ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, απέσυραν το καμένο αυτοκίνητο από την Δαρδανελίων στη Νίκαια...

Η παρέμβαση του "Αρθρου" ήταν ουσιαστική...

Μιλά "...με Υπογραφή" κάτοικος που έζησε τον τρόμο και τη φρίκη, κατά τη διάρκεια της ληστείας...

"Κάποτε μπορούσαμε να πάμε όπου θέλαμε. Τώρα φοβόμαστε να πάμε ακόμη και μέχρι τον μανάβη της γειτονιάς μας... Τόσος φόβος", λέει καταστηματάρχης...

Με τη δημοσιοποίηση του θέματος στο "Αρθρο με Υπογραφή", το καμένο αυτοκίνητο που βρισκόταν στις οδούς Δαρδανελίων και 7ης Μαρτίου (πρώην Κονδύλη) στη Νίκαια, αποσύρθηκε... 

| του Κώστα Βλουτή
kostas.vloutis@gmail.com
* φωτο: Κυριάκος Ψαρράκος

Το αυτοκίνητο αυτό, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ήταν κλεμμένο από δύο τύπους που θέλησαν να ληστέψουν επιχειρηματία της περιοχής, τον οποίον και πυροβόλησαν στο πόδι για να του αρπάξουν την τσάντα με τις εισπράξεις...

Στη συνέχεια έβαλαν φωτιά στο κλεμμένο αυτοκίνητο και τράπηκαν σε φυγή...

Το περιστατικό σημειώθηκε την Πέμπτη, 27 Ιουλίου και επί 40 ημέρες κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να μαζέψει τη... "σιδερένια σορό" από τους δρόμους, θυμίζοντας άγριες εικόνες από το Σικάγο, σε μια ήρεμη πόλη... 

Η Ρενέ που διατηρεί κατάστημα κοντά στο σημείο που συνέβει το περιστατικό, λέει: "Δεν μπορούμε πια να κινηθούμε ελεύθερα. Κάθε παράξενη φάτσα μπαίνει στο μαγαζί και δεν ξέρουμε από που είναι και τι θέλει... Κάποτε μπορούσαμε να πάμε όπου θέλαμε. Τώρα φοβόμαστε να πάμε ακόμη και μέχρι τον μανάβη της γειτονιάς μας... Τόσος φόβος"...

Ηταν παρούσα και στο γεγονός: "Τρόμαξα πολύ... Από την τζαμαρία του μαγαζιού μου παρακολουθούσα και μου είχαν κοπεί τα πόδια... Είχα κλειδώσει κι όλας γιατί δεν ήξερα που θα κατέληγε αυτό το πράγμα"...

Ο επιχειρηματίας, που διέφυγε τον κίνδυνο, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο...

Η περιοχή αποκλείστηκε για λίγο για να βρεθούν ίχνη των δραστών και ημέρες μετά κανείς δεν "φιλοτιμήθηκε" να μαζέψει το καμένο αυτοκίνητο από το σημείο...

Ισως γιατί αρκετοί είναι εκείνοι που δεν αντιλαμβάνονται πως τέτοιες εικόνες ντροπής δεν συνάδουν με τις έννοιες πολιτισμός και ασφάλεια που πρέπει να χαρακτηρίζουν μια σύγχρονη πόλη...

Κι από την άλλη, οι κάτοικοι δεν προστατεύονται πια από καμιά αστυνομία και δεν μπορούν να βρουν το δίκιο τους επειδή κανείς δεν αναλαμβάνει καμιά ευθύνη για το όποιο γεγονός σημειώνεται σε όποια περιοχή...

Η παρέμβαση του "Αρθρου με Υπογραφή" ήταν ουσιαστική για να καθαρίσει το σημείο από τα "αποκαΐδια" και την "αδιαφορία"...  

► Το κλεμμένο αυτοκίνητο είναι παραδομένο στις φλόγες...

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από τον Νικαιώτη σκηνοθέτη-συγγραφέα, Αντώνη Παπαδόπουλο, ο οποίος -λίγα λεπτά αργότερα- βρέθηκε στο σημείο του συμβάντος...




ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ:
ΣΟΚ: Καμένο αυτοκίνητο στη Νίακια αποτελεί θλιβερή "ατραξιόν" για περαστικούς...

ΣΟΚ: Καμένο αυτοκίνητο στη Νίκαια αποτελεί θλιβερή "ατραξιόν" για περαστικούς...

Με τη Δημοτική Αρχή να αδιαφορεί επί μήνες...

Οι κάτοικοι, ανυπεράσπιστοι, είναι έκθετοι σε κάθε κίνδυνο

...Είμαστε απολίτιστοι και δακτυλοδεικτούμενοι που δεν μας αξίζει καμιά σωτηρία.

| του Κώστα Βλουτή
kostas.vloutis@gmail.com

Φωτο: Κυριάκος Ψαρράκος

www.facebook.com/kyriakos.psarrakos

Βλέποντας αυτές τις εικόνες, που μας παραπέμπουν σε τριτοκοσμική χώρα, νιώθουμε ανοχύρωτοι στον ίδιο μας τον τόπο...

Στην ίδια μας την πόλη...

Πριν λίγους μήνες στη Νίκαια και συγκεκριμένα στις οδούς 7ης Μαρτίου (πρώην Κονδύλη) και Δαρδανελίων, κινδύνεψαν κάτοικοι, από συμπλοκή συμμορίας "τσάμπα μάγκες"...

Υπέστησαν βανδαλισμούς τα κοντινά μαγαζιά, σπάζοντας τζάμια, με τους ιδιοκτήτες μόλις και μετά βίας να έχουν γλυτώσει τη ζωή τους από βέβαιο κίνδυνο...

Η είδηση πέρασε στα ..."ψιλά" και σχεδόν κανείς δεν κατάλαβε, επί της ουσίας, το γεγονός... 

Κυρίως, όμως, αποδεικνύεται πως οι κάτοικοι δεν προστατεύονται από κανέναν "άρχοντα" ο οποίος αναλαμβάνει εξουσία, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή...

Καμιά αστυνομία δεν περιπολεί στις περιοχές, για τους γνωστούς, μνημονιακούς και μη, λόγους... Και βεβαίως, κανείς δεν αναλαμβάνει ...καμιά ευθύνη για το όποιο γεγονός σημειώνεται σε όποια περιοχή...

Το τραγικό, κυρίως σαν θέαμα, είναι τα ..."απομεινάρια" που αφήνει πίσω της κάθε τέτοιου είδους  συμπλοκή...

Αποκαΐδια και αδιαφορία...

Ετσι έχουμε ένα καμένο αυτοκίνητο, στις συγκεκριμένες οδούς, μήνες τώρα, να αποτελεί θλιβερή "ατραξιόν" για τους περαστικούς...

...Να μας δίνει ...στεγνά, ως απολίτιστους και ...δακτυλοδεικτούμενους, που δεν μας αξίζει καμία σωτηρία...

Ο θάνατος της 57χρονης από τη Φολέγανδρο ξεσκεπάζει το σάπιο σύστημα της Υγείας...

ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;

Ζούμε και αναπνέουμε από ...τύχη...

Με την ανικανότητα αυτών που μας κυβερνούν και με τον λογαριασμό, του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος, στο τραπέζι μας για πληρωμή, σε μια χώρα που "εκτρέφει" βολεμένους και επικίνδυνους για την ίδια μας της ζωή...

| Αρθρο του Κώστα Βλουτή
kostas.vloutis@gmail.com
Με τον άδικο θάνατο της 57χρονης από την Φολέγανδρο, που ξεψύχησε αβοήθητη μπροστά στα μάτια των παιδιών της, περιμένοντας απελπισμένα να την παραλάβει το Super Puma για τη διακομιδή της σε νοσοκομείο άλλου νησιού, ξεδιπλώνεται η σαπίλα του Εθνικού Συστήματος Υγείας που από καιρό "πνέει τα λοίσθια"...

Σ΄αυτό βοήθησαν πολλοί, "εκλεγμένοι" των κυβερνήσεων, που τους "δώρισαν" αυτή τη ...θεσούλα (του υπουργού Υγείας) για να "εξαργυρώσουν" τις υπηρεσίες που πρόσφεραν προεκλογικά από τηλεοράσεως πρωτίστως και ...αλλαχού!...

Στο νησί υπάρχει μόνο μία γιατρός, από την παγκόσμια μη κυβερνητική οργάνωση "Γιατροί του Κόσμου" η οποία είναι εκεί και προσφέρει τις υπηρεσίες της στους 700 κατοίκους του νησιού!...

Οι μόνιμοι κάτοικοι υποστηρίζουν πως ο δήμαρχος της Φολεγάνδρου εκτελεί χρέη οδηγού ασθενοφόρου εδώ και 30 χρόνια!...

"Δεν υπάρχουν γιατροί στο νησί, μας βοηθούν οι γιατροί του κόσμου, αλλά ήταν τέτοιο το περιστατικό που δεν μπορούσαν να βοηθήσουν", ξεσπούν οι έντρομοι, κυριευμένοι από το φόβο, κάτοικοι... 

Κάθε Σαββατοκύριακο, μόνο, επισκέπτεται το νησί ένας γιατρός για συνταγογράφηση... Τις άλλες ημέρες απλά κάνουν το σταυρό τους να μην αρρωστήσουν...

Ναι, αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα, στα χρόνια της κρίσης πιο πολύ, που σε τρομάζει για το χάλι που έχει το Εθνικό Σύστημα Υγείας, που σε σοκάρει ακόμη και αυτή η ...απάθεια των ιθυνόντων, έστω να βρουν μια "ψεύτικη" δικαιολογία, για τον θάνατο αυτής της γυναίκας, που ήρθε στο νησί για να επισκεφθεί τα παιδιά της και πέθανε από ακατάσχετη αιμορραγία, αιτία γυναικολογικού προβλήματος...

Πραγματικά, ζούμε από ...τύχη, αναπνέουμε από τύχη, μιας και νιώθουμε ανυπεράσπιστοι μπροστά στις "φουρτούνες" που μας βρίσκουν κάθε τόσο...

Με την ανικανότητα αυτών που μας κυβερνούν και με τον λογαριασμό, του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος, στο τραπέζι μας για πληρωμή, σε μια χώρα που "εκτρέφει" βολεμένους και επικίνδυνους για την ίδια μας της ζωή...

Η αδιαφορία "σκοτώνει" τα ΑμεΑ της Σαλαμίνας

ΕΙΔΙΚΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ

Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τα παιδιά με αναπηρίες

Δώστε την πρέπουσα σημασία σε αυτό το κομμάτι 
της κοινωνίας... ΤΟ ΑΞΙΖΕΙ... 

Από το 1996, που "ανακάλυψε" ο γράφων την ύπαρξη αυτών των ψυχών με αναπηρίες στη Σαλαμίνα, υπήρχαν και τα προβλήματα στέγασης, αλλά και σωστής διαπαιδαγώγησης των μαθητών, λόγω έλλειψης σεβασμού, κυρίως και υλικοτεχνικής υποδομής... Με ένα δάσκαλο-ορχήστρα, για όλες τις δουλειές... Έστω και τώρα, ας ακούσει κανείς αυτές τις φωνές απόγνωσης, 

ώστε να ενταχθούν οι μαθητές με διάφορες κατηγορίες αναπηριών, 

στην κοινωνία, με αγάπη... 

του Κώστα Βλουτή
kostas.vloutis@gmail.com

Οι επιστολές διαμαρτυρίας των βουλευτών, Μαρίας Γιαννακάκη, Μαρίας Ρεπούση και Ευγενίας Βαμβακά, προς τον αρμόδιο υπουργό ΥΠΕΘ, κο Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο, για τις σημαντικές ελλείψεις σε προσωπικό και μέσα, αλλά και τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει το Ειδικό Σχολείο Σαλαμίνας και τη φετινή χρονιά, φέρνει στο φως της δημοσιότητας την αδιαφορία των ιθυνόντων να αντιμετωπίσουν τα παιδιά με ειδικές ανάγκες επί "ίσοις όροις"...

Το Ειδικό Δ.Σ. Σαλαμίνας λειτουργεί στο νησί από το 1992. 

Μέχρι το Μάιο του 2012 το σχολείο συστεγαζόταν σε μια αίθουσα του 2ου Δ.Σ. Σαλαμίνας, η οποία κρίθηκε ανεπαρκής για την κάλυψη των αναγκών τόσο των εγγεγραμμένων μαθητών του σχολείου, όσο και των γενικότερων αναγκών του μαθητικού πληθυσμού με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες του νησιού.

Τον Ιούνιο του 2012, εκπληρώθηκε ένα πάγιο αίτημα των γονέων και των εκπαιδευτικών του νησιού, η μεταστέγασή του Ειδικού Σχολείου στο παλιό γενικό Δ.Σ. Καματερού. Πλέον, το σχολείο είναι αυτόνομο και διαθέτει τρεις αίθουσες διδασκαλίας, οι οποίες όμως και πάλι δεν επαρκούν, γι΄αυτό γίνονται προσπάθειες για τη δημιουργία - απόκτηση νέων αιθουσών.       

Κατά το σχολικό έτος 2012-2013, στο Ειδικό Δ.Σ. Σαλαμίνας, φοιτούν 20 μαθητές. Η πλειοψηφία των μαθητών έχει διαγνωστεί με διαταραχές αυτιστικού φάσματος, ενώ φοιτούν και μαθητές οι οποίοι έχουν διαγνωστεί με μέτρια ή βαριά νοητική υστέρηση, σύνδρομο Down, τετραπληγία...

Το 1997, ο γράφων, ύστερα από 2μηνη έρευνα "ανακάλυψε" αυτούς τους μαθητές, με τον ευαίσθητο δάσκαλό τους, τον κο Λογοθέτη... 

Εκείνη τη χρονιά, το Ειδικό Σχολείο, αντιμετώπιζε τεράστιο πρόβλημα στέγασης, αφού ο ιδιοκτήτης του κτίσματος όπου φοιτούσαν τα παιδιά, μπήκε στη διαδικασία πώλησης του συγκεκριμένου, με αποτέλεσμα να υποστούν έξωση οι μαθητές, χριστουγεννιάτικα... 

Οι επιστολές που εστάλησαν (από τον γράφοντα) στους αρμοδίους ήταν χωρίς απάντηση συγκεκριμένη... Στα τηλέφωνα και στα παρακάλια, οι υποσχέσεις και τα "θα" έπεφταν ...βροχή, χωρίς ουσιαστικό αντίκρυσμα... Τελευταία ελπίδα ήταν να δοθεί παράταση στην πώληση του κτίσματος, μέχρι να βρεθεί άλλη στέγη, για να βάλουν τα όνειρά τους τα παιδιά, κάτω από ένα κεραμίδι...

Υστερα από συνετεύξεις, τηλεοπτικές εκπομπές (κυρίως από το τηλεοπτικό βήμα

του γράφοντος, με τίτλο: "Ο Ει-Δικός μας Κόσμος") δόθηκε προσωρινή παράταση "ζωής" και... λύση στο πρόβλημα... 

Οργάνωσε δε εκδηλώσεις και "με δικές του ενέργειες, εξασφαλίστηκαν για τα άπορα παιδάκια (ηλικίας από 8 μέχρι 17 χρόνων, με διάφορες κατηγορίες αναπηριών) φαγητό σε καθημερινή βάση και μία εθελόντρια να τους μαγειρεύει μέχρι να λυθεί το πρόβλημά τους από το υπουργείο Υγεία - Πρόνοιας"..."Πως μετά να μην αποθεώσουν οι φίλοι του τον Άγιο Βασίλη (ακόμη κι έτσι ντύθηκε για τη γιορτή) - Κώστα;", κατέληγαν τα ρεπορτάζ εκείνης της εποχής...

"Μπράβο Κώστα!" έγραψε η Ναταλία Γερμανού στο περιοδικό "ΠΟΠ ΚΟΡΝ", όπου συνεργαζόταν, για τις πρωτοβουλίες του στο θέμα του Ειδικού Δ.Σ. Σαλαμίνας, πριν 18 ολόκληρα χρόνια...

"Ευελπιστούμε ότι το σχολείο μας θα στελεχωθεί, κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον, με Ειδικό Επιστημονικό Προσωπικό (λογοθεραπευτή, εργοθεραπευτή, κοινωνική λειτουργό, ψυχολόγο) και γυμναστή" ανέφεραν, στο μήνημά τους, εκπρόσωποι του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, του Ειδικού Δ.Σ. Σαλαμίνας, μαζί με τις πρωτοχρονιάτικες ευχές τους, τόσο προς τα ίδια τα παιδιά, αλλά και στους γονείς και φίλους αυτών...

Στο χρόνιο πρόβλημα της στέγασης δίνεται λύση, με πρωτοβουλία της Σχολικής Επιτροπής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, στα μέσα του 2012.

"Η μεταφορά του σχολείου κρίθηκε αναγκαία διότι οι υπάρχουσες αίθουσες ήταν λιγοστές και μη λειτουργικές ώστε να αποδώσουν τα παιδιά που φοιτούν τα μέγιστα των δυνατοτήτων τους, παρά τις άοκνες προσπάθειες του εκπαιδευτικού προσωπικού που δυσκολευόταν το έργο τους", σημειώνει ο Σύλλογος.

Μεγάλη βοήθεια παρείχε και η θεραπευτική κοινότητα "Νόστος"... 

Συνέβαλε, επίσης και το Γραφείο Πρωτοβάθμιας Εκπάιδευσης Πειραιά, ώστε να πραγματοποιηθεί η ανακαίνιση των εγκαταστάσεων και η άμεση λειτουργία του σχολείου.

Ομως, παρά τις επανειλλημμένες οχλήσεις των υπευθύνων του Ειδικού Δημοτικού Σχολείο, προς τους αρμοδίους για σωστή στελέχωση και λειτουργία του, το πρόβλημα παραμένει άλυτο. 

"Το δικαίωμα των παιδιών με αναπηρίες και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες", επισημαίνει η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, κα Ευγενία Βαμβακά, "για ίση μεταχείριση, για ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση αλλά και για την ομαλή ένταξή τους στην κοινωνία είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο (άρθρο 16§4, άρθρο 21§6)". Στα πλαίσια αυτά "υποχρέωση της πολιτείας" τονίζει "είναι όχι απλά να λειτουργεί τα ειδικά σχολεία, όπως το Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Σαλαμίνας, αλλά να τα λειτουργεί αποτελεσματικά, καλύπτοντας τις ανάγκες των μαθητών και λύνοντας τα προβλήματα που ανακύπτουν"...

Ερωτήσεις απηύθυναν και οι βουλευτές της Δημοκρατικής Αριστεράς, Μαρία Γιαννακάκη, Μαρία Ρεπούση, προς τον αρμόδιο υπουργό ΥΠΕΘ, για το τεράστιο θέμα που αντιμετωπίζει το Ειδικό Δ. Σ. Σαλαμίνας: "1. Θα προβεί το ΥΠΑΙΘ σε προσλήψεις ΕΕΠ και ΕΒΠ, ώστε το εν θέματι σχολείο να λειτουργήσει ως οφείλει, και πότε; 2. Προτίθεται το ΥΠΑΙΘ να επιλύσει οριστικά το κτιριακό και μεταφορικό πρόβλημα του σχολείου, με γνώμονα τις ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες των μαθητών; 3. Ποιος ο σχεδιασμός του ΥΠΑΙΘ, ώστε να αποφευχθεί η αντιμετώπιση των ίδιων προβλημάτων στο μέλλον και να επιτευχθεί η έγκυρη, ήτοι από την πρώτη ημέρα της σχολικής χρονιάς, αποτελεσματική λειτουργία του σχολείου;"

Από την ημέρα της ίδρυσής του, όπως φαίνεται εκ των πραγμάτων, το Ειδικό Σχολείο, βρίσκεται σε συνεχή παρακάλια για το αυτονόητο. Σε καμία πολιτισμένη χώρα στον πλανήτη δεν θα αντιμετώπιζαν του μαθητές με διάφορες αναπηρίες με αυτόν τον απαξιωτικό τρόπο...

Ενώνουμε όλοι τη φωνή μας και γινόμαστε αρωγοί μια προσπάθειας, που δεν χρειάζεται μεσάζοντες, για να πραγματοποιηθεί... Στεκόμαστε στο πλευρό των παιδιών, μέχρι να βρεθεί οριστική λύση στο πρόβλημά τους...

Όσο ο εμπαιγμός συνεχίζεται, τόσο κι εμείς θα επιμένουμε, πιστεύοντας πως έχουμε να κάνουμε με νοήμονες ανθρώπους και όχι με "ανάπηρα" μυαλά που βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά, έχοντας στα χέρια τους εκατομμύρια ψυχές που εξαρτώνται από εκείνους...

Επιτέλους, ας δοθεί ένα τέλος, με την "αυτονόητη" λύση της σωστής εκπαίδευσης-εκμάθησης των μαθητών  του Ειδικού Δ. Σ. Σαλαμίνας...

Ο Κώστας Βλουτής για την Παγκόσμια Ημέρα των Αναπήρων...

 Μια μέρα, κάθε χρόνο, αφιερωμένη για να μην αισθανόμαστε τύψεις στη συνείδησή μας για το υπόλοιπο χρόνο που τους πετάμε στον "Καιάδα" της σκέψης μας...

 του Κώστα Βλουτή

Δημοσιογράφος, ειδικευμένος σε θέματα ΑμΕΑ

kostas.vloutis@gmil.com

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ η 3η του Δεκέμβρη και ως είδηση δεν θα δεις κανέναν να τον απασχολεί...

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ δεν θ΄ακούσεις....

Από το πρωί οι τελε-εισαγγελείς, στη σιγουριά του καθημερινού, μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει, με τη φωνή πότε να θυμίζει "Βουγιουκλάκη" στο... αρσενικό του και πότε... και καλά, μαχαλόμαγκες που τα βάζουν με ...τροϊκανούς και ...φίλους (βλέπε Στουρνάρα και λοιπούς συγγενείς) και πότε να "κλαψουρίζουν" την 13χρονη Σάρα που τη σκότωσε το "μαγκάλι" των δανειστών, με αυτό το κλάμα, το γνωστό, κατόπιν εορτής...

ΟΛΟΙ κι απόψε στην καρακοσμάρα τους...

Κι έχεις αυτή την κατηγορία των ανθρώπων, στη αυγή του 2014, ξανά στο περιθώριο, ξανά στην αφετηρία για νέους αγώνες...

Να δίνουν τη μάχη τους και πάλι για την επανάκτηση των δικαιωμάτων τους, να αγωνίζονται για το αυτονόητο...

Και πάλι...

"Δεν μπορείς να θεσμοθετήσεις νομικά ηθικούς κανόνες, αλλά μπορείς να κατευθύνεις τη συμπεριφορά. Οι επιταγές του νόμου δεν μπορούν να μεταβάλλουν τα αισθήματα, αλλά μπορούν να αποτελέσουν ένα φραγμό για όσους δεν έχουν αισθήματα".

Αυτά τα λόγια ανήκουν στο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Αμερικανό αγωνιστή για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Σε αυτό τον απέραντο κόσμο, αυτά τα λόγια, μπορούν να φανούν ενθαρρυντικά για τα άτομα με αναπηρία που συνήθως τα αντιμετωπίζουμε με στερεότυπα. 

Που δεν τα βλέπουμε ως πραγματικούς ανθρώπους με αληθινή ζωή.
Πως αποτελούν ένα σημαντικό -υπαρκτό- κομμάτι στο γενικό σύνολο και εθελοτυφλούμε...

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με έρευνα που διεξήχθει πριν ξεσπάσει η κρίση, τα τελευταία χρόνια έχουν χειροτερέψει (γνώμη στο 46,6% των ερωτηθέτων) τα πράγματα σε ότι αφορά τον πληθυσμό των κινητικά αναπήρων. 

Στην Ευρωπαϊκή 'Ενωση και στην ίδια ερώτηση, το ίδιο ποσοστό αποδεικνύει ότι τα πράγματα έχουν βελτιωθεί...

Τί φταίει, λοιπόν και στην χώρα μας το θέμα των αναπήρων δεν μπαίνει στην σωστή του διάσταση;
Και ποιός θα απαντήσει;

'Οταν η επιδοματική πολιτική προς τους αναπήρους έχει αυξυθεί κατά...1,3% και το 34,2% το βρίσκει ανεπαρκές. Τα τρία τελευταία χρόνια, χρόνια της κρίσης, η επιδοματική πολιτική έχει θυσιαστεί για να ...σωθεί η χώρα...

'Οταν δεν υπάρχει ψυχολογική-συμβουλευτική υποστήριξη (57,8%) από ειδικούς επιστήμονες του δημοσίου ή και του ιδιωτικού τομέα, γι αυτόν τον πληθυσμό που μόνο το 17,4% είναι αυτοεξυπηρετούμενο.

'Οταν το 46,8% έχει την κατώτερη εκπαίδευση και αυτή με δυσκολία από την μη προσβασιμότητα των χώρων (ποσοστό 70,5%).

Η μη προσβασιμότητα των κτιρίων είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα των ατόμων με αναπηρίες, για την ένταξή τους στο κοινωνικό σύνολο.

Η Αθήνα, πρωτεύουσα της Ελλάδας, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία από την Ευρωπαϊκή 'Ενωση, έχει χαρακτηρισθεί ως η πρώτη πρωτεύουσα της Ευρώπης που είναι αφιλόξενη και σκληρή μπροστά στα προβλήματα των ΑμΕΑ, όσο αφορά την προσβασιμότητά τους σε κτίρια.

 

*  Από τις ωραιότερες στιγμές της ζωής του γράφοντος... Να πετύχει την "Ισοτιμία σε Όλα" μεταξύ των "δικών" του Παραολυμπιονικών και των αρτιμελών Ολυμπιονικών, στα πέτρινα χρονια του ειδικού αθλητισμού... Και με τον φίλο του χρυσό Ολυμπιονίκη ιστιοπλόο, Νίκο Κακλαμανάκη, να τους βάλει στο "κάδρο" της Ιστορίας. Στο Μέγαρο Μαξίμου, μαζί με τον Κώστα Βλουτή, οι "δικοί" του Ολυμπιονίκες (Κώστας Φύκας, Γιώργος Τοπτσής, Γιώργος Πετρόπουλος, Δημήτρης Κωσταντάγκας, Μάκης Βρυώνης, Αντώνης Γιαπουτζής, Κυριάκος Γριβέας, Θανάσης Τσιβίλης, Χρόνης Χρονόπουλος, Χρήστος Αγγουράκης, Στέφανος Αναργύρου και Χρήστος Ταμπαξής) σε μια συνύπαρξη με τους Ιωάννη Μελισσανίδη, Πύρρο Δήμα, Νίκο Κακλαμανάκη, Νίκη Ξάνθου, Λάμπρο Παπακώστα και άλλους... Το στιγμιότυπο αυτό έκανε το γύρο του κόσμου, μέσω Ασοσιέτεντ πρες...

'Οταν το 43,8% αναζητά εργασία και το 46,6% μένει άνεργο, ενώ το 41,1% δεν προσλαμβάνεται από επιχειρήσεις...

'Οταν το 74,5% δεν έχει άδεια οδήγησης και το 56% δεν χρησιμοποιεί, για την μετακίνησή του, μέσο μαζικής μεταφοράς.
Το ανάπηρο άτομο ζει μαζί με την οικογένεια (89.9%) ή κάπου αλλού, δηλαδή σε κάποιο δημόσιο ή ιδιωτικό ίδρυμα.

Σήμερα, το 27,4% ενοχλείται από τον κοινωνικό στιγματισμό και την αποστροφή των υπολοίπων, ενώ το 24,7% θεωρεί ανεπαρκείς τις κοινωνικές υπηρεσίες και τη βοήθεια που του παρέχουν, αλλά και την πρόσβαση σε αυτές...

Αυτός ο ειδικός πληθυσμός που το 39,4% πάσχει από ημιπληγία, το 38,5% από τετραπληγία και το 11% από παραπληγία, θεωρείται ασθενής.

Η πολιτεία είναι υποχρεωμένη για την φροντίδα του.
Απαιτούνται βαθιές αλλαγές που έχουν να κάνουν με την κοινωνική αντίληψη και την χάραξη σοβαρής πολιτικής, όπως συμβαίνει στις ανεπτυγμένες χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής.
Να δώσουμε ευκαιρίες στο ανάπηρο άτομο προκειμένο να το καταστήσουμε ενεργό πολίτη.
Το δικαιούται...

Μα, επιτέλους, πρέπει να το καταλάβουμε.
"Τίποτα δεν χάνεται, όσο το μυαλό μένει ανέπαφο από κάθε είδους αναπηρία".

Γιατί, όπως λέει και ο Νίκος Καζαντζάκης στον "καπετάν Μιχάλη" του για την αξία του ανθρώπου: "Να ζητάει και να ξέρει πως ζητάει το αδύνατο και να είναι σίγουρος πως θα το φτάσει, γιατί ξέρει πως δεν θα λυποψυχήσει, αν δεν ακούσει τί του κανορχάει η λογική, μα κρατάει με τα δόντια και την ψυχή του και εξακολουθεί να νικάει το αδύνατο, τότε γίνεται το θάμα"...

Και ο μεγάλος Αμερικανός συγγραφέας Χέμινγουεϊ στο "ο γέρος και η θάλασσα":  

"Μπορεί ο άνθρωπος να καταστρέφεται, αλλά ποτέ δεν νικιέται...".

Αν όλα αυτά μπουν στη σωστή τους βάση, τα κατεργαστεί το μυαλό μας και περάσουν στη συνείδησή μας, τότε τα παραπάνω ποσοστά και οι ψυχροί αριθμοί θα μείνουν στο κακό μας παρελθόν.
Γιατί το ανάπηρο άτομο θα έχει περάσει πλέον στην καρδιά μας...
Στη θέση που του αξίζει...