναρτήθηκαν πανό με αιτήματα "Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία" κατάργηση του νόμου 1347 και 2287, απομάκρυνση της χούντας και επιστροφή στη Δημοκρατία. Πράγματα αδιανόητα για εκείνη την εποχή και ενώ η αστυνομία δεν ήξερε πως να αντιδράσει, χιλιάδες κόσμου είχε μαζευτεί κάτω από το κτήριο της Νομικής χειροκροτώντας τους φοιτητές. Το βράδυ της δεύτερης μέρας της κατάληψης η αστυνομία επενέβη και μετά από άγριο ξυλοδαρμό και δεκάδων συλλήψεων η Νομική εκκενώθηκε.

Τις ημέρες του Νοέμβρη η Αθήνα φλέγονταν από την μια άκρη μέχρι την άλλη, καθημερινές διαδηλώσεις, οδοφράγματα και άγριο κυνηγητό από την αστυνομία, σταματούσαν τα τρόλεϊ και λεωφορεία και ξυλοκοπούσαν τον κόσμο χωρίς λόγο και αιτία, οι αναμετρήσεις μεταξύ φοιτητών αλλά και οικοδόμων με τις αρχές ασφαλείας ήταν σε καθημερινή βάση, σε διάφορα σημεία των Αθηνών αλλά και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.

Τα συνθήματα "Κάτω η χούντα" και "Ελευθερία" ήταν στην πρώτη γραμμή, το κίνημα της αντίστασης φούντωνε-μεγάλωνε ήταν φανερό ότι τίποτε δεν μπορούσε να το σταματήσει.

Στις 14 Νοέμβρη, οι διαδηλώσεις έχουν καλύψει όλα τα σημεία της Αθήνας με επίκεντρο τον χώρο του πολυτεχνείου, κυνηγημένοι φοιτητές μπαίνουν στο Πολυτεχνείο. Μαζί τους και χιλιάδες άλλοι οικοδόμοι, εργάτες, υπάλληλοι και απλοί Αθηναίοι, οι οποίοι κατέβηκαν από όλες της συνοικίες προς συμπαράσταση των εγκλωβισμένων φοιτητών.

Στο άκουσμα ότι φοιτητές του Πολυτεχνείου έχουν εγκλωβιστεί στο Πολυτεχνείο, σύσσωμοι οι φοιτητές της Νομικής κατεβαίνουν και αυτοί στο Πολυτεχνείο.

"Ετσι άρχισε η κατάληψη του πολυτεχνείου η οποία έμελλε να είναι και η “αρχή του Τέλους” της χούντας.

Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα οι συντονιστικές επιτροπές όλων των φοιτητικών οργανώσεων ενωμένοι ενάντια σε έναν και μοναδικό εχθρό, τη χούντα, δημιούργησαν τυπογραφεία, νοσοκομεία, μαγειρεία και το σπουδαιότερο, το ραδιοφωνικό σταθμό που άρχισε να εκπέμπει και να ακούγεται σε όλη την Ελλάδα το “Εδώ Πολυτεχνείο-Εδώ Πολυτεχνείο".

Τη δεύτερη μέρα της κατάληψης οι φοιτητές κάλεσαν όλα τα ΜΜΕ και έδωσαν συνέντευξη ανακοινώνοντας τα αιτήματα τους, εκεί μπήκα και εγώ σαν ξένος ανταποκριτής και είδα με τα μάτια μου πως είχαν διαμορφώσει τους χώρους, αλλά και τη θέληση στα μάτια όλων για πάλη, αγώνα για την ανεξαρτησία, και την ελευθερία.

Το πως βρέθηκα τη βραδιά της 16ης προς 17η Νοέμβρη απέναντι από την κεντρική είσοδο του Πολυτεχνείου, (Γωνία Πατησίων και Στουρνάρη), είναι μια απίστευτη ιστορία που ακόμη και σήμερα δεν την πιστεύω ότι κατάφερα μαζί με τον διευθυντή μου Phil Dopoulo του Associated Press να είμαστε οι μόνοι δημοσιογράφοι εκεί μπροστά στο Πολυτεχνείο και να μείνω εκεί μέχρι την στιγμή που το τανκ γκρεμίζοντας την κεντρική πύλη άνοιξε τον δρόμο για την εισβολή αστυνομίας και στρατού να καταστείλουν την φοιτητική εξέγερση, αφήνοντας πίσω τους πολλούς νεκρούς και τραυματίες.

Οι σκηνές που έζησα καθ' όλη τη διάρκεια των πέντε ωρών που ήμουν εκεί (από της 10 το βράδυ μέχρι τις τρεις τα ξημερώματα) ήταν πολλές και δεν περιγράφονται με λόγια. Συγκίνηση, ηρωισμός, ιστορικές στιγμές.

Η εισβολή του τανκ στο Πολυτεχνείο ήταν τόσο ξαφνική που με έπιασε και εμένα εξαπίνης. Δεν περίμενα να εισβάλει. Αντιθέτως, όταν γύρισε την κάννη του κανονιού προς τα πίσω και κάνοντας όπισθεν πηγαίνοντας στο απέναντι πεζοδρόμιο, νόμιζα ότι πήρε εντολή για να αποχωρήσει από το σημείο. Αυτός όμως είχε πάρει εντολή για να χτυπήσει και να μπει στο Πολυτεχνείο και αυτό έκανε με όση δύναμη διέθετε το τανκ, πέφτοντας πάνω στην κύρια είσοδο και στα παιδιά που ήταν κρεμασμένα πάνω στα κάγκελα της κεντρικής πύλης.

Πρόλαβα και τράβηξα τρία καρέ, τρεις φωτογραφίες, απ’ την εισβολή του τανκ στο Πολυτεχνείο και στη συνέχεια, αφού απέφυγα τα χτυπήματα, με μακριά κοντάρια τριών αστυνομικών, τρέχοντας ζιγκ – ζαγκ, γιατί πίστευα ότι θα με πυροβολούσαν, έφυγα προς την οδό Ακαδημίας, φτάνοντας στο γραφείο μου, σώζοντας το πολύτιμο υλικό.

Λίγες ώρες αργότερα γύρισα και πάλι στο Πολυτεχνείο, μπήκα μέσα είδα την στραπατσαρισμένη Μερσεντές που λίγες ώρες πριν είχαν λιώσει οι ερπύστριες του τανκ.

Οι φωνές και τα ουρλιαχτά των λαβωμένων φοιτητών ήταν ακόμη ζωντανά μέσα στα αυτιά μου, αυτή τη φορά είδα πυροσβέστες με τις μάνικες στα χέρια να προσπαθούν να πλύνουν τους λεκέδες από τα αίματα, να ξεπλύνουν την ντροπή τους.

Η ενέργεια αυτή του τανκ μπορεί να γκρέμισε την πύλη του πολυτεχνείου, δεν μπόρεσε όμως να γκρεμίσει τη θέληση της συντριπτικής πλειονότητας του Ελληνισμού να βάλει τέλος στην καταπίεση, να διώξει τη χούντα.

Οι φοιτητές εκείνης της εποχής άνοιξαν τον δρόμο. Εμείς πρέπει να συνεχίσουμε στο δρόμο τους, χωρίς να επιτρέπουμε οι εκδηλώσεις μνήμης, κάθε χρόνο, να μετατρέπονται σε καταστροφικές διαδηλώσεις.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΣΙΩΠΟΥΝ ΤΗΝ ΕΡΤ για ...μερικές "αγελάδες"!!! ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

του Κώστα Βλουτή
Δημοσιογράφος, ειδικευμένος σε θέματα ΑμεΑ
kostas.vloutis@gmail.com

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 
για χατίρι της Μέρκελ...

Δυστυχώς ζούμε "Συννεφιασμένες Κυριακές", Τσιτσάνη μου.

Πάντα με τρόμαζαν οι μεταμεσονύκτιες "αποφάσεις" που μοιάζουν περισσότερο με "διαταγές" προς εκτέλεση, ΑΝΩΘΕΝ...
Έκλεισαν τη δημόσια τηλεόρασση, με πρωτοφανή πράξη αδημοκρατίας στην Ευρώπη, γιατί -λέει- "δεν υπήρχαν ''άλλα περιθώρεια για ιερές αγελάδες που παραμένουν άθικτες"...
Και για μερικές αγελάδες, της "Συννεφιασμένης Κυριακής", Τσιτσάνη μου, ΣΙΩΠΟΥΝ το Μέσο, με συνοπτικές διαδκασίες επειδή το ΑΠΑΙΤΕΙ το Μνημόνιο που οι ξένοι το θεωρούν ΕΓΚΛΗΜΑ σε χώρα και σε καιρό ειρήνης!

Χωρίς να ρωτήσουν τον ελληνικό λαό που πληρώνει, με τον ετσιθελισμό τους το "χαράτσι" της, μέσω ΔΕΗ και το οποίο θα ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ να το πληρώνει!

ΕΝΤΕΚΑ ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ έχω περάσει στην Κρατική Τηλεόραση και έχω θητεύσει κοντά σε ιερά "τέρατα" της Δημοσιογραφίας, φίλε...
Η απόφασή τους με πονάει γιατί ΒΟΛΕΨΑΝ τόσα χρόνια τα κομματόσκυλά τους και τώρα πατούν τον διακόπτη για να τους...καταργήσουν παρασύροντας στον "Καιάδα" υγειείς δυνάμεις...
Ναι, φίλε...
Υπάρχουν και σπουδαίοι άνθρωποι μεροκαματιάρηδες που πετάχτηκαν, κυριολεκτικά, στο δρόμο για να "επιβιώσει" το...success story" τους...
* ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΡΤ
Κώστας Βλουτής - Νατάσα Ράγιου - Λίζα Δουκακάρου
11 Ιουνίου 2013
23:13 τελευταίο σήμα...
Η Δημοκρατία βυθίζεται στο σκοτάδι...

Θα "φυλακίσω" την ανάμνησή" μου να μη τη βρουν και μου την "πυροβολήσουν" ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ, "ανοργασμικές" πολιτικές "αδυναμίες"! 
Μέχρι να ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ και πάλι σ΄αυτόν τον...έρημο τόπο που βάλλεται από παντού...

Από χθες το βράδυ βρίσκομαι στο Ραδιομέγαρο και με τρομάζει το τρέμουλο παιδιών στην αγκαλιά των μανάδων τους που απολύθηκαν μέσα σε ένα "μελαγχολικό'' απόγευμα", με την "συννεφιά" να σου τρυπάει το κόκκαλο...
Η νύχτα ήταν βαρυά, σαν κι αυτές των πονηρών καιρών... Και πολλοί απολυμένοι πια, με ένα μπουκάλι νερό στα χέρια, σύρθηκαν στους καναπέδες, μη μπορώντας τα πόδια τους να τους στηρίξουν όρθιους...
Ο κόμπος, στο λαιμό, μόνιμος...
Παγομάρα παντού...
Έξω στο προάυλιο χώρο της ΕΡΤ πολλοί μιλούν, ανοιχτά, πλέον, για ..."χούντα"...
Μέσω κινητών φτάνουν τα μαντάτα, ότι δηλαδή βουλευτές της ΝΔ, χρησιμοποιούν τα σόσιαλ μίντια για να τοποθετηθούν υπέρ της προσωπικής απόφασης Σαμαρά να κλείσει την δημόσια τηλεόραση. 
Πρώτος και "καλύτερος", όπως ...πάντα, ο Γεωργιάδης που χρησιμοποίησε το twitter για να στείλει το ...μήνυμά του, γράφοντας: "Σε όλες τις διαδικτυακές ψηφοφορίες το +60% είνα ΥΠΕΡ της αποφάσεως... φωνάξτε όσο θέλετε μερικοί... Η Κοινωνία ξέρει...".

Το πρωινό, βαρύ και "κρύο" κι αυτό, βρίσκει τους εργαζόμενους στο προαύλιο και μέσα στο κτίριο του Ραδιομεγάρου...
Οι πληροφορίες που φτάνουν, μιλούν για την "νέα" δημόσια τηλεόραση που θα αρχίσει να εκπέμπει, μέχρι το τέλος του Ιουνίου...
Η νέα ονομασία της, ... ΝΕΡΙΤ, αρχικά της "ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑΣ, ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΚΑΙ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ Α.Ε"...
ΟΤΙ κι αν γίνει στο εξής, αυτό που μένει και παγώνει τις καρδιές πολλών ελλήνων είναι και θα παραμείνει η απολυταρχική απόφαση το ενός, Αντώνη Σαμαρά, που πάτησε το διακόπτη λειτουργίας ΕΡΤ, πετώντας στο δρόμος 2.656 εργαζόμενους...
Κάτι που είχαν προαποφασίσει και οι τρεις πρόεδροι των κομμάτων που απαρτίζουν την συγκυβέρνηση!!!
Η Ελλάδα ζει και πάλι, ιστορικές στιγμές που θυμίζουν την "συννεφιασμένη Κυριακή" του Βασίλη Τσιτσάνη...

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΛΕΖΟΣ:

"ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ"...
  "H συγκέντρωση,που μέχρι τώρα υπάρχει, καταδεικνύει ότι δεν μπορεί, παρά μόνο αν σωστά ενεργήσει και με συγκεκριμένες ενέργειες, δεν μπορεί να περάσουν τα σχέδια σφράγισης, της θέλησης του ελληνικού λαού. Εδώ θέλουν να επιβάλλουν και αυτό είναι το ιδιαίτερο νόημα, τη σιωπή. Θέλουν να επιβάλλουν την πολιτική του ενταφιασμού όλης της αντίστασης του ελληνικού λαού. Δεν είναι τυχαία αυτά τα γεγονότα! Η ιδεολογία της αντίστασης έγινε προσπάθεια να ενταφιαστεί με το κλείσιμο του σκοπευτηρίου. Το βαθύτερο σχέδιο είναι να μπει σιγή τάφου στα πάντα για να μπορούν να επιβάλλουν τα σχέδια τους. Όλοι οι δημοσιογράφοι πρέπει να σταματήσουν παντού τις δουλειές τους και να έρθουν εδώ, να βοηθήσουμε τους δημοσιογράφους της ΕΡΤ, περιφερειακά και κεντρικά να  λειτουργήσουν και όπου μπορεί ο λαός με οποιοδήποτε μέσο να αντιδράσει. Όχι μονάχα με ψηφίσματα, αλλά και με στάσεις εργασίας και με απεργίες. Από δω ξεκινάει ο αγώνας που θα ανατρέψει την πολιτική της Τρόικας και των εντολοδόχων. Να βοηθήσουμε τον ελληνικό λαό να μην του κλείσουν το στόμα".

 

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ

Δυνάμεις των ΜΑΤ απαγορεύουν στους εργαζόμενους να μπουν στη Μουρούζη!!!...

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ

Οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ πραγματοποίησαν γενική συνέλευση για να καθορίσουν τη στάση τους και βρίσκονται σε θέσεις μάχης. Σύμφωνα με πληροφορίες, αυτή την ώρα ο Σίμος Κεδίκογλου βρίσκεται σε συνάντηση με τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά και σε λίγη ώρα θα γίνουν ανακοινώσεις για την ΕΡΤ.

 Μετά τις 5 το απόγευμα της Τρίτης όλα τα ραδιοφωνικά προγράμματα της ΕΡΤ εκπέμπουν με κοινό πρόγραμμα.

Η ανακοίνωση των εργαζομένων:

«Η ΕΡΤ πρέπει να είναι ανοιχτή: στην κοινωνία, τις αντιφάσεις της, τα προβλήματά της, τις αγωνίες, τις ιδέες και τις δράσεις.Η ΕΡΤ πρέπει να είναι ανοιχτή: στον πολιτισμό, τον κόσμο του, τις διαφορετικές τάσεις, αναζητήσεις και δυναμικές του. Η ΕΡΤ πρέπει να είναι ανοιχτή: σε κάθε πολίτη του κόσμου, στην Ευρώπη, την Αμερική, την Ασία, την Αφρική, την Αυστραλία. Το δυναμικό της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης έχει τη δύναμη και τη θέληση να κρατήσει ψηλά το κοινωνικό αγαθό της ενημέρωσης, του πολιτισμού, του αθλητισμού. Έχει την τόλμη και τη βούληση να παλέψει για να άψει η ΕΡΤ να χειραγωγείται από κάθε μονοκομματική ή πολυκομματική εξουσία. Εμείς οι εργαζόμενοι, είμαστε ακόμη ζωντανοί και θα σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Θα αγωνιστούμε για ένα θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της ΕΡΤ που θα κατοχυρώνει και θα περιφρουρεί την ανεξαρτησία της δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης, θα κόψει, επιτέλους, τον ομφάλιο λώρο με την εκάστοτε κυβέρνηση και κάθε κέντρο ή παράκεντρο πολιτικών και πελατειακών παρεμβάσεων. Η ΕΡΤ πρέπει να είναι ανοιχτή, κτήμα και πραγματική ιδιοκτησία όλων των ελλήνων πολιτών. Όσοι επεξεργάζονται σχέδια γ α λουκέτο στην ΕΡΤ δεν μπορεί παρά να αποσκοπούν σε εξυπηρέτηση άλλου τύπου συμφερόντων. Είναι επικίνδυνοι. Οι δημοσιογράφοι της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι θα κρατήσουμε με κάθε μέσο και κάθε τρόπο την ΕΡΤ ανοιχτή. Καλούμε κάθε πολίτη από τη Γαύδο μέχρι τον Έβρο για να αποτρέψουμε τον εφιάλτη. Να αποτρέψουμε κάθε απόπειρα φίμωσης του Δημόσιου Ραδιοτηλεοπτικού Φορέα της χώρας. Όσοι ονειρεύονται εφιάλτες ας μείνουν στη μακαριότητα του παραμυθιού της κακιάς μάγισσας ή ας ξυπνήσουν πριν είναι αργά. Εμείς είμαστε ξάγρυπνοι. Βρ σκόμαστε σε διαρκή Γενική Συνέλευση και καλούμε πολίτες, κοινωνικούς και πολιτικούς φορείς, επιστήμονες, ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών στις 7 το απόγευμα στο Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής. Δεν κάνουμε ούτε βήμα πίσω. Η ΕΡΤ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΗ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ. Η Γενική Συνέλευση των Δημοσιογράφων της ΕΡΤ».

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ για την ΕΡΤ

"Ενώ ακόμα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) καταγγέλλει την καταστροφική πολιτική της Τρόικα σε βάρος του Λαού μας, η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει να πειθαρχεί στις εντολές της, που τώρα περνούν στη φάση της εξόντωσης των υπαλλήλων του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ πετώντας στους δρόμους χιλιάδες οικογένειες.Νομίζω ότι το ποτήρι της οργής έχει πια ξεχειλίσει και ότι όλοι οι Έλληνες θα πρέπει σαν ένας άνθρωπος να πούνε ένα βροντερό ΟΧΙ σ’ αυτή την ανελέητη επίθεση.Σε ό,τι αφορά την ΕΡΤ, λόγω και της θητείας μου στα Μουσικά Σύνολά της, έχω ιδιαίτερους λόγους να δηλώσω ότι στέκομαι στο πλευρό των εργαζομένων με όσες ηθικές δυνάμεις διαθέτω.

Αθήνα, 11.6.2013 

Μίκης Θεοδωράκης"

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!

ΣΚΗΝΕΣ ΑΓΩΝΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΕΡΤ

Κι άλλα πανό σε γήπεδα κατά της κυβερνητικής πολιτικής

Οι Αγανακτισμένοι από το μαρτύριο των μέτρων, των περικοπών και των απολύσεων, βρήκαν άλλους δρόμους διαμαρτυρίας. Έτσι, μετά το πανό που σήκωσαν φίλαθλοι του Παναθηναϊκού, κατά τη διάρκεια αγώνα στο ΟΑΚΑ και που έγραφε: "Πολιτικοί λαμόγια βουλή των βολεμένων, θα σας πνίξει η οργή των εξεγερμένων", ήρθε η σειρά των φιλάθλων του Πανιωνίου και του ΟΦΗ, στα γήπεδα Σμήρνης και "Γεντί Κουλέ" να σηκώσουν πανό κατά της κυβερνητικής πολιτικής.

ΚΡΗΤΗ:"Δε σε θέλει ο λαός, παρ’ την τρόικα και μπρος"

ΝΕΑ ΣΜΥΡΝΗ:"Κάτω η χούντα του ΜΠΑΤΣΟΚ"
ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ: "Δεν θα γίνουμε δούλοι κανενός"

Η δυσαρέσκεια και ο θυμός που υπάρχει στην κοινωνία για την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης εκφράζεται πλέον και μέσω… κερκίδων, με τους οπαδούς να αντιδρούν με κάθε τρόπο για τις δύσκολες μέρες που διανύουμε και τις χειρότερες που μας περιμένουν.

Οι οπαδοί πια εκφράζονται...

Πανό με πολιτικό περιεχόμενο σηκώθηκε στη Νέα Σμύρνη κατά τη διάρκεια του αγώνα του Πανιωνίου με τον Ολυμπιακό.
"Κάτω η χούντα του ΜΠΑΤΣΟΚ" έγραφε το πανό, την ώρα που οι οπαδοί των Νεοσμυρνιωτών στόλιζαν με όχι ιδιαίτερα κομψό τρόπο την… οικογένεια του πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου. Ο διαιτητής Σπάθας της αναμέτρησης του αγώνα περιορίστηκε να ζητήσει να γίνει έκκληση από τα μεγάφωνα ώστε να σταματήσουν τα υβριστικά συνθήματα.
Το πανό, όμως, παρέμεινε κρεμασμένο μέχρι το τέλος.

ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ


Και στην Κρήτη υπήρξαν ανάλογες αντιδράσεις των οπαδών με πανό και συνθήματα κατά της κυβέρνησης.
Λίγο μετά την έναρξη του αγώνα ανάμεσα στον ΟΦΗ και την ΑΕΚ, ανέβηκε πανό που έγραφε: "Δεν σε θέλει ο λαός, πάρ την τρόικα και μπρος".
Ο διαιτητής Στυλιάρας (Αιτωλοακαρνανίας) ακολούθησε τις εντολές και ζήτησε να κατέβει αμέσως το πανό, διακόπτοντας τον αγώνα για μερικά λεπτά… Εδώ οι οπαδοί του ΟΦΗ, σε αντίθεση με τους προηγούμενους φίλαθλους, αφού βροντοφώναξαν το γνωστό σύνθημα κατά της Βουλής, αποφάσισαν να κατεβάσουν το πανό.

ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ

Πανό με θέμα τα προβλήματα των ημερών ανέβασαν τα παιδιά από τους Blue Vayeros της Αθήνας, στον αγώνα μεταξύ Ατρόμητου και ΠΑΣ Γιάννινα.
"Δεν θα γίνουμε δούλοι κανενός", ήταν το σύνθημα των φιλάθλων που, βεβαίως, δεν έθιγαν πολιτικούς, αλλά έστελναν ένα σαφέ μήνυμα προς κάθε κατέυθυνση. Οι Έλληνες δεν ζουν κατω από κανενός είδους σκλαβιά...

Υπήρξε και αναφορά στον νεκρό διαδηλωτή, ("ΑΝΤΙΟ ΦΙΛΕ") δείχνοντας έτσι τις ευαισθησίες και τους προβληματισμούς που επικρατούν στις τάξεις των φιλάθλων.

Την τιμητική του είχε και ο πρωθυπουργός της χώρας μας, αφού ήταν πολλές φορές που ακούστηκε κοινό σύνθημα από τους οπαδούς και των δύο ομάδων.
Όπως ήταν φυσικό, η είδηση φιλοξενήθηκε σε όλα τα blogs.

ΜΙΚΗΣ: "Σήμερα νιώθω χειρότερα απ΄ ότι ένιωθα στη Χούντα!"

Με προβλημάτισε η "εγγραφή" του Παπαδάκη στον αέρα, στην Κίνηση του Μίκη...

Για "αδιάντροπο ξεπούλημα" έκανε λόγο ο Μίκης Θεοδωράκης αναφερόμενος στην πολιτική κατάσταση που επικρατεί , τον τελευταίο καιρό, στη χώρα.

Ο μουσικοσυνθέτης, που παραχώρησε την 2η συνέντευξή του, μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα στην πρωινή ζώνη του ΑΝΤ1 και τον Γιώργο Παπαδάκη, εξαπέλυσε σφοδρότατη επίθεση στην κυβέρνηση λέγοντας : "Σήμερα νιώθω λίγο χειρότερα απ΄ ότι ένιωθα στη Χούντα. Και αυτό το λέω με πλήρη επίγνωση".

Ο Μ. Θεοδωράκης παρομοίασε την Τρόικα με ένα "απόστημα και ένα σύστημα εθνικά παράνομο", ενώ υπογράμμισε ότι οι πολίτες δεν πρέπει να περιμένουν την ώρα που "ο δήμιος θα έρθει να μας αποτελειώσει. Όλη η περιουσία της Ελλάδας είναι στο σφυρί και μπορεί να πουληθεί οπουδήποτε".

Το Μνημόνιο, είπε, είναι "σαν ένα τσουβάλι με μία μόνο τρύπα μέσα στο οποίο μας έχουν βάλει και μας την κλείνουν λέγοντας μας ότι δεν μπορείς ν΄αναπνεύσεις. Οι ίδιοι μας εμποδίζουν. Όλο αυτό είναι ένα κόλπο του ΔΝΤ για να μας φέρουν σε αυτό το σημείο".

Με συγκλονισε η τηλεσυνέντευξη του Μίκη. Μελανό σημείο, κατά την άποψή μου, η "εγγραφή του Γ. Παπαδάκη από αέρος" + το καλεσμά του από τον μουσικοσυνθέτη να εγγραφεί στη δική του "Σπίθα" + να πιουν καφέ μαζί. Σε δύσκολους καιρούς όλοι οι πολίτες ΠΡΕΠΕΙ να είναι ίσης αξίας + υπολογίσιμοι, την ώρα που προσπαθούν να αναγεννηθούν από τις στάχτες τους.
Οι κινήσεις εντυποσιασμού είναι για τις τηλεμετρήσεις που θα φανούν αύριο σε μια κόλλα χαρτί στο γραφείο του σταθμού...
Το πρόσφατο αίμα στους δρόμους είναι η νέα μελάνη που άρχισε να γράφει το 1ο κεφάλαιο της Νέας Ελλάδας, της πιο μαρτυρικής που έζησε ποτέ ο Έλληνας. Άλλωστε το είπε και ο Μίκης: "Αυτή η κυβέρνηση είναι... λίγο χειρότερη και από την χούντα, στους χειρισούς της".
Ναί ή όχι;

Με συγκλόνισε ο Μίκης, με προβλημάτισε ο Γ. Παπαδάκης, το λέω ξανά...
Θα μπορούσε να εγγραφεί εκτός καμέρας, όπως τόσοι απλοί που βρίσκουν να "κουρνιάσουν τα κουρελιασμένα όνειρά" τους σε μια "Σπίθα"...
Δεν χρειάζονται φανφάρες και λόγια εντυπωσιασμού, αυτές τις ώρες...

Εξηγούμε...

30 χρόνια τηλεοπτικός, με αφιλοκερδώς προσφορά στους ανάπηρους, που μόνο λίγοι αναγνωρίζουν το δύσκολο όσο και επίπονο έργο μου, που δεν πληρώθηκα ΠΟΤΕ για τηλεοπτικές μου κινήσεις να βγάλω στο "φως" ένα ανάπηρο άτομο, σε καιρούς που τους κρύβανε από την κοινωνία, το έχω στα μέσα μου να μη "φανφάρω" για να εντυπωσιάσω...
Και βέβαια αυτό που γράφω τούτη την ώρα είναι ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΙΚΗ ο οποίος ήταν, για μια ακόμη φορά, συγκλονιστικός.
Κι εγώ, πολλές φορές, χρησιμοποίησα την επωνυμία μου για να γίνουν αποδεκτοί οι ανάπηροι Παραολυμπιονίκες που όφειλε ένα ολόκληρο κράτος να κάνει, αλλά ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΙ... Η τηλεόραση και γενικώς το τηλεσύστημα αγνοούσε την ύπαρξή τους. Δεν έκαναν ΚΑΜΜΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ σε αυτούς! Και το πήρα όλο ΠΑΝΩ μου μέσα από την δική μου εκπομπή, αλλά και με δημοσιογράφους που εκτιμούν τον Κώστα. Επί 8 ολόκληρους μήνες τους ζάλιζα όλους για να καταλάβουν πως δεν παίζω με το θέμα... Μερόνυχτα έγραφα την ιστορία τους, τις επιτυχίες τους, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν πριν, κατά τη διάρκεια + μετά τους Αγώνες + τα δημοσίευα σε φιλικά προσκέίμενες σε μένα εφημερίδες... Και, ω του θαύματος, έσπασα το κατεστημένο... Ποιός μπορεί Έλληνας να ξεχάσει, μετά από τόσες ταλαιπωρίες μου να τους εντάξω στην κοινωνία, τον "ξαφνικό έρωτα" μεταξύ των κυβερνώντων + των Παραολυμπιονικών, το 1996 σε ...προεκλογικό κλίμα;
Το κατάφερα ΜΟΝΟΣ + ποτέ δεν το εκμεταλλεύτηκα...
Ήμαστε παλιές "τηλεπουτάνες" πια + ξέρουμε τι θέλει ο "πελάτης" να του το προσφέρουμε... Δεν υπάρχει ΑΘΩΑ τηλεόραση, άρα δεν υπάρχει + ΑΘΩΟΣ χειριστής!!! Με τη μόνη διαφορά. Όποιος έχει κατέβει στο "πεζοδρόμιο" για να καταγράψει την είδηση + παράλληλα είναι και ...παρουσιαστής της, μπορεί να καταλάβει την αθωότητα της σκέψης...
Διότι υπάρχουν και αυτοί...
Ευτυχώς...

Από μικρό παιδί είμαι Θεοδωρακικός, δεν περιμένω να τον ακούσω ΣΗΜΕΡΑ για να γίνω...
Η τηλεόραση είναι ΑΤΙΜΟ πράγμα... Θέλει το "λα λα λα" της, αλλιώς σε τρώει... Έτσι τη μάθανε... Το αίμα στους δρόμους μυρίζει ακόμη. Κανείς δεν ξεχώρισε όταν το ΘΥΣΙΑΣΕ πρόσφατα για την ελευθερία της πατρίδας απ΄τους σημερινούς ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ...

ΟΛΟΙ ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ, ΟΛΟΙ Ε Ν Α.
ΚΑΝΕΙΣ ΠΙΟ ΠΑΝΩ...

Αυτή είναι η ουσία του αγώνα. Και πάλι δεν μιλάω για τον ΜΙΚΗ... Μιλάω για όλους αυτούς που ψάχνουν την ευκαιρία να γίνουν "μαυραγορίτες" στον αγώνα...
Και δεν μιλάω, επίσης, για τον Παπαδάκη.
ΟΛΟΙ μας τους βλέπουμε και τους ξέρουμε πια. Κάνουν μπαμ μέσα στα σινιέ συνολάκια και τις επώνυμες γράβάτες... Ή μήπως όχι; Που τρώνε σε εστιατόρια πίσω από το Χϊλτον με υπουργούς της τροϊκανής κυβέρνησης, μέρα μεσημέρι και το βράδυ ..."τάσσονται" υπέρ του...πολίτη, του αδικιμένου... Συνεπώς θα πρέπει να προσέχουμε τις κινήσεις μας τηλεοπτικά...

Και μη νομίζεις πω θα έχει επίπληξη ο Γιώργος γιατί έβγαλε ξανά τον ΜΙΚΗ. Πριν από αυτό, υπάρχει συμβούλιο για την επόμενη μέρα και ένας μπούσουλας για το τί θα βγει στην εκπομπή και διαφήμιση του σημαντικού προσώπου που θα φιλοξενηθεί, με τις ευλογίες του καναλιού... Απλώς, με πείραξε η "εγγραφή από αέρος" στην κρίσημη ώρα κι από παραθυράκια...
Ξέρω πώς λειτουργεί το τηλεοπτικό σύστημα...
Από το 1981 κόντα στον Χρήστο Οικονόμου την έχω "περπατήσει" χιλιάδες ώρες...

ΑΠΑΙΤΟΥΝΤΑΙ φωνές σαν του ΜΙΚΗ να ακούγονται κι αυτό είναι ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟ...

Απλά, πρέπει να ήμαστε προσεκτικοί όταν χειριζόμαστε το μέσο...

Το αιώνιο σύμβολο που λέγεται Αλέκος Παναγούλης

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

"Ζωντάνεψα τους τοίχους φωνή τους έδωσα πιο φιλική να γίνουν συντροφιά Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν να μάθουνε που βρήκα τη μπογιά Οι τοίχοι του κελιού το μυστικό το κράτησαν κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού Όμως μπογιά δε βρήκαν Γιατί στιγμή δε σκέφτηκαν στις φλέβες μου να ψάξουν "...

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης (2 Ιουλίου 1939 – 1 Μαΐου 1976) υπήρξε πολιτικός και ποιητής. Δραστηριοποιήθηκε στον αγώνα κατά της Δικτατορίας της Χούντας των Συνταγματαρχών (1967-1974). Παγκόσμια γνωστός, ιδιαίτερα για την ηρωική του πράξη, την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου στις 13 Αυγούστου 1968, αλλά και για την αντοχή του στα βασανιστήρια που ακολούθησαν. Στην μεταπολίτευση εκλέχθηκε βουλευτής με την Ένωση Κέντρου (Ε.Κ.).

Γεννήθηκε στην Γλυφάδα. Δευτερότοκος γιος της Αθηνάς και του Βασιλείου Παναγούλη, αξιωματικού του στρατού ξηράς. Αδερφός του Γεωργίου Παναγούλη, θύματος του καθεστώτος των Συνταγματαρχών, και του Ευσταθίου Παναγούλη, μετέπειτα πολιτικού άνδρα. Από την πλευρά του πατέρα του κατάγεται από την Δίβρη (Λάμπεια) Ηλείας και από την πλευρά της μητέρας του από την Λευκάδα. Εξαιτίας της κατοχής από τις δυνάμεις του Άξονα, ο Α. Παναγούλης πέρασε μέρος της παιδικής του ηλικίας στη Λευκάδα. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στην Σχολή Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων.

Πνεύμα ελεύθερο και δημοκρατικό, ο Αλέξανδρος Παναγούλης εντάχθηκε από νεαρή ηλικία στις κεντρώες πολιτικές δυνάμεις του τόπου: στην Ένωση Κέντρου (Ε.Κ.) του Γεωργίου Παπανδρέου. Συγκεκριμένα ο Α. Παναγούλης εντάχθηκε στην οργάνωση της νεολαίας του κόμματος – Οργάνωση Νέων της Ένωσης Κέντρου (Ο.Ν.Ε.Κ.) που μετονομάζεται στη συνέχεια σε Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία (Ε.ΔΗ.Ν.) – για να αναλάβει μετά την μεταπολίτευση την προεδρία της στις 3 Σεπτεμβρίου του 1974.

Ο Παναγούλης συμμετείχε ενεργά στον αγώνα για την επαναφορά της δημοκρατίας και εναντίον του στρατιωτικού καθεστώτος του Γ. Παπαδόπουλου (1967-1974). Λιποτάκτησε από το στράτευμα και ίδρυσε την οργάνωση Εθνική Αντίσταση. Αυτοεξορίστηκε στην Κύπρο για να καταστρώσει σχέδιο δράσης. Εκεί έρχεται σε επαφή με τους πολιτικούς άνδρες του τόπου, όπως ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης, με σκοπό να τους ζητήσει να συνδράμουν στην αντίσταση.

Επανέρχεται στην Ελλάδα και μαζί με στενούς του συνεργάτες σχεδιάζει την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου την 13η Αυγούστου 1968 κοντά στη Βάρκιζα. Αποτυγχάνει και συλλαμβάνεται. Όπως σημειώνει η Οριάνα Φαλάτσι στην συνέντευξη της με τον Αλέξανδρο Παναγούλη μετά την απελευθέρωση του, η πράξη του ήταν μια πολιτική πράξη εναντίον της δικτατορίας. Η Φαλάτσι αναφέρει τον Α. Παναγούλη ως εξής: Δεν επιδίωξα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Επιδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο.

Μετά από μερόνυχτα συνεχούς βασανισμού, οδηγείται ημιθανής στο νοσοκομείο και κατόπιν δικάζεται από το Στρατοδικείο στις 3 Νοεμβρίου 1968 και καταδικάζεται δις εις θάνατον, μαζί με άλλα μέλη της Εθνικής Αντίστασης, στις 17 Νοεμβρίου 1968[2]. Μεταφέρεται στην Αίγινα για την εκτέλεση η οποία όμως ματαιώθηκε χάρη στις πιέσεις της διεθνούς κοινότητας και αφού προσπάθησαν να πείσουν τον Παναγούλη να υπογράψει για να του δοθεί χάρη.

Στις 25 Νοεμβρίου 1968 ο Παναγούλης μεταφέρθηκε από την Αίγινα στις Στρατιωτικές Φυλακές του Μπογιατίου, όπου και του επιβλήθηκε η "ποινή του εντοιχισμού" όπως λέει ο ίδιος. Δραπετεύει από τις Στρατιωτικές Φυλακές του Μπογιατίου (Σ.Φ.Μ.) όπου κρατείτο, στις 5 Ιουνίου 1969.

Συλλαμβάνεται εκ νέου και οδηγείται προσωρινά στο στρατόπεδο του Γουδίου για να μεταφερθεί μετά από ένα μήνα και πάλι στις φυλακές του Μπογιατίου. Εκεί τον περιμένει η απομόνωση σε κελί που το φτιάξαν ειδικά για τον Παναγούλη και ήταν σαν αντίγραφο τάφου. Επιχειρεί να δραπετεύσει αρκετές φορές ανεπιτυχώς. Γράφει ποιήματα ως διέξοδο. Συνεχίζει να γράφει ακόμα και όταν του κατάσχουν κάθε γραφική ύλη χρησιμοποιώντας για μελάνι το αίμα του και για χαρτί τους τοίχους του κελιού-τάφου του.

Σύμφωνα με ορισμένους αρνείται την πρόταση απονομής χάριτος που του προσέφερε η χούντα. Τον Αύγουστο του 1973 - μετά από τεσσεράμισι σχεδόν χρόνια φυλάκισης – απελευθερώθηκε βάση της γενικής αμνηστίας που απένειμε το καθεστώς των συνταγματαρχών στους πολιτικούς κρατούμενους, κατόπιν της αποτυχημένης προσπάθειας του Γ. Παπαδόπουλου να φιλελευθεροποιήσει το καθεστώς του. Αυτοεξορίζεται εκ νέου, αυτή τη φορά στην Φλωρεντία της Ιταλίας, για να επαναδραστηριοποιηθεί στην αντίσταση, ουσιαστικά όμως συνεχίζει την αντίσταση στην Ελλάδα ερχόμενος κρυφά όπου και οργανώνει ομάδες αντίστασης.

Τα Μεταπολιτευτικά χρόνια
Στην μεταπολίτευση ο Αλέξανδρος Παναγούλης εκλέγεται βουλευτής της Β΄ Αθηνών από την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (Ε.Κ.-Ν.Δ.), καθώς αρνείται να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ και με τον Ανδρέα Παπανδρέου τον οποίο παρομοίζε με φασίστα και έλεγε πως ήταν ο Έλληνας Μουσολίνι, στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974.

Επιδιώκει την απομόνωση των πολιτικών που συνεργάστηκαν με το δικτατορικό καθεστώς της Χούντας και εξαπολύει σωρεία καταγγελιών. Λίγο μετά την εκλογή του έρχεται σε ρήξη με την ηγεσία του κόμματος του γιατί είχε συγκεντρώσει στοιχεία για τη συνεργασία του Δημήτρη Τσάτσου με το χουντικό καθεστώς, με συνέπεια να αρνηθεί να συνυπάρξει με τον "προδότη" στο ίδιο κόμμα και παραιτείται.

Παρέμεινε όμως στη Βουλή των Ελλήνων ως ανεξάρτητος βουλευτής. Επιμένει στις καταγγελίες του και έρχεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης, Ευάγγελο Αβέρωφ και τον Δημήτρη Τσάτσο. Δέχθηκε πολιτικές πιέσεις αλλά και απειλές για τη ζωή του για να αποσύρει τις καταγγελίες του, όπως διαρήξεις στο πολιτικό του γραφείο, μυνήματα που του αφήναν άγνωστοι κλπ.

Σκοτώνεται την πρωτομαγιά του 1976 σε ηλικία 38 ετών κατόπιν τροχαίου ατυχήματος στην λεωφόρο Βουλιαγμένης (το αυτοκίνητό του πήγε και έπεσε σέ υπόγειο κατάστημα επι τής λεωφόρου κάθετα στην πορεία), λίγες μέρες πριν την αποκάλυψη των φακέλων σχετικά με τα όργανα ασφαλείας της Χούντας (Φάκελος ΕΣΑ).

Η αποκάλυψη των φακέλων, που δεν έλαβε χώρα ποτέ, λέγεται ότι περιείχε αδιαμφισβήτητες αποδείξεις εις βάρος ορισμένων πολιτικών που συνεργάστηκαν με την χούντα. Κατά πολλούς, το τροχαίο ατύχημα είχε στηθεί για να θέσει τον Αλέξανδρο Παναγούλη εκτός μάχης και να εξαφανίσει τις αποδείξεις που είχε υπό την κατοχή του. Δεν υπάρχει ωστόσο κανένα τεκμήριο για όλες αυτές τις εικασίες.

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης στο Στρατοδικείο, Νοέμβριος 1968

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης βασανίζεται καθημερινά, με τα πιο ευφάνταστα, σκληρά και αποκρουστικής σύλληψης βασανιστήρια καθ΄ όλη την διάρκεια της κράτησης του. Η αυτοκυριαρχία του, η αυτοπειθαρχία του, το πείσμα στο να υπερασπιστεί αυτό που πιστεύει και το χιούμορ που διέθετε λειτουργούν σαν ασπίδες χάρη στις οποίες κατορθώνει να επιβιώσει τον σωματικό και ψυχικό βιασμό.

Κατά πολλούς, στις φυλακές του Μπογιατίου γράφει τα καλύτερα του ποιήματα στον τοίχο του κελιού του ή σε μικροσκοπικά παλιόχαρτα, με μελάνι συχνά το ίδιο του το αίμα. Πολλά από τα ποιήματα του δεν διασώθηκαν. Αρκετά όμως από αυτά είτε κατάφερε να τα βγάλει από την φυλακή με διάφορους τρόπους είτε να τα ξαναγράψει αργότερα χάρη στο ισχυρό μνημονικό του.

Το 1972, ενώ ήταν ακόμη στη φυλακή, εκδίδεται στο Παλέρμο η πρώτη ποιητική του συλλογή στα Ιταλικά Altri seguiranno: poesie e documenti dal carcere di Boyati (Άλλοι θα ακολουθήσουν: ποίηση και ντοκουμέντα από τις Φυλακές του Μπογιατίου) με εισαγωγικό σημείωμα από τον Ιταλό πολιτικό Φερούτσιο Πάρη και τον Ιταλό σκηνοθέτη και καλλιτέχνη Πιέρ Πάολο Παζολίνι.

Για το έργο του αυτό ο Α. Παναγούλης βραβεύτηκε με το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας Βιαρέτζιο (Premio Viareggio Internazionnale) τη χρονιά που ακολούθησε. Μετά την απελευθέρωση του ο Α. Παναγούλης εξέδωσε στο Μιλάνο την δεύτερή του ποιητική συλλογή στα Ιταλικά Vi scrivo da un carcere in Grecia (Μέσα από Φυλακή σας γράφω στην Ελλάδα) με εισαγωγικό σημείωμα από τον Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Είχε προηγηθεί η έκδοση στα ελληνικά τετραδίων όπως η συλλογή με τίτλο Η Μπογιά.

Ο Αλέκος Παναγούλης δέχεται τιμές στο παλάτι των Medici στη Φλωρεντία, Ιταλία. (Istituto Storico della Resistenza, αρχείο Cesare Giorgetti)

Η ζωή και το έργο του Αλέξανδρου Παναγούλη τροφοδότησε τους καλλιτεχνικούς κύκλους. Συγκεκριμένα, ο διάσημος μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης, κατατρεγμένος επίσης για τα πολιτικά του πιστεύω από την Χούντα των Συνταγματαρχών, μελοποίησε ποιήματα του. Ακόμη, η ποίηση και η ζωή του Α. Παναγούλη έγινε αντικείμενο μελέτης για πολλούς ερευνητές. Σε αυτή την ομάδα εντάσσετε και το έργο Un Uomo (Ένας Άντρας) που εκπονήθηκε από την Ιταλίδα δημοσιογράφο και σύντροφο του Οριάνα Φαλάτσι.

Κατά πολλούς, ο Αλέξανδρος Παναγούλης, ο παραλίγο «τυραννοκτόνος», με την ηρωική του πράξη (την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα) έχει καθιερωθεί σαν σύμβολο της ελευθερίας, της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ατομικών και πολιτικών ελευθεριών και χάρη στο πολιτικό του ήθος εμπνέει τις νέες γενιές στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς.

Η ελληνική πολιτεία, κατόπιν παρότρυνσης συναγωνιστών, φίλων και θαυμαστών του, για την αναγνώριση της προσφοράς του Αλέξανδρου Παναγούλη εξέδωσε σαν ελάχιστο φόρο τιμής γραμματόσημο (σειρά «Πρόσωπα» - 20 δρχ. του 1996), τηλεκάρτα (100 μονάδων του 1996) και έδωσε το όνομα του σε δημόσιους χώρους (π.χ. δρόμους, πλατείες), μεταξύ των οποίων και ο σταθμός «Άγιος Δημήτριος/Αλέξανδρος Παναγούλης» του μετρό της Αθήνας (2004). πηγή:Capt. Tassos

Μια πραγματικά καλή δουλειά για τον Αλέκο, τον Αλέκο Παναγούλη, έγινε και στην εκπομπή "Μηχανή του Χρόνου"...

Εδώ ο χρόνος σταματά και κοιτά με συγκίνηση τον ήρωα-σύμβολο... Τον Παναγούλη που σήμερα λίγοι αναφέρονται σ΄αυτόν.
Στον Αλέξη, τον Αλέξανδρο, τον ήρωα πυ συνήθιζε να λέει:

«Η πολιτική είναι ένα καθήκον, η ποίηση είναι μια ανάγκη. Είναι ένα ούρλιασμα, μια κραυγή που δεν μπορείς να πνίξεις. Το άγχος μιας στιγμής που δεν θέλεις να ξεχαστεί. Τότε ψάχνεις για χαρτί και μολύβι ζητώντας να ζωγραφίσεις με στίχους αυτή τη στιγμή».