"ΑΝΤΙΟ" αγαπημένε Αντώνη Βαρδή...

Έφυγε από τη ζωή, για να βρεθεί στον Παράδεισο που του αξίζει, 

μια μεγάλη ψυχή! Ένας Άνθρωπος, με το "Α" κεφαλαίο, που ταιριάζει μόνο σε λίγους... Ο Αντώνης Βαρδής, στα 66 του χρόνια, "ταξίδεψε" στη γειτονιά των αγγέλων, αφήνοντας πίσω του χρυσή σελίδα στο ελληνικό τραγούδι... Και είμαστε ευτυχείς όσοι τον γνωρίσαμε από κοντά, αυτόν τον σπουδαίο τύπο, πηγή των συναισθημάτων και της καλοσύνης...

Γράφει ο Κώστας Βλουτής

kostas.vloutis@gmail.com

Ήμουν δεν ήμουν στα 17...

Από μικρός σε σχήματα, με αγαπημένα ονόματα και φίλους...

Άρτι αφιχθείς από την Νέα Υόρκη, με απορρόφησε η νέα "μόδα" των αναψυκτηρίων, τα όμορφα καλλιτεχνικά  στέκια, με την τέχνη -όποιας μορφής- να παίρνει το σχήμα της στην πραγματική διάσταση!

Εκεί γνώρισα τον Αντώνη...

Με την φιλοσοφία του στα πράγματα, με γνώση του αντικειμένου και με μια πρωτοφανή δοτικότητα στους ανθρώπους...

Με την κιθάρα του, σήμα κατατεθέν ενός νέου, φέρελπι καλλιτέχνη, που ήρθε στα πράγματα για να μείνει...

Καθόμασταν, πάντα, στο τελευταίο τραπέζι, κάθε μαγαζιού και χειροκροτούσαμε ακόμη και τον τραγουδιστή που ήταν στο πρόγραμμα με ένα μόνο τραγούδι!

Ήθος...

Εχω στη μνήμη μου την συνεργασία μας με την Χαρούλα Αλεξίου, τον Νικόλα τον Νομικό, τον Γιαννάκη τον Καλαμίτση και άλλους αγαπημένους φίλους...

Για μήνες, στις πρόβες, στα τραπεζώματα, στο πρόγραμμα...

Να μας βρίσκει το φθινόπωρο κι "εμείς να μη κατεβάζουμε το εργάκι" από την αγάπη του κόσμου...

Στην καθημερινή τριβή φαίνεται ο χαρακτήρας του ανθρώπου...

Στον Αντώνη βρήκα πως ο χαρακτήρας του δεν "τσαλακωνόταν" με αναποδιές και γκρίνιες...

Φωνάζανε οι μουσικοί, μερικά "ψώνια" τραγουδιστές, οχλαγωγία παντού κι εκείνος μ΄έπαιρνε από το χέρι, καθόμασταν στο ...τελευταίο, όπως πάντα, τραπέζι, μέχρι να ...κατευνάσουν τα πνεύματα! 

Δάσκαλος ο Αντώνης!...

Χαθήκαμε για λίγο...

Και ...ξαναβρεθήκαμε...

Να "διεκδικούμε" ένα εισιτήριο για τη ...Γιουροβίζιον!

Να "ανταγωνίζεται" ο ένας τον ...άλλον...

Στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά, στα ...προκριματικά!

Να μου παίζει στην κιθάρα του, στο τελευταίο τραπέζι και πάλι, το δικό του τραγούδι και να με ρωτάει: "Αλήθεια, πες μου... Σου αρέσει;"

Ήταν δυνατόν να μη μου αρέσει η δημιουργία αυτού του σπουδαίου ανθρώπου;

Κι όταν του "ξεστόμισα" πως συμμετέχω κι εγώ με δικό μου τραγούδι, ερμηνευμένο από τον Γιάννη Δημητρά (που, μαζί του, κέρδισα το γκραν πρι του παγκόσμιου Διαγωνισμού Τραγουδιού "Χρυσός Ορφέας", με τη δημιουργία μου "Δεν Υπάρχουν πια Αγάπες"), κυριολεκτικά, αφεθήκαμε στα γέλια...

Βρεθήκαμε στο Δημοτικό του Πειραιά να απολαμβάνουμε και πάλι τη φιλία μας...

Στις τελευταίες θέσεις του Θεάτρου...

Κάθε που εμφανιζόταν ο Αντώνης σε σχήμα, έπρεπε οποσδήποτε να τον επισκεφθώ...

"Θεσμός", για χρόνια...

Και κάθε φορά με ευχές από καρδιάς, για μια δημιουργική σεζόν!

Αυτό, ο Αντώνης, το εκτίμησε πολύ...

Που (πάντα) τον θυμόμουν στις πρεμιέρες και τον περίμενα να τα πούμε στο τελευταίο τραπέζι, κάθε μαγαζιού, όπως πάντα...

Κι έρχεται τώρα η στιγμή να δεχθώ πως δεν θα ξαναδώ (ξαναδούμε) αυτή την χαρισματική μορφή, επί γης...

Δεν το χωράει ο νους...

Τον Αντώνη...

Τον Αντώνη μας...

"Την ψυχή της παρέας", όπως λέει και η Χαρούλα μας, "την ψυχή της μοναξιάς, της υπερηφάνειας, του γέλιου, του θυμού, της ανατροπής, της γλύκας, της διαφωνίας, του χιούμορ, της φιλίας, της αγάπης, της φλόγας"...

Αύριο θα "ξημερώσει" μια άλλη μέρα, χωρίς εκείνον...

Αλλά, μέσα μας, στη καρδιά μας θα "ξημεροβραδιάζεται" για πάντα...

"ΑΝΤΙΟ" αγαπημένε Αντώνη Βαρδή.

"Όποιος δεν αγαπάει τη Χαρούλα δεν είναι καλός άνθρωπος".

Η Μπιγιονσέ στη σκηνή του κλειστού γηπέδου μπάσκετ του ΟΑΚΑ, περιτριγυρισμένη από δύο εξίσου απαστράπτουσες χορεύτριες: οι μουσικοί της ήταν όλες γυναίκες, οι τραγουδίστριες που την υποστήριζαν στα φωνητικά έμοιαζαν με μοδάτες σωσίες της Αρίθα Φράνκλιν, ενώ οι μόνοι άνδρες που εμφανίστηκαν επί σκηνής ήταν τέσσερις χορευτές (ΝΙΚΟΛΑΡΕΑΣ- ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ- ΠΟΥΠΟΥΛΙΔΟΥ)

Η μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού «παρουσίασε» δημόσια, σε συνεντευξή της, το πρόβλημα υγείας που είχε με τον καρκίνο και τη μάχη που έδωσε για να το ξεπεράσει...
Η δήλωση που προκάλεσε εντύπωση ήταν ότι όταν χειρουργήθηκε στο μαστό και ανέβαλλε απλά την πρεμιέρα της για μία εβδομάδα. Για άλλη μια φορά η Χαρούλα μας εντυπωσίασε με το μεγαλείο ψύχης της.

Το θάρρος της Χαρούλας

Για το σοβαρό πρόβλημα που αντιμετώπισε με την υγεία της μίλησε για πρώτη φορά η Χαρούλα Αλεξίου σε συνέντευξή της. “Έγώ έπαθα καρκίνο. Το λέω πρώτη φορά δημόσια. Σας παρακαλώ να φροντίσετε να ακουστεί λίγο... ποιητικά. Από αυτό έχασα και την μητέρα μου. Αλλά δεν πίστευα ότι θα το πάθω κι εγώ. Ποιος το πιστεύει...”. Με αυτά τα λόγια η Χαρούλα των Ελλήνων, όπως συνηθίζουν να την αποκαλούν οι θαυμαστές της, μίλησε ανοιχτά για την μάχη που έδωσε με την επάρατη νόσο. “Σκεφτείτε πως όταν χειρουργήθηκα καταδέχτηκα μόνο να αναβάλω την πρεμιέρα μου για μια εβδομάδα. Το μόνο που ήθελα εκείνη την στιγμή ήταν να με πάρουν αγκαλιά και να πενθήσω. Αλλά είπα “όχι”! Δεν θα το αφήνω αυτό να με νικήσει. Θα του δείξω εγώ!” συμπλήρωσε στην συνέντευξή της στο ένθετο “7” της κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας η Χαρούλα Αλεξίου, η οποία με τόλμη και θάρρος βγήκε νικήτρια στον δύσκολο αγώνα που τώρα θυμάται μόνο σαν ένα κακό όνειρο.

Η ίδια, σ΄ένα στίχο της, θα πει:

"Έφυγα απ΄την ανάγκη μου να υπάρξω
Πίστευα ότι θα τρομάξω, μα ύστερα σκέφτηκα
Ότι αγάπησα έχει μπόι
Κι ότι αγαπώ, θέλει τα μάτια μου ανοιχτά το χτες να μη με τρώει".

Για όλους εμάς που σ΄αγαπάμε νάχεις τα ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΑΝΟΙΧΤΑ!!!...
Και ότι σου έχω πει ΠΟΤΕ σου μη ξεχνάς...

Ο τίτλος τού άρθρου μας είναι από τα χείλη της Ελένης Γερασιμίδου ως ταβερνιάρισας στους "Δυο ξένους", με τον αείμνηστο Νίκο Σεργιανόπουλο...

Η Χαρούλα τραγουδά σε συναυλία της το:"Θεος αν ειναι" (για να την ακούσεις, πάτα το στοπ του ραδιοφώνου μας δίπλα...)