ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ...

Εδώ Πολυτεχνείο 2014

Τιμή και Δόξα στους ήρωες πεσόντες στην Εξέγερση του Πολυτεχνείου... Σε αυτούς που αμφισβήτησαν πολλοί τον ηρωικό τους θάνατο για 

"ΨΩΜΙ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ"... 

Σαράντα ένα χρόνια μετά, έχουμε ανάγκη να τους μνημονεύουμε, να τους τιμούμε, να παραδειγματιζόμαστε... Και να ήμαστε εκεί, την ώρα της Μνήμης, με Σιωπή και ρίγος!... 

Να μη ξεχάσουμε ποτέ της θυσίας τους το αίμα

Και να επιμένουμε να μη σταματήσει η Επέτειος κάθε 17 του Νοέμβρη, όπως θέλουν οι παραχαρακτες της ιστορίας και των συμφερόντων...

ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ ΖΩΝΤΑΝΟΙ

Ως νεκροί του Πολυτεχνείου αναφέρονται τα θύματα από τα χτυπήματα και τους πυροβολισμούς των σωμάτων ασφαλείας, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβριο του 1973. Η πρώτη επίσημη καταγραφή τον Οκτώβριο του 1974, από τον εισαγγελέα Δημήτρη Τσεβά, εντόπισε 18 επίσημους ή πλήρως βεβαιωθέντες νεκρούς και 16 άγνωστους "βασίμως προκύπτοντες". Ένα χρόνο αργότερα ο αντιεισαγγελέας εφετών Ιωάννης Ζαγκίνης έκανε λόγο για 23 νεκρούς, ενώ κατά τη διάρκεια της δίκης που ακολούθησε προστέθηκε ακόμη ένας.
Ακολουθεί ο κατάλογος των νεκρών του Πολυτεχνείου σύμφωνα με την έρευνα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
1. Σπυρίδων Κοντομάρης του Αναστασίου, 57 ετών, δικηγόρος (πρώην βουλευτής Κέρκυρας της Ένωσης Κέντρου), κάτοικος Αγίου Μελετίου, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 20.30-21.00, ενώ βρισκόταν στη διασταύρωση οδών Γεωργίου Σταύρου & Σταδίου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
2. Διομήδης Κομνηνός του Ιωάννη, 17 ετών, μαθητής, κάτοικος Λευκάδος 7, Αθήνα. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.30 και 21.45, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ & Μάρνη, τραυματίστηκε θανάσιμα στην καρδιά από πυρά που έριξαν εναντίον του άνδρες της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών (όπως λεγόταν τότε το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο).
3. Σωκράτης Μιχαήλ, 57 ετών, εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.00 και 22.30, ενώ βρισκόταν μεταξύ των οδών Μπουμπουλίνας και Σόλωνος, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί απόφραξη της αριστεράς στεφανιαίας. Μεταφέρθηκε ημιθανής στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. (F Σεπτεμβρίου), όπου και πέθανε.
4. Toril Margrethe Engeland του Per Reidar, 22 ετών, φοιτήτρια από το Molde της Νορβηγίας. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ» και αργότερα, νεκρή ήδη, στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Αιγυπτία Τουρίλ Τεκλέτ» και η παρεξήγηση αυτή επιβιώνει ακόμη σε κάποιους «καταλόγους νεκρών».
5. Βασίλειος Φάμελλος του Παναγιώτη, 26 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από τον Πύργο Ηλείας, κάτοικος Κάσου 1, Κυψέλη, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών.
6. Γεώργιος Σαμούρης του Ανδρέα, 22 ετών, φοιτητής Παντείου, από την Πάτρα, κάτοικος πλατείας Κουντουριώτου 7, Κουκάκι. Στις 16.11.1973 γύρω στις 24.00, ενώ βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του Πολυτεχνείου (Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων), τραυματίστηκε θανάσιμα στον τράχηλο από πυρά της αστυνομίας. Μεταφέρθηκε στο πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου, όπου απεβίωσε. Από εκεί μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Χαμουρλής».
7. Δημήτριος Κυριακόπουλος του Αντωνίου, 35 ετών, οικοδόμος, από τα Καλάβρυτα, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973 ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια και στη συνέχεια κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, συνεπεία των οποίων πέθανε, από οξεία ρήξη αορτής, τρεις ημέρες αργότερα, στις 19.11.1973, ενώ μεταφερόταν στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ.
8. Σπύρος Μαρίνος του Διονυσίου, επονομαζόμενος Γεωργαράς, 31 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από την Εξωχώρα Ζακύνθου. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Μεταφέρθηκε στο Θεραπευτήριο Πεντέλης, όπου πέθανε τη Δευτέρα, 19.11.1973, από οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Τάφηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου στις 9.9.1974, έγινε τελετή στη μνήμη του.
9. Νικόλαος Μαρκούλης του Πέτρου, 24 ετών, εργάτης, από το Παρθένι Θεσσαλονίκης, κάτοικος Χρηστομάνου 67, Σεπόλια, Αθήνα, εργάτης. Κατά τις πρωινές ώρες της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στην πλατεία Βάθης, τραυματίστηκε στην κοιλιά από ριπή στρατιωτικής περιπόλου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε τη Δευτέρα 19.11.1973.
10. Αικατερίνη Αργυροπούλου σύζυγος Αγγελή, 76 ετών, κάτοικος Κέννεντυ και Καλύμνου, Άγιοι Ανάργυροι Αττικής. Στις 10.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού της, τραυματίστηκε στην πλάτη από σφαίρα. Διακομίστηκε στην κλινική «Παμμακάριστος» (Κάτω Πατήσια), όπου νοσηλεύτηκε επί ένα μήνα και κατόπιν μεταφέρθηκε στο σπίτι της, όπου πέθανε συνεπεία του τραύματος της μετά από ένα εξάμηνο (Μάιος 1974).
11. Στυλιανός Καραγεώργης του Αγαμέμνονος, 19 ετών, οικοδόμος, κάτοικος Μιαούλη 38, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 10.15 το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στην οδό Πατησίων, μεταξύ των κινηματογράφων «ΑΕΛΑΩ» και «ΕΑΛΗΝΙΣ», τραυματίστηκε από ριπή πολυβόλου που έριξε εναντίον τους περίπολος πεζοναυτών που επέβαινε ενός τεθωρακισμένου οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου πέθανε μετά από 12 μέρες, στις 30.11.1973.
12. Μάρκος Καραμανής του Δημητρίου, 23 ετών, ηλεκτρολόγος, από τον Πειραιά, κάτοικος Χίου 35, Αιγάλεω. Στις 10.30 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα πολυκατοικίας επί της πλατείας Αιγύπτου 1, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Αυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Μεταφέρθηκε στην κλινική «Παντάνασσα» (πλατεία Βικτωρίας), όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
13. Αλέξανδρος Σπαρτίδης του Ευστρατίου, 16 ετών, μαθητής, από τον Πειραιά, κάτοικος Αγίας Λαύρας 80, Αθήνα. Στις 10.30 με 11.00 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Κότσικα, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Δυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Με διαμπερές τραύμα μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου τον βρήκε νεκρό ο πατέρας του.
14. Δημήτριος Παπαϊωάννου, 60 ετών, διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, κάτοικος Αριστομένους 105, Αθήνα. Γύρω στις 11.30 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην πλατεία Ομονοίας, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του, συνεπεία εμφράγματος.
15. Γεώργιος Γεριτσίδης του Αλεξάνδρου, 47 ετών, εφοριακός υπάλληλος, κάτοικος Ελπίδος 29, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 12.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο του στα Νέα Λιόσια, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά που διέσχισαν τον ουρανό του αυτοκινήτου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.
16. Βασιλική Μπεκιάρη του Φωτίου, 17 ετών, εργαζόμενη μαθήτρια, από τα Αμπελάκια Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Μεταγένους 8, Νέος Κόσμος. Στις 12.00 το μεσημέρι της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα του σπιτιού της, τραυματίστηκε θανάσιμα στον αυχένα από πυρά. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και στη συνέχεια στον «Ευαγγελισμό», όπου πέθανε αυθημερόν.
17. Δημήτρης Θεοδώρας του Θεοφάνους, 5 1/2 ετών, κάτοικος Ανακρέοντος 2, Ζωγράφου. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ διέσχιζε με τη μητέρα του τη διασταύρωση της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά στρατιωτικής περιπόλου με επικεφαλής αξιωματικό (πιθανόν ο ίλαρχος Σπυρίδων Σταθάκης του Κ.Ε.Τ/Θ), που βρισκόταν ακροβολισμένη στο λόφο του Αγίου Θεράποντος. Εξέπνευσε ακαριαία και όταν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο των Παίδων, απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
18. Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας, 43 ετών, Αφγανός τουρκικής υπηκοότητας, ταχυδακτυλουργός, κάτοικος Μύρων 10, Άγιος Παντελεήμονας, Αθήνα. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ βάδιζε με τον 13χρονο γιο του στη διασταύρωση των οδών Χέϋδεν και Αχαρνών, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από ριπή μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε απευθείας στο νεκροτομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
19. Αλέξανδρος Παπαθανασίου του Σπυρίδωνος, 59 ετών, συνταξιούχος εφοριακός, από το ΚεράσοΒο Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Νάξου 116, Αθήνα. Στις 13.30 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε με τις ανήλικες κόρες του στη διασταύρωση των οδών Δροσοπούλου και Κύθνου, απέναντι από το ΙΣΤ' Αστυνομικό Τμήμα, βρέθηκε εν μέσω πυρών, προερχομένων από τους αστυνομικούς του Τμήματος, με αποτέλεσμα να πάθει συγκοπή. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
20. Ανδρέας Κούμπος του Στέργιου 63 ετών, βιοτέχνης, από την Καρδίτσα, κάτοικος Αμαλιάδος 12, Κολωνός. Γύρω στις 11.00 με 12.00 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Γ' Σεπτεμβρίου και Καποδιστρίου, τραυματίστηκε στη λεκάνη από πυρά μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και τέλος στο Κ.Α.Τ., όπου και πέθανε στις 30.1.1974.
21. Μιχαήλ Μυρογιάννης του Δημητρίου, 20 ετών, ηλεκτρολόγος, από τη Μυτιλήνη, κάτοικος Ασημάκη Φωτήλα 8, Αθήνα. Στις 12.00 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του Στρατού (αυτουργός ο συνταγματάρχης Νικόλαος Ντερτιλής). Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. σε κωματώδη κατάσταση και κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.
22. Κυριάκος Παντελεάκης του Δημητρίου, 44 ετών, δικηγόρος, από την Κροκέα Λακωνίας, κάτοικος Φερρών 5, Αθήνα. Στις 12.00 με 12.30 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος, τραυματίστηκε θανάσιμα από πυρά διερχομένου άρματος μάχης. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου και πέθανε στις 27.12.1973.
23. Ευστάθιος Κολινιάτης, 47 ετών, από τον Πειραιά, κάτοικος Νικοπόλεως 4, Καματερό Αττικής. Κτυπήθηκε στις 18.11.1973 από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, συνεπεία των οποίων πέθανε στις 21.11.1973.
24. Ιωάννης Μικρώνης του Αγγέλου, 22 ετών, φοιτητής στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, από την Άνω Αλισσό Αχαΐας. Συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών. Κτυπήθηκε μετά τα γεγονότα, υπό συνθήκες που παραμένουν ακόμη αδιευκρίνιστες. Συνεπεία της κακοποίησης του υπέστη ρήξη του ήπατος, εξαιτίας της οποίας πέθανε στις 17.12.1973 στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου νοσηλευόταν. Σύμφωνα με ορισμένες ενδείξεις, ο τραυματισμός του συνέβη στην Πάτρα, άλλες όμως πληροφορίες τον τοποθετούν στην Αθήνα. Η περίπτωση του παραμένει υπό έρευνα.

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, 41 χρόνια μετά...

Στα χρόνια της κρίσης, η Επέτειος, γίνεται φάρος φωτεινός που διαπερνά το σκοτάδι που έχει περικυκλώσει την πιο λαμπερή, από κάθε άποψη, χώρα του πλανήτη. Τώρα, πιο πολύ από ποτέ, χρειαζόμαστε την Ιστορία μας... Τώρα που οι μνημονικακές πρακτικές, ισοπεδώνουν την αξιοπρέπεια των Ελλήνων, που μαρτυρούν, στην κυριολεξία, βάζοντας... "πλάτη, για να σωθεί η χώρα"!

Τώρα που ανακαλύπτονται offshore σκάνδαλα, μίζες, ύποπτα εμβάσματα, που χαρατσώνεται η ψυχή, μα την κρατά το φιλότιμο και η αξιοπρέπεια... 

Τώρα... Σαράντα ένα χρόνια μετά η Τραγωδία, παίζει και πάλι δυνατά, σε πρώτο πλάνο!

* Αφιέρωμα της Αδέσμευτης Πολιτικής Εφημερίδας "Η ΝΙΚΗ", στην Επέτειο...

ΕΝΤΑΣΗ στα Πανεπιστήμια. 
Χύπησαν φοιτητές...

Σε περιφρούρηση η Επέτειος του "Εδώ Πολυτεχνείο" 

για την αποφυγή επεισοδίων...

Αργά το βράδυ της Τετάρτης, πέντε ημέρες πριν την Επέτειο του Πολυτεχνείου,  ο πρύτανης ΕΚΠΑ, Θεόδωρος Φορτσάκης, δίνει εντολή να αναπτυχθούν αστυνομικές δυνάμεις, έξω από το κτήριο της Νομικής Σχολής, υπό το φόβο "νέου Πολυτεχνείου", με αποτέλεσμα  να δημιουργηθεί αναβρασμός ανάμεσα σε φοιτητές και ΜΑΤ, επειδή οι σπουδαστές, με  πανό και συνθήματα, θέλησαν να διαμαρτυρηθούν για την παρουσία αστυνομικών δυνάμεων. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα των τραυματισμό φοιτητών από αστυνομικούς όπου, με το αίμα τους στις οθόνες, θύμισαν "Μέρες του '73"...

"Με χτύπησαν βίαια χωρίς λόγο", είπε ένας εκ των τραυματισθέντων φοιτητών, μπροστά στις Κάμερες. "Κατευθύνθηκα, με ομάδα φοιτητών, στην είσοδο της πρυτανείας και τότε τέσσερις άνδρες από τη διμοιρία των ΜΑΤ που βρίσκονταν εκεί, μου επιτέθηκαν, χτυπώντας με -αρχικά- από πίσω και στη συνέχεια στο πρόσωπο"... 
Σε μια τέτοια Επέτειο που η μνήμη χρειάζεται σιωπή και περισυλλογή...

Το ανησυχητικό μήνυμα ενός νεαρού, στην Επέτειο του Πολυτεχνείου το 2010, επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε...

Ο νέος του σήμερα και με αφορμή τον εορτασμό της αιματηρής εξέργερσης του Πολυτεχνείου, αφήνει ένα γαρύφαλλο στη μνήμη, προβληματίζεται και γράφει:

"

Οι νέοι τότε θυσιάστηκαν για μια αξιοπρεπή ζωή , για να υπάρχει ψωμί , παιδεία , ελευθερία.Σήμερα μας τα αφαιρούν όλα.
Οι μισθοί μειώνονται , το κόστος ζωής αυξάνεται και η φορολόγηση παίρνει τη μορφή ληστείας.Εκατομμύρια συμπολίτες μας έχουν περάσει κάτω από το όριο της φτώχειας.Η προσέλευση στα σισίτια ολοένα και αυξάνεται.Χιλιάδες επιχειρήσεις βάζουν λουκέτο.Η πτώχευση είναι καθαρά θέμα χρόνου.Μια χώρα με αρνητικό ρυθμό ανάπτυξης και με τόσο δυσβάσταχτα χρέη πως είναι δυνατόν να ανακάμψει?
Το υπουργείο δια βίου μάθησης και θρησκευμάτων κάνει λόγο για το νέο σχολείο και τις ηλεκτρονικές τάξεις.Είναι όντως θετικά τα βήματα αυτά που γίνονται , αλλά δεν επιτρέπεται ταυτόχρονα να υπάρχουν σχολικές μονάδες που είναι ικάνες να στεγάσουν ζώα και όχι μαθητές. Δεν αναφέρομαι σε ένα και δύο σχολεία , φυσικά...! Ισως τελικά το υπουργείο να λησμόνησε ότι υπάρχουν σχολεία και έξω από την Αθήνα ή μάλλον φρόντισε να καλλωπίσει μόνο τη ''βιτρίνα''( όσα βλέπει οι πεθερά και τα τηλεοπτικά κανάλια).
Λέμε ότι η παιδεία είναι δωρεάν, όμως το παρών εκπαιδευτικό σύστημα σπρώχνει τους μαθητές στα φροντηστήρια.Είναι δεδομένο ότι ένας μαθητής χώρις φροντηστήριο δεν έχει καμία απολύτως πιθανότητα να πετύχει στις πανελλαδικές.Είναι παραλογισμός το ότι οι πανελλαδικές είναι τόσο απαιτητικές , ενώ το σχολείο δεν προσφέρει τα απαραίτητα εφόδια.
Η ελευθερία μας ως πολίτες περιορίζεται.Μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι μόνο όταν γνωρίζουμε την πλήρη αλήθεια.Αλήθεια , όμως δεν υπάρχει πουθενά , ούτε στα όσα βλέπουμε , ούτε στα όσα ακούμε.Δεν παρουσιάζονται πλέον ειδήσεις , αλλά απόψεις κάποιων που προωθούν είτε τα συμφέροντα τους , είτε τα συμφέροντα των επιχειρηματιών ή των πολιτικών ή των κυβερνήσεων που εξυπηρετούν.Για παράδειγμα , γίνεται κάποια

απεργία και οι δημοσιογράφοι αυτόματα τάσονται κατά των απεργών , κραυγάζοντας υστερικά ότι προκαλούν σοβαρά προβλήμα και παραλείποντας να προβάλουν και τη θέση αυτών που απεργούν.

Τα κεκτημένα μιας ολόκληρης γενιάς χάνονται ή μάλλον έχουν ήδη χαθεί.Καλούμαστε και πάλι να αγωνιστούμε για ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ! Η οργή του λαού μας δεν έχει ξεσπάσει , δεν έχουμε πει την τελευταία μας λέξη ακόμα!Η Μεταπολίτευση απέτυχε, μπαίνουμε σε μιά νέα εποχή... 

"

Εδώ Πολυτεχνείο, 41 χρόνια μετά...
Στην Ελλάδα του μνημονίου. 

Στην Ελλάδα της χρεοκοπίας αξιών. 

Στην Ελλάδα του "μαζί τα φάγαμε" κι άλλος πεινάει. 

Στην Ελλάδα που βολεύτηκαν πολλοί κι άλλος πληρώνει. 

Στην επιτηρούμενη Ελλάδα... ...που ζητάει ελπίδα, το σκοπό που γι αυτόν θυσιάστηκαν εκείνοι των οραμάτων και της Δημοκρατίας!
Στην Ελλάδα της αποχής, ως αντίσταση και διαμαρτυρία, γιατί ζητάει να μάθει ποιοι κοπρίτες φάγανε τα λεφτά.
Στην Ελλάδα που "λεφτά υπάρχουν" και της κόβουν τη δουλειά, το μισθό, τη σύνταξη...
Που της καταρακώνουν την κοινωνική της αξιοπρέπεια.
Που θέλει να κλάψει στη μνήμη και φοβάται μη τη χρεώσουν για να βουλώσουν "μαύρες" τρύπες...
Εδώ Πολυτεχνείο...
Των αγωνιζομένων που, αν ήξεραν πως θα πήγαινε τσάμπα της θυσίας το αίμα, θα τους έπαιρνε ο διάολος και θα τους σήκωνε...
Στην Ελλάδα που τα 17άρικα και τα 20σάχρονα έχουν στο μέσα τους το δικό τους "Πολυτεχνείο" και που γι αυτό είναι έτοιμα να θυσιαστούν...

Στην Ελλάδα που καθένας από μας κουβαλάει ένα "Πολυτεχνείο" για σταυρό...

Γιατί, Χριστέ μου...

1. Στις 16 Νοεμβρίου 1980 όταν, η αριστερή μειοψηφία της ΕΦΕΕ,

επιχείρησε να σπάσει την κυβερνητική απαγόρευση για πορεία

μέχρι την αμερικανική πρεσβεία, τα ΜΑΤ μετέτρεψαν

το κέντρο της Αθήνας σε πραγματικό σφαγείο.

Από τα γκλομπς σκοτώθηκαν, η 21χρονη εργάτρια

Σταματίνα Κανελλοπούλου κι ο 26χρονος φοιτητής της Νομικής,

Ιάκωβος Κουμής.

* Κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων στην επέτειο

του Πολυτεχνείου, το 1985, σκοτώθηκε ο Καλτεζάς.

* Εμπρός στον αγώνα...

Κοντά στους φοιτητές και πολλοί τραγουδιστές...

*Ο μικρός πομπός

*Στο μικρόφωνο

'Ενας από τους λόγους που εκφωνούσαν...

*Η νέα γενιά μπροστά στην ιστορία

"Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ πολυτεχνείο!"
Αυτή η φωνή που τρέμει στον αέρα,
δεν σούστειλε ένα μήνυμα μητέρα,
αυτή η φωνή δεν ήτανε του γιου σου,
ήταν φωνές χιλιάδες του λαού σου.
"Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!"
Μιλάει ένα κορίτσι κι ένα αγόρι,
εκπέμπουμε τραγούδι μοιρολόι,
χίλιες πενήντα αντένες η λαχτάρα,
σε στόματα μονάδων η κατάρα.
Και τα κορίτσια και τ΄αγόρια που μιλούσαν,
τρεις μέρες και τρεις νύχτες δεν μετρούσαν,
δοκίμαζαν τις λέξεις με αγωνία
κι αλλάζανε ρυθμό στην ιστορία.
"Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!"
Γραμμένα μ΄αίμα τα ονόματα στο αρχείο,
δεν αναφέρονται οι νεκροί που είναι στο ψυγείο,
λένε πως είναι τέσσερις κι είναι εκατό οι μονάδες,
πρώτα σκοτώθηκε η φωνή και σώπασαν χιλιάδες.
Κωστούλα Μητροπούλου *

* Κωστούλα ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ
   Συγγραφέας-αρθροφράφος- μεταφράστρια
Η Κωστούλα Μητροπούλου έχει συνδέσει το όνομά της με το Πολυτεχνείο. Σε καιρούς που αμφισβητούνται, ακόμη και σήμερα, αν υπήρξαν νεκροί στην Τραγωδία, έχετει εκείνη να σημειώσει: 

"Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!"Γραμμένα μ΄αίμα τα ονόματα στο αρχείο,
δεν αναφέρονται οι νεκροί που είναι στο ψυγείο,
λένε πως είναι τέσσερις κι είναι εκατό οι μονάδες,
πρώτα σκοτώθηκε η φωνή και σώπασαν χιλιάδες"...

Γενήθηκε στις 6 Μαϊου του 1933 και πέθανε σε ηλικία 71 ετών, στις 31 Ιανουαρίου του 2004.
Εξέδωσε, όσο ζούσε, 46 τίτλους συνολικά, 21 μυθιστοτήματα, 12 συλλογές με διηγήματα, 3 νουβέλες, ένα χρονικό, 8 θεατρικά έργα και μία επιλογή από άρθρα στην εφημερίδα "'Εθνος", όπου συνεργαζόταν επί 12 χρόνια με δική της στήλη.
Στη δικτακτορία υπέγραψε το Μανιφέστο των 18 Συγγραφέων και "σώπασε" μαζί με άλλους.
Διδάσκεται σε ελληνικά πνεπιστήμια, στην Ευρώπη, Αμερική, Αυτραλία, Μεξικό και Σικελία.
Κυκλοφορούν μελέτες για τα βιβλία και τα έργα της.

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, 37 χρόνια μετά... 

Επεισόδια έξω από το Πολυτεχνείο. Χτύπησαν φοιτητές...

Ενταση και χειροβομβίδες κρότου - λάμψης στην απογευματινή πορεία των φοιτητών 

στο κέντρο της Αθήνας

Πορεία στο κέντρο της Αθήνας πραγματοποίησαν το απόγευμα της Πέμπτης σύλλογοι φοιτητών, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την αστυνομική βία και την παρουσία αστυνομικών δυνάμεων στα πανεπιστήμια, αλλά και την κατάργηση του ασύλου και για την ιδιωτική φύλαξη.

Οι περίπου 1.500 - 2.000 φοιτητές που συγκεντρώθηκαν στα Προπύλαια, λίγο μετά τις 17:30 το απόγευμα, ξεκίνησαν πορεία προς το Πολυτεχνείο.

Αργότερα ωστόσο, άλλαξαν προορισμό και κατευθύνθηκαν προς τη Βουλή, ενώ λίγο μετά τις 19:30 κατευθύνθηκαν προς τη Νομική σχολή. Στο ύψος της οδού Ακαδημίας, ισχυρές δυνάμεις των ΜΑΤ εμπόδισαν τους φοιτητές, ωστόσο οι τελευταίοι αποφάσισαν να παραμείνουν στο σημείο. 

Η αστυνομία προέβη σε εκτατεμένη χρήση χειροβομβίδων κρότου - λάμψης και η πορεία αναγκάστηκε να αλλάξει ξανά πορεία. Από την Ιπποκράτους, οι συγκεντρωμένοι φοιτητές κατευθύνθηκαν προς την Πανεπιστημίου και από εκεί, στο Πολυτεχνείο.

Αρκετοί εκ των φοιτητών διέφυγαν προς τα Εξάρχεια, ενώ οι υπόλοιποι κατευθύνθηκαν, μπροστά από την είσοδο του Πολυτεχνείου. Οι φοιτητές στην προσπάθειά τους να σπάσουν την πύλη εισόδου, δημιούργησαν εκ νέου ένταση με την αστυνομία.

Η πορεία έληξε με το απωθημένο πλήθος να φτάνει στην πλατεία Βικτώριας.

Στην πλειονότητά τους οι φοιτητικοί σύλλογοι καταγγέλλουν εκτεταμένη χρήση χημικών, ρίψη χειροβομβίδων κρότου - λάμψης και χρήση βίας στους συγκεντρωμένους από τα ΜΑΤ.

Για αρκετή ώρα παρέμειναν κλειστοί οι δρόμοι: Σταδίου, Πανεπιστημίου, Σίνα και όλο το κέντρο της Αθήνας.

Στην απογευματινή πορεία συμμετείχαν φοιτητικοί σύλλογοι από τη Νομική, το Πολυτεχνείο, την Οδοντιατρική, το Μαθηματικό, το Φυσικό, το Γεωλογικό και άλλες σχολές. Επίσης το ΜΑΣ, η Ανταρσύα, το ΣΕΚ και το ΕΕΚ. Το «παρών» έδωσαν και οι απολυμένοι εργαζόμενοι του εργοστασίου της Κόκα-Κόλα Τρία Έψιλον.

Σε ανακοινώσεις τους, η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ έκανε λόγο για «μνήμες σκοτεινών εποχών», το ΚΚΕ κατήγγειλε την «προκλητική ενέργεια των πρυτανικών αρχών σε ΕΚΠΑ - ΑΣΟΕΕ και τη στάση της κυβέρνησης», ενώ την αποχώρηση των ΜΑΤ από τη Νομική ζήτησε η νεολαία ΠΑΣΟΚ.

Για την Παρασκευή έχει προγραμματιστεί Πανεκπαιδευτικό Συλλαλητήριο.

| Μίκα Κοντορούση

Ο ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ με τους 24 αναγνωρισμένους νεκρούς του Πολυτεχνείου...

 "Ποιός τη ζωή μας... ποιός την κυνηγά";

του Κώστα Βλουτή

Δημοσιοογράφος, ειδικευμένος σε θέματα ΑμεΑ

kostas.vloutis@gmail.com

 

Ζούμε την κρίση στο πετσί μας... 

Τον απόλυτο εξευτελισμό της αξιοπρέπειας του ανθρώπου. 

Την ταπείνωση... Την κοροΐδία... Τον εμπεγμό... 

Κι έχουμε ένα εσωτερικό "μυρολόι" γι αυτές τις ψυχές που δεν άντεξαν και λίγησαν, πιστεύοντας πως θα βρουν τη λύτρωση απαχαιρετόντας αυτόν τον κόσμο για πάντα... 

Πάνω από 4.000 οι αυτόχειρες των Μνημονίων που ψήφισαν οι... "εθνοπατέρες"... 

Έκαναν τα μέτρα ...τανκς που ισοπέδωσαν αξίες και ιδανικά...

Μας πούλησαν, μας πρόδωσαν και πάλι...

Αυτές τις σκέψεις κάνω, σήμερα, 17 του Νοέμβρη, 40 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο...

Πολλοί από τους "αγωνιστές" βολεύτηκαν, με το πέρασμα του χρόνου...

Άλλοι, πάλι, προτίμησαν να θυσιαστούν για την ελευθερία της πατρίδας...

Είναι οι πραγματικοί Αγωνιστές που έχασαν τη ζωή τους στη μάχη για "ψωμί, παιδεία, ελευθερία"... 

Αυτή τη μάχη που δίνουμε και σήμερα, σαν να μην πέρασε μια μέρα...

Ήθελα νάξερα "ποιός τη ζωή μας, ποιός την κυνηγά... ...σαν ψάρι μας έχουν πιάσει μες τα δίχτυα"...

Σου παραθέτω το "αίμα" του Πολυτεχνείου εκείνης της εποχής για να κάτσεις να σκεφτείς το Νέο Πολυτεχνείο που ζούμε από τους ίδιους πολιτικά "εχθρούς" που θέτουν, καθημερινά, σε κίνδυνο τη ζωή όσων ακόμη αντιστεκόμαστε...

ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΠΑΡΟΝΤΕΣ ΣΕ ΕΝΑ ΔΙΑΡΚΗ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ...

ΨΩΜΙ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Στην Ελλάδα που καθένας από μας κουβαλάει ένα "Πολυτεχνείο" για σταυρό...

Γιατί, Χριστέ μου...
1. Στις 16 Νοεμβρίου 1980 όταν, η αριστερή μειοψηφία της ΕΦΕΕ,
επιχείρησε να σπάσει την κυβερνητική απαγόρευση για πορεία
μέχρι την αμερικανική πρεσβεία, τα ΜΑΤ μετέτρεψαν
το κέντρο της Αθήνας σε πραγματικό σφαγείο.
Από τα γκλομπς σκοτώθηκαν, η 21χρονη εργάτρια
Σταματίνα Κανελλοπούλου κι ο 26χρονος φοιτητής της Νομικής,
Ιάκωβος Κουμής.


1. Σπυρίδων Κοντομάρης του Αναστασίου, 57 ετών, δικηγόρος (πρώην βουλευτής Κερκύρας της Ένωσης Κέντρου), κάτοικος Αγίου Μελετίου, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 20.30-21.00, ενώ βρισκόταν στη διασταύρωση οδών Γεωργίου Σταύρου & Σταδίου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί έμφρα

γμα του μυοκαρδίου. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

2. Διομήδης Κομνηνός του Ιωάννη, 17 ετών, μαθητής, κάτοικος Λευκάδος 7, Αθήνα. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.30 και 21.45, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ & Μάρνη, τραυματίστηκε θανάσιμα στην καρδιά από πυρά που έρριξαν εναντίον του άνδρες της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών (όπως λεγόταν τότε το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο).
3. Σωκράτης Μιχαήλ, 57 ετών, εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.00 και 22.30, ενώ βρισκόταν μεταξύ των οδών Μπουμπουλίνας και Σόλωνος, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έρριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί απόφραξη της αριστεράς στεφανιαίας. Μεταφέρθηκε ημιθανής στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. (F Σεπτεμβρίου), όπου και πέθανε.
4. Toril Margrethe Engeland του Per Reidar, 22 ετών, φοιτήτρια από το Molde της Νορβηγίας. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ» και αργότερα, νεκρή ήδη, στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Αιγυπτία Τουρίλ Τεκλέτ» και η παρεξήγηση αυτή επιβιώνει ακόμη σε κάποιους «καταλόγους νεκρών».
5. Βασίλειος Φάμελλος του Παναγιώτη, 26 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από τον Πύργο Ηλείας, κάτοικος Κάσου 1, Κυψέλη, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών.
6. Γεώργιος Σαμούρης του Ανδρέα, 22 ετών, φοιτητής Παντείου, από την Πάτρα, κάτοικος πλατείας Κουντουριώτου 7, Κουκάκι. Στις 16.11.1973 γύρω στις 24.00, ενώ βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του Πολυτεχνείου (Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων), τραυματίστηκε θανάσιμα στον τράχηλο από πυρά της αστυνομίας. Μεταφέρθηκε στο πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου, όπου απεβίωσε. Από εκεί μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως "Χαμουρλής" 7. Δημήτριος Κυριακόπουλος του Αντωνίου, 35 ετών, οικοδόμος, από τα Καλάβρυτα, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973 ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια και στη συνέχεια κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, συνεπεία των οποίων πέθανε, από οξεία ρήξη αορτής, τρεις ημέρες αργότερα, στις 19.11.1973, ενώ μεταφερόταν στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ.
8. Σπύρος Μαρίνος του Διονυσίου, επονομαζόμενος Γεωργαράς, 31 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από την Εξωχώρα Ζακύνθου. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοε-γκεφαλικές κακώσεις. Μεταφέρθηκε στο Θεραπευτήριο Πεντέλης, όπου πέθανε τη Δευτέρα, 19.11.1973, από οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Τάφηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου στις 9.9.1974, έγινε τελετή στη μνήμη του.

9. Νικόλαος Μαρκούλης του Πέτρου, 24 ετών, εργάτης, από το Παρθένι Θεσσαλονίκης, κάτοικος Χρηστομάνου 67, Σεπόλια, Αθήνα, εργάτης. Κατά τις πρωινές ώρες της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στην πλατεία Βάθης, τραυματίστηκε στην κοιλιά από ριπή στρατιωτικής περιπόλου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε τη Δευτέρα 19.11.1973.

10. Αικατερίνη Αργυροπούλου σύζυγος Αγγελή, 76 ετών, κάτοικος Κέννεντυ και Καλύμνου, Αγιοι Ανάργυροι Αττικής. Στις 10.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού της, τραυματίστηκε στην πλάτη από σφαίρα. Διακομίστηκε στην κλινική «Παμμακάριστος» (Κάτω Πατήσια), όπου νοσηλεύτηκε επί ένα μήνα και κατόπιν μεταφέρθηκε στο σπίτι της, όπου πέθανε συνεπεία του τραύματος της μετά από ένα εξάμηνο (Μάιος 1974).
11. Στυλιανός Καραγεώργης του Αγαμέμνονος, 19 ετών, οικοδόμος, κάτοικος Μιαούλη 38, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 10.15 το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στην οδό Πατησίων, μεταξύ των κινηματογράφων «ΑΕΛΑΩ» και «ΕΑΛΗΝΙΣ», τραυματίστηκε από ριπή πολυβόλου που έρριξε εναντίον τους περίπολος πεζοναυτών που επέβαινε ενός τεθωρακισμένου οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου πέθανε μετά από 12 μέρες, στις 30.11.1973.
12. Μάρκος Καραμανής του Δημητρίου, 23 ετών, ηλεκτρολόγος, από τον Πειραιά, κάτοικος Χίου 35, Αιγάλεω. Στις 10.30 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα πολυκατοικίας επί της πλατείας Αιγύπτου 1, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Λυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Μεταφέρθηκε στην κλινική «Παντάνασσα» (πλατεία Βικτωρίας), όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
13. Αλέξανδρος Σπαρτίδης του Ευστρατίου, 16 ετών, μαθητής, από τον Πειραιά, κάτοικος Αγίας Λαύρας 80, Αθήνα. Στις 10.30 με 11.00 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Κότσικα, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Λυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Με διαμπερές τραύμα μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου τον βρήκε νεκρό ο πατέρας του.
14. Δημήτριος Παπαϊωάννου, 60 ετών, διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, κάτοικος Αριστομένους 105, Αθήνα. Γύρω στις 11.30 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην πλατεία Ομονοίας, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του, συνεπεία εμφράγματος.
15. Γεώργιος Γεριτσίδης του Αλεξάνδρου, 47 ετών, εφοριακός υπάλληλος, κάτοικος Ελπίδος 29, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 12.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο του στα Νέα Λιόσια, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά που διέσχισαν τον ουρανό του αυτοκινήτου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.
16. Βασιλική Μπεκιάρη του Φωτίου, 17 ετών, εργαζόμενη μαθήτρια, από τα Αμπελάκια

Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Μεταγένους 8, Νέος Κόσμος. Στις 12.00 το μεσημέρι της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα του σπιτιού της, τραυματίστηκε θανάσιμα στον αυχένα από πυρά. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και στη συνέχεια στον «Ευαγγελισμό», όπου πέθανε αυθημερόν.
17. Δημήτρης Θεοδώρας του Θεοφάνους, 52 ετών, κάτοικος Ανακρέοντος 2, Ζωγράφου. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ διέσχιζε με τη μητέρα του τη διασταύρωση της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά στρατιωτικής περιπόλου με επικεφαλής αξιωματικό (πιθανόν ο ίλαρχος Σπυρίδων Σταθάκης του Κ.Ε.Τ/Θ), που βρισκόταν ακροβολισμένη στο λόφο του Αγίου Θεράποντος. Εξέπνευσε ακαριαία και όταν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο των Παίδων, απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
18. Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας, 43 ετών, Αφγανός τουρκικής υπηκοότητας, ταχυδακτυλουργός, κάτοικος Μύρων 10, Αγιος Παντελεήμονας, Αθήνα. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ βάδιζε με τον 13χρονο γιο του στη διασταύρωση των οδών Χέϋδεν και Αχαρνών, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από ριπή μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε απευθείας στο νεκροτομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
19. Αλέξανδρος Παπαθανασίου του Σπυρίδωνος, 59 ετών, συνταξιούχος εφοριακός, από το ΚεράσοΒο Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Νάξου 116, Αθήνα. Στις 13.30 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε με τις ανήλικες κόρες του στη διασταύρωση των οδών Δροσοπούλου και Κύθνου, απέναντι από το ΙΣΤ' Αστυνομικό Τμήμα, βρέθηκε εν μέσω πυρών, προερχομένων από τους αστυνομικούς του Τμήματος, με αποτέλεσμα να πάθει συγκοπή. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
20. Ανδρέας Κούμπος του Στέργιου 63 ετών, βιοτέχνης, από την Καρδίτσα, κάτοικος Αμαλιάδος 12, Κολωνός. Γύρω στις 11.00 με 12.00 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Γ' Σεπτεμβρίου και Καποδιστρίου, τραυματίστηκε στη λεκάνη από πυρά μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και τέλος στο Κ.Α.Τ., όπου και πέθανε στις 30.1.1974.
21. Μιχαήλ Μυρογιάννης του Δημητρίου, 20 ετών, ηλεκτρολόγος, από τη Μυτιλήνη, κάτοικος Ασημάκη Φωτήλα 8, Αθήνα. Στις 12.00 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του Στρατού (αυτουργός ο συνταγματάρχης Νικόλαος Ντερτιλής). Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. σε κωματώδη κατάσταση και κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.
22. Κυριάκος Παντελεάκης του Δημητρίου, 44 ετών, δικηγόρος, από την Κροκέα Λακωνίας, κάτοικος Φερρών 5, Αθήνα. Στις 12.00 με 12.30 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος, τραυματίστηκε θανάσιμα από πυρά διερχομένου άρματος μάχης. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου και πέθανε στις 27.12.1973.
23. Ευστάθιος Κολινιάτης, 47 ετών, από τον Πειραιά, κάτοικος Νικο-πόλεως 4, Καματερό Αττικής. Κτυπήθηκε στις 18.11.1973 από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, συνεπεία των οποίων πέθανε στις 21.11.1973.
24. Ιωάννης Μικρώνης του Αγγέλου, 22 ετών, φοιτητής στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, από την Ανω Αλισσό Αχαΐας. Συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών. Κτυπήθηκε μετά τα γεγονότα, υπό συνθήκες που παραμένουν ακόμη αδιευκρίνιστες. Συνεπεία της κακοποίησης του υπέστη ρήξη του ήπατος, εξαιτίας της οποίας πέθανε στις 17.12.1973 στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου νοσηλευόταν. Σύμφωνα με ορισμένες ενδείξεις, ο τραυματισμός του συνέβη στην Πάτρα, άλλες όμως πληροφορίες τον τοποθετούν στην Αθήνα. Η περίπτωση του παραμένει υπό έρευνα.

Δολοφόνησαν τον Φύσσα για να γίνει... αφίσα του ΠΑΣΟΚ...

ΠΙΟ ΞΕΦΤΙΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ...

"Η Δημοκρατία, η Ελευθερία, η Εθνική Υπερηφάνεια δεν είναι ποτέ δώρο. Είναι απόκτημα και αποκτάται με αγώνα κάθε μέρα. Είναι θέμα μόνιμου Αγώνα"... Λόγια που πουλήθηκαν, στο πέρασμα του χρόνου, από τους "εθνοπατέρες", προς χάριν των δανειστών και των τοκογλύφων...

του Κώστα Βλουτή

Δημοσιογράφος, ειδικευμένος σε θέματα ΑμεΑ

kostas.vloutis@gmail.com

Βάλανε στην αφίσα του ΠΑΣΟΚ, για την 40η επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, τη φωτογραφία του Παύλου Φύσσα...
Δίπλα στους Ανδρέα Παπανδρέου, Γρηγόρη Λαμπράκη, Σωτήρη Πέτρουλα και Νίκο Τεμπονέρα...

Με τα λόγια του Ανδρέα Παπανδρέου: "Η Δημοκρατία, η Ελευθερία, η Εθνική Υπερηφάνεια δεν είναι ποτέ δώρο. Είναι απόκτημα και αποκτάται με αγώνα κάθε μέρα. Είναι θέμα μόνιμου Αγώνα"...

Με κεντρικό σύνθημα: "Σήμερα πεθαίνει ο φασισμός"...

Μιλάμε για πλήρη εκμετάλλευση ενός νεκρού, κυρίως όταν αυτό το άτομο, πολιτικά. ανήκε αλλού...

Σε μια εποχή που όλα έχουν ισοπεδωθεί, έχουν πουληθεί, έχουν ταπεινωθεί, στον πάτο της Ιστορίας που ψάχνει και πάλι τη Δημοκρατία, την Ελευθερία, την Εθνική Υπερηφάνεια, με τον Αγώνα να βρίσκεται ακόμη στην αφετηρία... 

Να έχεις την "πράσινη" Νεολαία να "παθείνει το φασισμό" με μια φωτογραφία ενός νεκρού!...

Ντροπή και Αίσχος...

PALO.GR

BLOGGERS ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΠΟΤΕ ΝΙΚΗΜΕΝΟΙ

17 ΝΟΕΜΒΡΗ: Ντροπή σας κυρία Διαμαντοπούλου. Ντροπή σας βουλευτές του Μνημονίου

Χιλιάδες αστυνομικοί, κομμένοι οι δρόμοι της μνήμης και το Σημείο του Αγώνα περιφρουρείται σαν ...αστακός! 38 χρόνια πέρασαν για να "ξεβάψει" η θυσία των αγωνιστών του Πολυτεχνείου από το βολεμένο βλέμμα. Το χωμένο στο σύστημα που κανένα συναίσθημα δεν μπορεί να το αγγίξει. Το δάκρυ ανήκει σ' εκείνους που δεν ξέχασαν. Σ΄εκείνους που πληρώνουν και πάλι το "μάρμαρο" ενός "παρτάκια" πολιτικού συστήματος, στην μεταπολιτευτική Ελλάδα. Για να φτάσει, σήμερα, να σου πει: "Δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να γίνονται καταθέσεις στεφάνων με τη συνοδεία είτε της αστυνομίας, είτε των κομματικών υποστηρικτών"...Όλα είναι θέμα... παιδείας!

Στις πορείες με παλμό, κυριάρχησαν αντικυβερνητικά και αντιμνημονιακά συνθήματα

ΠΑΝΩ ΑΠΟ 20.000 ΑΤΟΜΑ ΣΤΙΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ

Η υπουργός Παιδείας δεν κατέθεσε στεφάνι. Άδεια τα έδρανα της Βουλής όταν έγινε αναφορά από τον Λ. Παπαδήμο για την επέτειο του Πολυτεχνείου... Υπερασπιστές κι αυτοί της σκέψης Διαματοπούλου πως "δεν έχει κανένα απολύτως νόημα"...

Στεφάνι κατέθεσαν, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας και ο εκπρόσωπος της Δημοκρατικής Αριστεράς, Σπύρος Λυκούδης

"Η αλήθεια είναι ότι - με τις συνθήκες που δημιουργούν εδώ και χρόνια οι εκτός δημοκρατικών ορίων ενέργειες δυναμικών μειοψηφιών- δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να γίνονται καταθέσεις στεφάνων με τη συνοδεία είτε της αστυνομίας είτε των κομματικών υποστηρικτών. Αρνούμαι να συμμετάσχω σε αυτή τη διαδικασία που συνιστά βαθιά προσβολή της ιστορικής μνήμης και μετατρέπει την ουσία και το νόημα της επετείου του Πολυτεχνείου σε θέαμα βίας και εντυπώσεων", είπε ματαξύ αλλών η υπουργός Παδείας, κυρία Άννα Διαμαντοπούλου...

Ήταν όμως και η πρώτη φορά που ένας Πρωθυπουργός ήρθε στη Βουλή, στη συνεδρίαση της Ολομέλειας που ήταν αφιερωμένη στην ημέρα μνήμης για το Πολυτεχνείο. Σε μια σχεδόν άδεια αίθουσα, ο κύριος Λουκάς Παπαδήμος, όχι μόνο ως παρατηρητής αλλά και ως συμμετέχων στη συζήτηση για τους ήρωες του Πολυτεχνείου, παίρνοντας το λόγο, είπε:

"Συμμετέχω στη σημερινή εκδήλωση γιατί έχει ιδιαίτερη σημασία για τους Έλληνες. Τιμάμε τους φοιτητές, τους νέους εκείνους που με γενναιότητα, θυσία αποκατέστησαν την ελευθερία και τη δημοκρατία. Η 17η Νοεμβρίου, δείχνει ότι ο ελληνικός λαός και ειδικότερα οι νέοι, μπορούν να υπερβούν τις κρίσεις και να φτάσουν ευκολότερα στο στόχο όταν ενεργούν με αποφασιστικότητα και ενότητα. Μπορούμε να πετύχουμε τους στόχους μας και να ξεπεράσουμε γρήγορα την κρίση και να βάλουμε τη χώρα σε τροχιάς ανάπτυξης"...

"Οι αγώνες που σήμερα τιμούμε ενισχύουν την πεποίθησή μας ότι οι Έλληνες μπορούμε να τα καταφέρουμε. Μπορούμε να διασφαλίσουμε μια νέα προοπτική και να ξαναζωντανέψουμε τη χαμένη ελπίδα", δήλωσε ο πρόεδρος της ΝΔ, κύριος Αντώνης Σαμαράς.

Ακολούθησε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των φοιτητών της εξέγερσης.

*Κατάθεση στεφάνου από τον κο Αλ. Τσίπρα και τον κύριο Σπύρο Λυκούδη.

Σε αντίθεση με την κυρία της Παιδείας, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, κύριος Αλέξης Τσίπρας, αλλά και ο εκπρόσωπος της Δημοκρατικής Αριστεράς, κύριος Σπύρος Λυκούδης, τίμησαν τη μνήμη.

"Η πρόσφατη αλλά και παλιότερη ιστορία του ελληνικού λαού, κυρίως όμως η εξέγερση της νεολαίας το Νοέμβρη του ΄73 καταδεικνύει ότι μάλλον λάθος λαό διάλεξαν για πειραματόζωο τα διεθνή και ευρωπαϊκά κέντρα της οικονομικής ελίτ», δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας, που κατέθεσε στεφάνι στο Πολυτεχνείο, συνοδευόμενος από τον συμπρόεδρο του κόμματος Die Linke, Κλάους Ερνστ και αντιπροσωπεία της Νεολαίας του ΣΥΝ.

"Ο ελληνικός λαός κατέκτησε με αγώνες την κυριαρχία και την ανεξαρτησία του. Δεν του χαρίστηκε από κανέναν. Και όποιος τολμήσει να του την στερήσει, θα το πληρώσει πολύ ακριβά. Το μήνυμα της εξέγερσης του Νοέμβρη καταδεικνύει ότι, όταν οι λαοί θέλουν, μπορούν να κερδίσουν ακόμα και την πιο στυγνή δικτατορία, ακόμα και τον πιο δυνατό δυνάστη. Έτσι και τώρα θα διεκδικήσουμε και θα κατακτήσουμε ξανά την ανεξαρτησία, τη λαϊκή κυριαρχία και τη δημοκρατία σ΄ αυτό τον τόπο", τόνισε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και κατέλήξε: "Είμαστε εδώ για να τιμήσουμε την αντίσταση κατά της δικτατορίας στην Ελλάδα. Ο ελληνικός λαός που κρατάει ζωντανή την ιστορία του τώρα βρίσκεται αντιμέτωπος με μια νέα επίθεση ενάντια στα δικαιώματά του και σ' αυτό μας βρίσκει εμάς τους φίλους του Die Linke από τη Γερμανία συμμάχους και συμπαραστάτες ... ...Να πληρώσουν οι τράπεζες και το τραπεζικό σύστημα και όχι οι πολίτες", δήλωσε από την πλευρά του ο κύριος Κλάους Ερνστ.

Χιλιάδες πολίτες διαδήλωσαν για ακόμη μία φορά την αντίθεσή τους στο κλίμα φόβου και ανασφάλειας που του έχουν επιβάλει οι "αγορές" και οι εκπρόσωποί της και διεκδίκησαν το δίκιο τους, φωνάζοντας, 38 χρόνια μετά το παλιό τους σύνθημα: "Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία".

Γι αυτό παλεύουν ξανά στους σημερινούς καιρούς...

Η καθιερωμένη πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία ολοκληρώθηκε λίγο μετά τις 7 το απόγευμα. Προσυγκέντρωση πραγματοποίησε το ΚΚΕ στην πλατεία Ομόνοιας, στις 5.30 το απόγευμα. Επικεφαλής του μπλοκ του κομμουνιστικού κόμματος είναι η Αλέκα Παπαρήγα. Η καθιερωμένη πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία ολοκληρώθηκε λίγο μετά τις 7 το απόγευμα.

Λίγο μετά τις 5 το απόγευμα, στη Βασ. Σοφίας, δίπλα στη Βουλή, ομάδα διαδηλωτών συγκρούστηκε με δυνάμεις των ΜΑΤ. Έριξαν μολότοφ και η αστυνομία απάντησε με χημικά.

Στις 6 μ.μ. κοντά στην αμερικανική πρεσβεία, στην πλατεία Μαβίλη, ομάδες νεαρών επιτέθηκαν με πέτρες και νεράντζια κατά των ΜΑΤ, έβαλαν φωτιές σε κάδους αποριμμάτων και σχημάτισαν οδόφραγμα στη λεωφόρο Βασ. Σοφίας. Ακολούθησε ρίψη χημικών και χειροβομβίδων κρότου-λάμψης από την αστυνομία.

Σε πετροπόλεμο με τα ΜΑΤ επιδόθηκαν γύρω στις 7 το απόγευμα ομάδες διαδηλωτών και στη Ζαΐμη. Λίγο μετά τις 6.30 σημειώθηκαν επεισόδια και έξω από την αμερικανική πρεσβεία. Εκεί οι αντιεξουσιαστές πέταξαν πέτρες και ξύλα εναντίον των αστυνομικών δυνάμεων, άναψαν φωτιές σε κάδους απορριμμάτων και έσπασαν βιτρίνες καταστημάτων. Στις φλόγες τυλίχθηκε μάλιστα και ένα περίπτερο στην πλατεία Μαβίλη.
Ομάδα νεαρών καταδίωξε μάλιστα δημοσιογράφους, εναντίον των οποίων εκσφενδόνισαν νεράτζια!

Επέμβαση έκαναν τα ΜΑΤ και στο σταθμό του ΜΕΤΡΟ στους Αμπελόκηπους όπου προχώρησαν και σε μία σύλληψη, ενώ συνολικά έχουν γίνει από την αστυνομία 70 προσαγωγές.
Νωρίς το απόγευμα, επικράτησε ένταση και έξω από τη Βουλή, όταν ομάδα νεαρών πέταξε βόμβες μολότοφ και πέτρες στους αστυνομικούς, οι οποίοι απάντησαν κάνοντας χρήση χημικών. Στις φλόγες τυλίχθηκε μάλιστα το φυλάκιο έξω από τα κεντρικά γραφεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στη συμβολή της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας με την Ηρώδου Αττικού.

ΣΧΟΛΙΑ:

Christine Fotopoulou

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΚΩΣΤΑ........ΗΜΟΥΝ 7 ΚΑΙ ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΑΣΒΗΣΤΕΣ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ.........ΤΩΡΑ ΑΥΤΟΙ ΕΔΩ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΧΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΣΟΥΝ ΣΤΕΦΑΝΙ???ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΦΙΛΕ ΜΟΥ.....ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ ΕΧΟΥΝ ΠΕΣΕΙ ΠΡΟ ΠΟΛΛΟΥ.........

Emmy Blue Sea MA ..OLAAAAAAAAA........................

Maria Serefopoulou ΜΟΝΟ ΠΟΥ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΥΠΟΨΗ ΤΟΥ ΟΤΙ ΤΟ DNA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΙΔΙΟ ΑΡΓΟΥΝ ΝΑ ΞΕΣΗΚΩΘΟΥΝ ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ.........

Nikolas Lazarou ospou na gini tha mou vgi i psixi ,ala toulaxiston na gini lol

Nina Pavlidou ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ!ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΝΙΚΟ!!!!!!!!

Mana Anna Gymn ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ.ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΤΑ ΝΕΑ ΠΡΟΒΑΤΑ.

Kostas Betoglou ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΑΣ Κ. ΠΑΒΛΙΔΟΥ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΟΥ 73' ΣΗΜΕΡΑ 38 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΘΑ ΤΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΚΟΚΑΛΑ ΤΟΥΣ ΜΕ ΟΣΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Το αιώνιο σύμβολο που λέγεται Αλέκος Παναγούλης

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

"Ζωντάνεψα τους τοίχους φωνή τους έδωσα πιο φιλική να γίνουν συντροφιά Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν να μάθουνε που βρήκα τη μπογιά Οι τοίχοι του κελιού το μυστικό το κράτησαν κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού Όμως μπογιά δε βρήκαν Γιατί στιγμή δε σκέφτηκαν στις φλέβες μου να ψάξουν "...

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης (2 Ιουλίου 1939 – 1 Μαΐου 1976) υπήρξε πολιτικός και ποιητής. Δραστηριοποιήθηκε στον αγώνα κατά της Δικτατορίας της Χούντας των Συνταγματαρχών (1967-1974). Παγκόσμια γνωστός, ιδιαίτερα για την ηρωική του πράξη, την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου στις 13 Αυγούστου 1968, αλλά και για την αντοχή του στα βασανιστήρια που ακολούθησαν. Στην μεταπολίτευση εκλέχθηκε βουλευτής με την Ένωση Κέντρου (Ε.Κ.).

Γεννήθηκε στην Γλυφάδα. Δευτερότοκος γιος της Αθηνάς και του Βασιλείου Παναγούλη, αξιωματικού του στρατού ξηράς. Αδερφός του Γεωργίου Παναγούλη, θύματος του καθεστώτος των Συνταγματαρχών, και του Ευσταθίου Παναγούλη, μετέπειτα πολιτικού άνδρα. Από την πλευρά του πατέρα του κατάγεται από την Δίβρη (Λάμπεια) Ηλείας και από την πλευρά της μητέρας του από την Λευκάδα. Εξαιτίας της κατοχής από τις δυνάμεις του Άξονα, ο Α. Παναγούλης πέρασε μέρος της παιδικής του ηλικίας στη Λευκάδα. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στην Σχολή Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων.

Πνεύμα ελεύθερο και δημοκρατικό, ο Αλέξανδρος Παναγούλης εντάχθηκε από νεαρή ηλικία στις κεντρώες πολιτικές δυνάμεις του τόπου: στην Ένωση Κέντρου (Ε.Κ.) του Γεωργίου Παπανδρέου. Συγκεκριμένα ο Α. Παναγούλης εντάχθηκε στην οργάνωση της νεολαίας του κόμματος – Οργάνωση Νέων της Ένωσης Κέντρου (Ο.Ν.Ε.Κ.) που μετονομάζεται στη συνέχεια σε Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία (Ε.ΔΗ.Ν.) – για να αναλάβει μετά την μεταπολίτευση την προεδρία της στις 3 Σεπτεμβρίου του 1974.

Ο Παναγούλης συμμετείχε ενεργά στον αγώνα για την επαναφορά της δημοκρατίας και εναντίον του στρατιωτικού καθεστώτος του Γ. Παπαδόπουλου (1967-1974). Λιποτάκτησε από το στράτευμα και ίδρυσε την οργάνωση Εθνική Αντίσταση. Αυτοεξορίστηκε στην Κύπρο για να καταστρώσει σχέδιο δράσης. Εκεί έρχεται σε επαφή με τους πολιτικούς άνδρες του τόπου, όπως ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης, με σκοπό να τους ζητήσει να συνδράμουν στην αντίσταση.

Επανέρχεται στην Ελλάδα και μαζί με στενούς του συνεργάτες σχεδιάζει την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου την 13η Αυγούστου 1968 κοντά στη Βάρκιζα. Αποτυγχάνει και συλλαμβάνεται. Όπως σημειώνει η Οριάνα Φαλάτσι στην συνέντευξη της με τον Αλέξανδρο Παναγούλη μετά την απελευθέρωση του, η πράξη του ήταν μια πολιτική πράξη εναντίον της δικτατορίας. Η Φαλάτσι αναφέρει τον Α. Παναγούλη ως εξής: Δεν επιδίωξα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Επιδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο.

Μετά από μερόνυχτα συνεχούς βασανισμού, οδηγείται ημιθανής στο νοσοκομείο και κατόπιν δικάζεται από το Στρατοδικείο στις 3 Νοεμβρίου 1968 και καταδικάζεται δις εις θάνατον, μαζί με άλλα μέλη της Εθνικής Αντίστασης, στις 17 Νοεμβρίου 1968[2]. Μεταφέρεται στην Αίγινα για την εκτέλεση η οποία όμως ματαιώθηκε χάρη στις πιέσεις της διεθνούς κοινότητας και αφού προσπάθησαν να πείσουν τον Παναγούλη να υπογράψει για να του δοθεί χάρη.

Στις 25 Νοεμβρίου 1968 ο Παναγούλης μεταφέρθηκε από την Αίγινα στις Στρατιωτικές Φυλακές του Μπογιατίου, όπου και του επιβλήθηκε η "ποινή του εντοιχισμού" όπως λέει ο ίδιος. Δραπετεύει από τις Στρατιωτικές Φυλακές του Μπογιατίου (Σ.Φ.Μ.) όπου κρατείτο, στις 5 Ιουνίου 1969.

Συλλαμβάνεται εκ νέου και οδηγείται προσωρινά στο στρατόπεδο του Γουδίου για να μεταφερθεί μετά από ένα μήνα και πάλι στις φυλακές του Μπογιατίου. Εκεί τον περιμένει η απομόνωση σε κελί που το φτιάξαν ειδικά για τον Παναγούλη και ήταν σαν αντίγραφο τάφου. Επιχειρεί να δραπετεύσει αρκετές φορές ανεπιτυχώς. Γράφει ποιήματα ως διέξοδο. Συνεχίζει να γράφει ακόμα και όταν του κατάσχουν κάθε γραφική ύλη χρησιμοποιώντας για μελάνι το αίμα του και για χαρτί τους τοίχους του κελιού-τάφου του.

Σύμφωνα με ορισμένους αρνείται την πρόταση απονομής χάριτος που του προσέφερε η χούντα. Τον Αύγουστο του 1973 - μετά από τεσσεράμισι σχεδόν χρόνια φυλάκισης – απελευθερώθηκε βάση της γενικής αμνηστίας που απένειμε το καθεστώς των συνταγματαρχών στους πολιτικούς κρατούμενους, κατόπιν της αποτυχημένης προσπάθειας του Γ. Παπαδόπουλου να φιλελευθεροποιήσει το καθεστώς του. Αυτοεξορίζεται εκ νέου, αυτή τη φορά στην Φλωρεντία της Ιταλίας, για να επαναδραστηριοποιηθεί στην αντίσταση, ουσιαστικά όμως συνεχίζει την αντίσταση στην Ελλάδα ερχόμενος κρυφά όπου και οργανώνει ομάδες αντίστασης.

Τα Μεταπολιτευτικά χρόνια
Στην μεταπολίτευση ο Αλέξανδρος Παναγούλης εκλέγεται βουλευτής της Β΄ Αθηνών από την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (Ε.Κ.-Ν.Δ.), καθώς αρνείται να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ και με τον Ανδρέα Παπανδρέου τον οποίο παρομοίζε με φασίστα και έλεγε πως ήταν ο Έλληνας Μουσολίνι, στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974.

Επιδιώκει την απομόνωση των πολιτικών που συνεργάστηκαν με το δικτατορικό καθεστώς της Χούντας και εξαπολύει σωρεία καταγγελιών. Λίγο μετά την εκλογή του έρχεται σε ρήξη με την ηγεσία του κόμματος του γιατί είχε συγκεντρώσει στοιχεία για τη συνεργασία του Δημήτρη Τσάτσου με το χουντικό καθεστώς, με συνέπεια να αρνηθεί να συνυπάρξει με τον "προδότη" στο ίδιο κόμμα και παραιτείται.

Παρέμεινε όμως στη Βουλή των Ελλήνων ως ανεξάρτητος βουλευτής. Επιμένει στις καταγγελίες του και έρχεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης, Ευάγγελο Αβέρωφ και τον Δημήτρη Τσάτσο. Δέχθηκε πολιτικές πιέσεις αλλά και απειλές για τη ζωή του για να αποσύρει τις καταγγελίες του, όπως διαρήξεις στο πολιτικό του γραφείο, μυνήματα που του αφήναν άγνωστοι κλπ.

Σκοτώνεται την πρωτομαγιά του 1976 σε ηλικία 38 ετών κατόπιν τροχαίου ατυχήματος στην λεωφόρο Βουλιαγμένης (το αυτοκίνητό του πήγε και έπεσε σέ υπόγειο κατάστημα επι τής λεωφόρου κάθετα στην πορεία), λίγες μέρες πριν την αποκάλυψη των φακέλων σχετικά με τα όργανα ασφαλείας της Χούντας (Φάκελος ΕΣΑ).

Η αποκάλυψη των φακέλων, που δεν έλαβε χώρα ποτέ, λέγεται ότι περιείχε αδιαμφισβήτητες αποδείξεις εις βάρος ορισμένων πολιτικών που συνεργάστηκαν με την χούντα. Κατά πολλούς, το τροχαίο ατύχημα είχε στηθεί για να θέσει τον Αλέξανδρο Παναγούλη εκτός μάχης και να εξαφανίσει τις αποδείξεις που είχε υπό την κατοχή του. Δεν υπάρχει ωστόσο κανένα τεκμήριο για όλες αυτές τις εικασίες.

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης στο Στρατοδικείο, Νοέμβριος 1968

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης βασανίζεται καθημερινά, με τα πιο ευφάνταστα, σκληρά και αποκρουστικής σύλληψης βασανιστήρια καθ΄ όλη την διάρκεια της κράτησης του. Η αυτοκυριαρχία του, η αυτοπειθαρχία του, το πείσμα στο να υπερασπιστεί αυτό που πιστεύει και το χιούμορ που διέθετε λειτουργούν σαν ασπίδες χάρη στις οποίες κατορθώνει να επιβιώσει τον σωματικό και ψυχικό βιασμό.

Κατά πολλούς, στις φυλακές του Μπογιατίου γράφει τα καλύτερα του ποιήματα στον τοίχο του κελιού του ή σε μικροσκοπικά παλιόχαρτα, με μελάνι συχνά το ίδιο του το αίμα. Πολλά από τα ποιήματα του δεν διασώθηκαν. Αρκετά όμως από αυτά είτε κατάφερε να τα βγάλει από την φυλακή με διάφορους τρόπους είτε να τα ξαναγράψει αργότερα χάρη στο ισχυρό μνημονικό του.

Το 1972, ενώ ήταν ακόμη στη φυλακή, εκδίδεται στο Παλέρμο η πρώτη ποιητική του συλλογή στα Ιταλικά Altri seguiranno: poesie e documenti dal carcere di Boyati (Άλλοι θα ακολουθήσουν: ποίηση και ντοκουμέντα από τις Φυλακές του Μπογιατίου) με εισαγωγικό σημείωμα από τον Ιταλό πολιτικό Φερούτσιο Πάρη και τον Ιταλό σκηνοθέτη και καλλιτέχνη Πιέρ Πάολο Παζολίνι.

Για το έργο του αυτό ο Α. Παναγούλης βραβεύτηκε με το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας Βιαρέτζιο (Premio Viareggio Internazionnale) τη χρονιά που ακολούθησε. Μετά την απελευθέρωση του ο Α. Παναγούλης εξέδωσε στο Μιλάνο την δεύτερή του ποιητική συλλογή στα Ιταλικά Vi scrivo da un carcere in Grecia (Μέσα από Φυλακή σας γράφω στην Ελλάδα) με εισαγωγικό σημείωμα από τον Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Είχε προηγηθεί η έκδοση στα ελληνικά τετραδίων όπως η συλλογή με τίτλο Η Μπογιά.

Ο Αλέκος Παναγούλης δέχεται τιμές στο παλάτι των Medici στη Φλωρεντία, Ιταλία. (Istituto Storico della Resistenza, αρχείο Cesare Giorgetti)

Η ζωή και το έργο του Αλέξανδρου Παναγούλη τροφοδότησε τους καλλιτεχνικούς κύκλους. Συγκεκριμένα, ο διάσημος μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης, κατατρεγμένος επίσης για τα πολιτικά του πιστεύω από την Χούντα των Συνταγματαρχών, μελοποίησε ποιήματα του. Ακόμη, η ποίηση και η ζωή του Α. Παναγούλη έγινε αντικείμενο μελέτης για πολλούς ερευνητές. Σε αυτή την ομάδα εντάσσετε και το έργο Un Uomo (Ένας Άντρας) που εκπονήθηκε από την Ιταλίδα δημοσιογράφο και σύντροφο του Οριάνα Φαλάτσι.

Κατά πολλούς, ο Αλέξανδρος Παναγούλης, ο παραλίγο «τυραννοκτόνος», με την ηρωική του πράξη (την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα) έχει καθιερωθεί σαν σύμβολο της ελευθερίας, της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ατομικών και πολιτικών ελευθεριών και χάρη στο πολιτικό του ήθος εμπνέει τις νέες γενιές στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς.

Η ελληνική πολιτεία, κατόπιν παρότρυνσης συναγωνιστών, φίλων και θαυμαστών του, για την αναγνώριση της προσφοράς του Αλέξανδρου Παναγούλη εξέδωσε σαν ελάχιστο φόρο τιμής γραμματόσημο (σειρά «Πρόσωπα» - 20 δρχ. του 1996), τηλεκάρτα (100 μονάδων του 1996) και έδωσε το όνομα του σε δημόσιους χώρους (π.χ. δρόμους, πλατείες), μεταξύ των οποίων και ο σταθμός «Άγιος Δημήτριος/Αλέξανδρος Παναγούλης» του μετρό της Αθήνας (2004). πηγή:Capt. Tassos

Μια πραγματικά καλή δουλειά για τον Αλέκο, τον Αλέκο Παναγούλη, έγινε και στην εκπομπή "Μηχανή του Χρόνου"...

Εδώ ο χρόνος σταματά και κοιτά με συγκίνηση τον ήρωα-σύμβολο... Τον Παναγούλη που σήμερα λίγοι αναφέρονται σ΄αυτόν.
Στον Αλέξη, τον Αλέξανδρο, τον ήρωα πυ συνήθιζε να λέει:

«Η πολιτική είναι ένα καθήκον, η ποίηση είναι μια ανάγκη. Είναι ένα ούρλιασμα, μια κραυγή που δεν μπορείς να πνίξεις. Το άγχος μιας στιγμής που δεν θέλεις να ξεχαστεί. Τότε ψάχνεις για χαρτί και μολύβι ζητώντας να ζωγραφίσεις με στίχους αυτή τη στιγμή».